چند فرهنگی‌ترین فیلم تاریخ سینما

این فکر که یک جور فیلم حماسی بسازم همیشه در ذهنم قل قل می‌کرده؛ یک داستان عظیم که معاصر نباشد و در طبقه ژانر تریلر قرار نگیرد. همه چیز هم به طور اتفاقی جور در آمد؛ دخترم کارتون اساطیری «خم‌کننده» را تماشا می‌کرد و به آن علاقه مند شد و بعد هم من به آن علاقه‌مند شدم و این حس به من دست داد که انگار یک نفر همه علاقه‌های من را برداشته و در یک فیلم گنجانده.

بله، بله، خیلی زیاد.

به طور کلی این دو موردی که شما گفتید تا الان برایم مشکلی ایجاد نکرده‌اند. هیچ وقت هم پیگیرشان نبوده‌ام. هر چه پیش آمد خوش آمد. من به شیوه فیلمسازی‌ام ایمان دارم؛ به یکپارچگی شیوه فیلمسازی‌ام ایمان دارم و امیدوارم در دراز مدت نتیجه بدهد. از طرف دیگر معتقدم چیز‌هایی که برای من جالب هستند، به‌طور کلی و در یک مقیاس وسیع‌تر برای مردم هم جالب هستند. البته این علاقه‌ها کلی‌اند و منظور من مورد خاصی نیست. این علاقه‌ها ـ بیگانگان فضایی، نیرو‌های فرا طبیعی، هر چیزی که فکرش را بکنید ـ معمولا برای بسیاری از مردم جالب هستند. هر آدمی با لحن خاص خودش حرف می‌زند؛ فیلمسازان واقعی هم برای خودشان یک لحن خاص دارند. بعضی وقت‌ها می‌بینید این لحن خاص مورد خوشایند یک عده خاص از تماشاگران قرار می‌گیرد. دوست ندارم پیگیر میزان علاقه‌مندی مخاطبان فیلم‌هایم باشم و اصلا هم این کار را بلد نیستم.

خب، بله، مطمئنا همین‌طور است. این موضوع برای من خیلی مهم است که استودیو‌ها سود کنند و این که هر فیلمی که رویش سرمایه‌گذاری می‌کنند برایشان سودآوری داشته باشد. چیزی که باعث شده از خلاقیت من محافظت شود در واقع همان سودآور بودن فیلم‌هایم بوده. در واقع به جز یک مورد، تمام فیلم‌هایم سودآور بوده‌اند. همین قضیه یک محافظ بسیار بزرگ برای خلاقیت من بوده که البته از جنبه مالی کار هم محافظت می‌کند. بنابراین در کار من یک چرخه سالم وجود دارد. همان‌طور که شما هم گفتید، این چرخه مطمئنا می‌تواند معکوس هم باشد.

بله، من در این زمینه خیلی موفق بوده‌ام.

آنها گمراه شده‌اند.

آنها می‌دانند که من آسیایی هستم، مگر نه؟

و می‌دانند که «دو پاتل» و «عاصف مندیو» آسیایی هستند. آسیایی‌ها مالک این داستان و فرهنگ‌های موجود در آن نیستند. کلمه «آواتار» یک کلمه سانسکریت است، بنابراین همه فرهنگ‌ها در کنار هم قرار داده شده‌اند. چهره شخصیت‌های کارتونی بر اساس یک نژاد خاص طراحی نمی‌شود، و هرکس آزاد است هر تفسیری برای آن بیاورد؛ چهره شخصیت‌های کارتونی تمام نژاد‌ها را دربرمی‌گیرد و بنابراین هر کس می‌تواند با این شخصیت‌ها همذات پنداری کند و خودش را در وجود آنها ببیند. مثلا دختر من خودش را در شخصیت «کیتارا» می‌دید و دوست او هم که اسپانیایی است خودش را در قالب شخصیت کیتارا می‌بیند. این فیلم یک فیلم چند فرهنگی است و من قصدم این بود که با به‌کارگیری بازیگران متنوع آن را چند فرهنگی‌تر کنم. در این فیلم بازیگر آمریکایی آفریقایی‌تبار هم بازی می‌کند و این برای من مایه مباهات است.

راز من برای بازیگریابی، مخصوصا بازیگران کودک این است که آدم‌های خوب را انتخاب کنم و این آدم‌های خوب اگر با رنگ‌های مورد نظرم در صبح جور باشند، آن وقت با هم همکار می‌شویم. من بازیگری را انتخاب نمی‌کنم که مثل آفتاب‌پرست به هزار و یک رنگ در بیاید. من از بازیگرانم می‌خواهم که فقط خودشان باشند. از طرفی هم می‌خواهم که خودشان را در شرایط فیلم قرار بدهند ولی جنبه انسانی خود را هم حفظ کنند. این بچه یک آدم خوب است. من حاضرم حتی جانم را هم به او بدهم. پدر و مادر او هم حرف ندارند. این بچه به شیوه «مدرسه در خانه» درس خوانده و هیچ غل و غشی ندارد و بسیار متعهد و باوفا و باملاحظه است. من برای این نقش دنبال بچه‌ای بودم که ادا در نیاورد و خودش باشد.

مسلما بستگی دارد. همه دست‌اندرکاران این فیلم به ساخت دنباله آن امیدوارند. قرار است 2 قسمت دیگر از این فیلم ساخته شود. چیزی که باعث جذب شدن من به ساخت این فیلم شد همین دنباله‌دار بودن آن بود؛ می‌خواستم یک داستان طولانی تعریف کنم. دعا می‌کنم این فیلم هم برای سازندگانش و هم شرکت پارامونت موفقیت‌آمیز باشد و مسوولان پارامونت به من زنگ بزنند و بگویند: کارت را ادامه بده. دنباله آن را هم بساز.

شیامالان: (می‌خندد)

من یک تریلر فوق‌طبیعی دیگر نوشته‌ام. وقتی سفر تبلیغاتی‌ام برای فیلم خم‌کننده هوا تمام شد، باید ببینم کار‌ها طبق برنامه چگونه پیش می‌رود. ساخت قسمت‌های بعدی خم‌کننده هوا خیلی کار می‌برد. آرزوی شخصی من این است که این تریلر را بسازم و بعد هم به سراغ ساخت قسمت دوم خم‌کننده هوا بروم. نمی‌دانم وقت کافی برای انجام این کار‌ها را خواهم داشت یا نه. طی 6 هفته تا 2 ماه آینده تکلیف همه این پروژه‌ها معلوم می‌شود.