نمی‌دانم نقشم چگونه پیش می‌رود؟

چند سال پیش در سریال «اغما» به کارگردانی سیروس مقدم نقشی را به عهده گرفت؛ نقشی که در میانه داستان بی‌سرانجام رها شد و باعث آزردگی نوذری شد. او اکنون با سریال ملکوت بار‌دیگر به تلویزیون آمده است، اما این بار هم انگار زیاد از نقشش راضی نیست. با ایرج نوذری به گفتگو نشستیم تا درباره نقش خسرو و سریال ملکوت بیشتر بدانیم.

به عنوان اولین سوال، آیا از ساختار سریال ملکوت راضی هستید، بخصوص در بخش جلوه‌های ویژه؟

من بازیگر سریال ملکوت هستم، اما حرف‌هایی دارم که در ظاهر شاید به مذاق خیلی‌‌ها خوش نیاید.

سریال‌هایی مانند ملکوت با افکت‌های متفاوت باید ساخته شود. سال‌ها پیش تولید فیلم‌های جنگی بالا بود و به همین دلیل تجربه مسوولان انفجار در فیلم‌های جنگی زیاد شد و این تجربه‌ها باعث موفقیت آنها در این‌گونه از جلوه‌های ویژه شد. اما این پیشرفت فقط در زمینه جلوه‌های انفجاری بود. واقعیت این است در کشور ما روی بسیاری از تکنیک‌ها کار نمی‌شود و مثلا روی جلوه‌های رایانه‌ای باید سرمایه‌گذاری زیادی انجام شود که تاکنون نشده است.

از طرفی بیشتر تولیدات تلویزیون در دقیقه 90 انجام می‌شود و سازندگان باید در همین دقیقه 90 گل هم بزنند. بنابراین کارها با عجله پیش می‌رود و زمانی که عجله‌ جای دقت را بگیرد همه چیز بهم می‌ریزد.

در سریال ملکوت، ما پلان‌های خوبی داشتیم که به خوبی گرفته شد ولی در صحنه‌های ماورایی به آن لطمه زیادی خورده و زحمت خیلی از دست‌اندرکاران را زیر سوال برد.

رئیس سازمان صداوسیما تاکید ویژه‌ای بر قسمت‌های ماورایی و جلوه‌های ویژه کار داشتند. وگرنه قصه‌‌ای مثل ملکوت که قبل‌تر از اینها هم ساخته شده بود.

امروزه مخاطب وقتی کاری را می‌بیند و به آن توجه می‌کند که آن کار پرداخت خوبی داشته باشد وگرنه موضوعات که به اصطلاح به کف دیگ خورده. عوامل زیادی باید در یک کار دست به دست هم بدهند تا یک اثر را قابل قبول کنند.

واقعیت این است که من شدیدا دلخورم، بخصوص از تیتراژ سریال. وقتی از کسی به عنوان انتخاب بازیگر یاد می‌شود پس یعنی باید حضور همه بازیگران منوط به حرف اول و آخر او باشد. نه این‌که حدود 6 بازیگر را انتخاب کند و به یکباره 50 ـ 40 بازیگر دیگر هم به کار اضافه شود، پس انتخاب بازیگر چه مفهومی دارد؟

من برای فیلمسازی حال چه در سینما و چه در تلویزیون متاسفم اگر قرار است در آن باندبازی باشد.

این اشکال کارگردانی نیست قصه قشنگ است، خط داستان هم خوب است، ولی باید یک کاری کرد. اگر قرار است شخصیت‌های قصه زیاد باشند پس به تناسب آن باید تعداد قسمت‌های بیشتری هم ساخته شود تا پرداخت خوبی شکل گیرد. با 26 قسمت این اتفاق نمی‌افتد. مهم حضور یک بازیگر خاص نیست، مهم چگونگی حضور بازیگر است. چرا بعضی اوقات تنها یک نگاه بازیگر گویای چندین دیالوگ است. من در ملاقات با طوطی و کافه ستاره، 3 سکانس بیشتر بازی نداشتم، ولی لطف منتقدان بود که به چشم آمد. نوشته ملکوت خیلی چیزها را درهم برهم کرد، وگرنه خط قصه قشنگ است.

به عقیده من قسمت خانوادگی داستان چفت و بست محکم‌تری دارد. ای کاش همه چیز با فرصت بهتری انجام می‌‌شد.

شبنم مدنی 
جام جم