نوزایی رمضان، در واکاوی قرآن

دستاورد و داشته‌ آدمی، جز همان قدری که «سعی» می‌کند، نیست.

اگر در دل و درون رمضان «نوزایی»ای هست ـ که حتما هم هست ـ تنها از راه خواندن و خوانش‌های نو به نوی آن کتاب کریمی‌ است که این ماه مبارک، جز آن دستاورد دیگری ندارد.

بلندای«رمضان» به آن است، که به «لیله‌القدر» منجر شود؛

و همه هنر «لیله‌القدر» در آن است که «قرآن» ـ با درست‌ترین ساخت و ساختار، به همراه طرح و تدبیر و روح و راهبرد الاهی ـ در هارمونی و هماهنگی «سلام»، در جان آن ، سامان بگیرد...

رسول رهایی و آگاهی اسلام تاکید می‌کرد که خواندن یک «آیه» در ماه رمضان، مثل خواندن یک «قرآن» در غیر آن‌ است؛ که یعنی ‌اگر دنبال «ثواب» هم هستید، آنقدرها هم خودتان را خسته نکنید! خوب بیایید یک آیه را برگیرید و بخوانید و بیندیشید و نتیجه بگیرید. به راه‌حل و به معادله‌ کاربردی برسید. یک آیه را بگیرید و با آن به سر ببرید. با آن زندگی کنید. با آن نفس بکشید. در آن، خودتان را پیدا کنید. به «طرح جامع» برسید؛ و طرحی جامعه‌ساز را از دل آن برآورید...

به جای این که چندین و چند آیه را بخوانید، بیایید یک آیه را، چندین و چند بار بخوانید! آیا هنوز وقت آن نرسیده است که با «تدبیر» و مدیریتی درست، به «تدبر» و «واکاوی» لایه‌های نوشکوفای آیه‌های عزیر قرآن برخیزیم و بپردازیم؟

آیا جز از راه تدبر و واکاوی قرآن، می‌شود نوزایی رمضان را شاهد شد؟!

«تقوا» و تفکر جهت‌مند، دستاورد «روزه‌داری»؛ و «هدایت» و فهم راهبردی «قرآن»، دستاورد تقوا و خویشتنداری باید باشد. به هر حال به هر اندازه‌ای که مقدار اعمال و نتیجه کارها، در این معادله روشن، بیشتر «صدق» کند؛ معلوم می‌شود که به همان اندازه، در کار و کارگاه خویش، موفق‌تر عمل کرده‌ایم؛ و در اثر «سعی»، به داشته‌ها و دستاوردهای ارزنده‌تری فرارسیده‌ایم. وگرنه، نه... تا بعد.