بزرگی با شانه‌های شکسته

چون فیلمنامه‌های خوبی به دستم نمی‌رسد. اگر فیلمنامه‌های خوبی پیشنهاد شود حتما سالی یک دو سریال بازی خواهم کرد. اصراری به کم‌کاری ندارم اما ترجیح می‌دهم وقتی فیلمنامه‌های خوبی وجود ندارد کار نکنم.

شاید. اما اگر بخواهیم منتظر معجزه بنشینیم که اصلا هیچ وقت نباید کار کنیم. هر وقت فیلمنامه‌ای درصد بالایی از این فاکتورها را دارا باشد حتما کار خواهم کرد.

خیر. در ابتدا نقش اسماعیل به من پیشنهاد شد که پس از خواندن فیلمنامه نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم و بعد از آن نقش بزرگ را قبول کردم چون وجوهی داشت که من آنها را دوست داشتم.

بزرگ آدم رنج‌کشیده و مسوولیت‌پذیری است. به اضافه این که فراز و فرودهای زیادی هم در این نقش وجود داشت. داستان هم جذابیت‌های خاص خود را داشت. قصه آرام شروع می‌شود اما در انتها تراژدیک می‌شود.

بله و فکر می‌کنم همین تضاد هم قصه را جذاب کرده است.

طبیعتا در هر نقشی هم کارگردان، هم نویسنده و هم بازیگر سهم دارند. در مورد بزرگ هم هر 3 نفرمان سهم خودمان را داشتیم. خوشبختانه سعید نعمت‌الله (نویسنده)‌ و مهدی عسگرپور (کارگردان)‌ آدم‌هایی فرهنگی هستند که براحتی می‌توان با آنها گفتگو کرد.

بله. دیالوگ‌های او در عین سادگی دارای یک آهنگ و وزن زیبا و خاص است و گاهی حتی به شعر نزدیک می‌شود.در مورد دیالوگ‌های جراحت باید بگویم که شخصیت‌های این سریال متعلق به جنوب شهر هستند و اگر صاحب رفاهی هم شده‌اند بنا به سختی‌هایی بوده که کشیده‌اند. بنابراین ژست خاصی ندارند. تهرانی‌های اصیل این نوع گویش‌ را دارند. مثلا به سماور می‌گویند سمور. به هر حال ما نمی‌خواستیم دیالوگ‌ها خیلی غلیظ باشند و در یک جمله می‌توانم این طور بگویم که دیالوگ‌ها در عین سادگی و روزمره بودن، دارای آهنگ و وزن نیز هستند.

طبیعی است که خیلی تاثیرگذار بوده است. مثلا جایی که بزرگ عصبی می‌شود و مونولوگ طولانی هم دارد به گویش اصلی خودش برمی‌گردد. من خودم هم همین‌طور هستم. هر وقت که ناراحت هستم حتما از چند کلمه شیرازی استفاده می‌کنم.

خود فیلمنامه خیلی موثر بود. ولی یک روز بعد از عقد قراردادم با کسی در میدان شهدا آشنا شدم که پسرخواهر طیب بود. با هم یک ساعتی حرف زدیم و بعد یکسری از واژه‌ها را از او یاد گرفتم که در سریال استفاده کردیم. بزرگ آدم کم‌سوادی است، اما با شعور است و وقار و شکوه خاصی دارد.

به نظرم خیلی نزدیک شدیم به آن تصویری که مد نظر داشتیم.

به عقیده من هیچ قصه‌ای نباید روی بازیگر اثر بگذارد. تنها ممکن است یک پیام اخلاقی داشته باشد که آدم بتواند از آن پند بگیرد وگرنه بازیگر نباید اسیر شخصیت قصه شود. بازیگر باید مثل زمانی که کلید برق زده می‌شود چراغش روشن شود و زمانی که بازی‌اش تمام می‌شود چراغش خاموش شود. منظورم این است که نباید غرق در بازی و قصه شد.

خیر. این گریم شباهتی به گریمم در سریال اغما ندارد و اتفاقا با این گریم بسیار راحت بودم.

می‌توانم بگویم یکی از شیرین‌ترین دوران زندگی حرفه‌ای‌ام را طی ضبط این کار گذراندم. پشت صحنه بسیار آرامی داشتیم که آقای عسگرپور در برقراری این آرامش سهم بزرگی داشتند.

مهم‌ترین نکته این است که او هیچ‌وقت خواسته خود را به بازیگر تحمیل نمی‌کند و به او اعتماد به نفس می‌دهد. بازیگر از این جهت می‌تواند خیلی راحت کار کند و زودتر به نقشش برسد.

خیر. تنها 15 قسمت از این قصه نوشته شده بود و بقیه قسمت‌ها در حین کار به دستمان می‌رسید.

خیر. در بسیاری از کشورهای دنیا هم به همین شیوه کار می‌کنند. مثلا سریال 24 از همان ابتدا کامل نبوده است. البته منظور من این نیست که از آنها تقلید کنیم اما به‌هر‌حال این اتفاق، اتفاق غریبی نیست. مثلا نویسنده‌ای 30 ‌قسمت را می‌نویسد ولی قسمت دیگر را براساس بازخورد مخاطب می‌نویسد. این طوری هم می‌توانیم ذائقه مخاطب را بشناسیم و هم قصه راحت‌تر جلو خواهد رفت.

شاید گروهی مخالف این قضیه باشند؛ اما به نظر من حتی اگر بازیگر آخر قصه را هم بداند نباید آن را لو بدهد، بعضی از بازیگران با شیوه بازی‌شان آخر قصه را لو می‌دهند که این اصلا خوب نیست.

یک سکانس بسیار تاثیرگذار در این کار وجود دارد که اگر بخواهم آن را تعریف کنم، تمام قصه‌ را لو داده‌ام.

چون اتفاقی که بین‌ آنها افتاده است، اتفاق کوچکی نیست، حتی در یک سکانس دیدیم که بزرگ به اسماعیل می‌گوید: «آقا، برادر، سرور دختر برادرت حامله است؛ اما شناسنامه‌اش سفید است.» خب این موضوع برای یک خانواده سنتی اتفاق کمی نیست.

خیر این گونه نیست. اصلا سیاست تلویزیون این اجازه را نمی‌دهد که کسی قهرمان شود. بنابراین سازندگان آثار تلویزیونی سعی می‌کنند قصه حول چند شخصیت بگذرد تا کسی قهرمان نباشد که به نظرم این مساله اصلا خوب نیست، چون مخاطب، قصه را دوست دارد و قصه هم قهرمان دارد.

به هر حال مخاطب از بین شخصیت‌هایی که می‌بیند، دست به انتخاب می‌زند. آن هم با توجه به معیارهای عاطفی و شخصیتی که دارد، مخاطب با بزرگ همذات‌پنداری کرده است، چون به او حق می‌دهد و یک جاهایی هم دلش برای او می‌سوزد.

در بازی این سکانس‌ها حس بیشتری به کار بردم، چون نمی‌‌خواستم تصنعی بازی کنم که قطعا اگر این‌طور می‌شد، مخاطب هم نمی‌پذیرفت.

زندگی بزرگ شبیه زندگی خیلی از هم‌نسلان من است. کسانی که مثل بزرگ به جایی رسیدند، اما قبل‌تر فقر را هم تجربه‌ کرده‌اند. آنها آدم‌های مسوولیت‌پذیری هستند که حالا می‌خواهند سنگ‌شان را با نسل جدید وا بکنند و شانه‌های شکسته‌شان را به آنها نشان دهند.

بله و از این مساله هم استقبال می‌کنم؛ چراکه آنها روزی جایگزین ما خواهند شد. اگر بازی آنها خوب باشد، بازی من هم خوب خواهد شد. پس چرا تلاش نکنم که آنها هم خوب باشند.

مردم در این مدت در یک جشنواره تلویزیونی شرکت می‌کنند و به 4 کانال مختلف سر می‌زنند و سریال‌ها را با هم مقایسه می‌کنند و از طرفی عوامل سریال هم تلاش می‌کنند تا امتیاز بیشتری در این مسابقه کسب کنند.