اشتباه کردن اشتباه نیست

ما در طول زندگی، اشتباهات زیادی مرتکب می‏شویم که این هیچ اشکالی ندارد زیرا آدم بودن، به معنای اشتباه کردن است. اشکال زمانی پیش می‏آید که بخواهیم روی اشتباه باقی بمانیم و آن را ادامه بدهیم. اشکال بیشتر، زمانی پیش می‏آید که ما بدانیم که اشتباه می‏کنیم. عده‏ای از ما اگر کلامی را از زبانِ کسی که دوست دارند، بشوند، در جا آن را می‏پذیرند، ولی اگر همان کلام را از زبانِ کسی که دوست ندارند، بشوند، تحتِ هیچ شرایطی حاضر به پذیرفتن آن نمی‏شوند.

کد خبر: ۳۵۲۲۵۸

گاهی وقت‌ها ما حقیقت را با اشخاص به اشتباه می‏گیریم. حقیقت را با اشخاص می‏شناسیم تا این‌که اشخاص را با حقیقت بشناسیم. این می‏شود که زندگی ما، می‏شود فرو رفتن در اشتباهاتی که می‏دانیم مرتکبشان می‏شویم.

ما در طول زندگی، معمولا به دنبال خوشبختی هستیم، یا حداقل سعی می‏کنیم که از بدبختی فرار کنیم. صرف‌نظر از همه تعابیری که در مورد خوشبختی و بدبختی وجود دارد، چیزی که ما را راضی و خشنود نگه می‏دارد، می‏تواند ناشناخته و بسیار دور از ما به نظر برسد.

بنابراین تلاش و کوشش ما در زندگی، به دنبال چیزی است که نمی‏دانیم چیست یا فاصله بسیار زیادی از ما دارد. هرچه که هست، نباید این‌گونه باشد. شاید ماجرا، چیز دیگری است.

ما در طول زندگی، به دنبال محبت هستیم. یعنی به طور ناخودآگاه به سوی کسانی که به ما محبت می‏کنند، جلب می‏شویم. اما نکته این است که چرا گاهی اوقات، نسبت به کسانی که بیشترین محبت را نسبت به ما دارند، اینقدر بی‌توجه و ناسپاس می‏شویم؟ حتما این را هم ناخودآگاه انجام می‏دهیم. ما در طول زندگی، به دنبال رضایت از انجام کاری هستیم که انجام می‏دهیم.

گاهی اوقات (یا بیشتر اوقات) به دنبال پولی که از آن درمی‏آوریم هم هستیم. اما اگر به دنبال رضایت مالی نباشیم، باید کاری را انجام دهیم که از آن لذت می‏بریم، در آن کار استعداد داریم یا از آموختنش خوشمان می‏آید.

عده‏ای هم هستند که از کمک کردن به دیگران احساس رضایت می‏کنند. نمی‏دانم چه چیزی رضایت بیشتری را به دنبال می‏آورد، ولی حتم دارم که این عده هم محبت بیشتری کسب می‏کنند، هم خوشبخت‏تر هستند و هم این‌که اشتباهات کمتری در زندگی مرتکب می‏شوند.