تفکر به‌جای قهقهه

نیل سایمون نویسنده‌ای است که این روزها کارگردانان زیادی به سراغ متن‌هایش می‌روند. چه چیزی شما را به سمت او کشاند؟

من هیچ وقت به سراغ نویسنده خاصی نمی‌روم و برایم نمایشنامه مهم است. در مدت یک سال گذشته متن‌های زیادی را خواندم که در آن میان رویای هالیوود نظرم را جلب کرد.

بله، چون متنی است که جدی‌ترین فضا را در میان نمایشنامه‌های سایمون دارد. برخلاف دیگر کارهای او، رویای هالیوود کمترین وجوه کمدی را دارد و تماشاگر را از نظر احساسی و فکری با خود درگیر می‌کند. اگرچه در بسیاری از لحظات، تماشاگر را هم می‌خنداند، اما از آن جا که رویکردی جامعه‌شناسانه و انسانی دارد، این قهقهه خیلی زود جایش را به تفکری عمیق می‌دهد.

بخش‌هایی از متن را که به نظرم کمی طولانی بود، با اجازه شهرام زرگر، مترجم نمایشنامه کوتاه کردم. 2 صحنه را هم به دلیل مطرح شدن مسائلی که با فرهنگ و عرف جامعه ما همخوانی نداشت، بازنویسی کردم. تغییرات متن روی فشرده‌تر کردن و همینطور تغییر دیالوگ‌هایی بوده که فکر کردیم اگر به میزانسن تبدیل شوند، بهتر است. البته خود مترجم نام نمایشنامه را هم عوض کرده بود که من هم با آن موافق بودم.

به هیچ وجه. من خیلی دنبال بازیگری جوان گشتم تا نقش این شخصیت 19 ساله را بازی کند که متاسفانه پیدا نکردم. برای آن که بتوانم گستره انتخاب بزرگتری پیدا کنم، سن شخصیت را افزایش دادم که آن وقت بود که در بین گزینه‌های مناسب، به مریلا زارعی رسیدم.