خاطرات بند زده

«چکمه های استالین » محصول همکاری بیژن صمصامی و غلامرضا حامدیخواه به عنوان کارگردان و تهیه کننده مشترک و فرهاد نقدعلی به عنوان نویسنده فیلمنامه است. این فیلم نیز مانند «دیوار کاه گلی»

کد خبر: ۳۴۸۸۹

که محصول همکاری این سه نفر بود، از ویژگی های خاصی برخوردار است که به نظر می رسد با توجه به قالب تولید این نوع آثار آثار 90 دقیقه ای توانسته است به محمل خوبی برای تجربه کردن اثری خاص از حیث موضوع و ساختار تبدیل شود.
فیلمنامه چکمه های استالین از چند داستان پراکنده شکل گرفته است و به همین دلیل ، شیوه روایی فیلم ، شباهتی به روایت داستان ها و فیلمهای کلاسیک ندارد.
داستان اول ، درباره امیرآرامی ، جوانی است که در رشته زبان شناسی تحصیل کرده ، اما آگهی پخش می کند. داستان دوم درباره پیرمردی است که با بی توجهی فرزندانش مواجه شده و در تنهایی روزگار می گذراند.
داستان دیگر نیز حول روابط این دو شخصیت شکل می گیرد. این داستان سوم که بخش عمده ای از فضای فیلم را به خود اختصاص داده ، از زمانی آغاز می شود که امیر از سوی فرزندان پیرمرد استخدام می شود تا از او مراقبت کند.
قرارداد او نیز ماه به ماه تمدید می شود و چنانچه در فیلم اشاره می شود، او تا زمانی در استخدام پسران پیرمرد است که پیرمرد بیمار باشد و نیازمند مراقبت. بخش عمده ای از جذابیت فیلم از همین جا ناشی می شود.
فیلم حول محور تنازع بقا شکل می گیرد. این مفهوم که زنده ماندن فردی بستگی به بیمار بودن فرد دیگری دارد، می تواند بار طنز زیادی را برای یک اثر به وجود آورد. کارگردان های اثر نیز البته از این بار طنز بخوبی بهره می گیرند و با پرداخت جزئ به جزء صحنه های مرتبط این مفهوم ، لحظات داستانی زیبایی را فراهم می کنند.
البته در این میان حضور سعید پورصمیمی و حمیدرضا پگاه نیز بسیار موثر است و بازی این دو بازیگر، به اضافه بده بستان هایی که میان آنها رد و بدل می شود، کمک زیادی به جذابیت داستان می کند.
ضمن آن که انتخاب پیرمردی متعلق به نسل گذشته با دغدغه های خاص خود در کنار جوانی امروزی ، تاثیر زیادی در ایجاد یک فضای جذاب دارد. البته سازندگان اثر به ظرفیت این موقعیت دراماتیک نیز توجه داشته اند و از جایی به بعد، با عوض شدن جای پیرمرد و امیر در داستان ، این واقعه به شکل دیگری تکرار می شود و داستان پیش می رود. نکته قابل ذکر دیگر درخصوص این فیلم ، بازسازی خاطرات پیرمرد است.
در این زمینه ، سازندگان اثر با بهره گیری از یک شیوه نمایشی تئاتری ، زمینه ای را فراهم می کنند تا امیر خاطرات پیرمرد را بازسازی کند. این کار با بهره گیری از ابزار و وسایل محدودی صورت می گیرد که از گذشته به ارث مانده است و در هر موقعیت ، با مطرح شدن یک ماجرای خاص ، بخشی از شخصیت پردازی نیز انجام می شود.
چکمه های استالین ، گذشته از آنچه ذکر شد، پیام امیدوار کننده ای نیز در انتها دارد و داستان را با امیدواری خاتمه می دهد؛ امیدواری که به نوعی نتیجه در کنار هم بودن دو فرد از دو دنیای مختلف پیری و جوانی است.