پیامی ندارم، حرف را با کارم می‌زنم

بعد از 5 سال می‌خواستید با آلبوم «با مردم بیگانه» چه حرفی را با طرفدارانتان بزنید؟

من هیچ موضوعی را نمی‌توانم به عنوان پیام به مخاطبم بگویم. آنها باید خودشان آلبوم را گوش کنند و پیام آن را دریافت کنند. من حرفم را در آلبوم زده‌ام، باید گوش کنند و منظور را بگیرند، از طرح جلد آلبوم گرفته تا تک‌تک قطعات و نوع آهنگ‌سازی، نشان‌دهنده حرفی است که بنا به سلیقه‌ام زده‌ام.

قبلا قرار بود نام ترانه «قلندری» برای این آلبوم انتخاب شود، ولی به دلیل یک نوع بافت و نگاه جدیدی که گروه ایلیا درنظر دارد، جدا از اشعار و قطعاتی که انتخاب شده‌اند، سعی کردیم نام آلبوم نیز بر این مبنا انتخاب شود. متاسفانه بخش کمی از جامعه ما از ارزش‌های رفتاری و اجتماعی فاصله گرفته‌اند و قلب‌ها قدری نامهربان شده‌اند و این یک معضل است و به همین دلیل «با مردم بیگانه» که خطاب به این قشر از آدم‌هاست، انتخاب شد.

باید اشاره کنم که در همه آثار موسیقی پاپ که در دنیا عرضه می‌شود، 2 قطعه موسیقی بی کلام نیز در نظر گرفته می‌شود؛ در حالی که در ایران عرف است یک قطعه موسیقی بی کلام در هر آلبوم قرار می‌گیرد. البته من بر اساس استاندارد بین‌المللی این کار را نکردم؛ چرا که می‌توانستم یک قطعه را انتخاب کنم، ولی ترجیح دادم دو قطعه ترانه «شعر زندگی» و «قلندری» را به صورت بی کلام در این آلبوم قرار دهم.

تفاوت خاصی بین هیچ کدام از آلبوم‌ها وجود ندارد، اما می‌توان گفت به لحاظ تنظیم‌ها و ملودی‌ها، تفاوت‌های بسیار جزئی بین این آلبوم و آلبوم‌های قبلی وجود دارد. در عین حال در کار جدیدم شاهد رشد و شکوفایی و پیشرفت محسوس گروه هستیم.

از نظر من موسیقی تلفیقی در ایران نه تنها جا نیفتاده، بلکه درباره آن هیچ نوع فرهنگ‌سازی‌ای صورت نگرفته است و قشر کمی هم قادر به درک موقعیت و وضعیت کنونی آن هستند. در جامعه ما به این سبک موسیقی با دید یک موسیقی عجیب نگاه می‌شود. تلفیق موسیقی جایگاه استانداردی در جامعه ندارد. بیشتر آهنگسازان جوان فکر می‌کنند با کنار هم گذاشتن چند ساز جدید می‌توان بین موسیقی‌ها تلفیق ایجاد کرد؛ در حالی که تلفیق بیشتر در ملودی‌ها معنی پیدا می‌کند و این ترکیب ملودی‌هاست که می‌تواند تلفیق ایجاد کند، باید آهنگساز و تنظیم‌کننده با ساز‌ها کاملا آشنایی داشته باشند.

محتوای شعرهایی که من برای ترانه‌های خود انتخاب کرده ام بر اساس یک نظر شخصی است. برخی شعرها همه درباره حضرت علی (ع) است که به علاقه شخصی زیاد من به ایشان باز می‌گردد و هیچ منظور خاصی از این کار ندارم.

من احساس می‌کنم که در کشور ما هنوز موسیقی جدی گرفته نشده است؛ در حالی که همان‌گونه که انسان به هوا نیاز دارد روح نیز به موسیقی احتیاج دارد و موسیقی ضامن زنده بودن روح است. در کشور ما این لازم و ملزوم چندان ملموس نیست و همین نوع نگرش باعث حرکت این صنعت در کشور ما نمی‌شود و می‌بینیم که همه چیز در موسیقی کشور ما تا چه اندازه بیمار است و همه چیز چقدر با سختی و کندی پیش می‌رود. طبیعتا بازتاب چنین شرایطی به هنرمند و آثار او بر می‌گردد.

هم اکنون سالن موسیقی مناسب نداریم و تنها سالنی که از لحاظ تکنیکی از بقیه بهتر است سالن برج میلاد است. به عنوان مثال درباره سالن وزارت کشور باید بگویم که این سالن در وضعیت بسیار ضعیفی قرار دارد. علاوه بر این که این سالن‌ها در وضعیت بدی قرار دارند، قیمت‌های نامتعارف هم دارند، در بیشتر مواقع سالن‌ها را در اختیار افراد قرار نمی‌دهند و اگر زمانی قرار دهند، هزینه‌های سنگینی را دریافت می‌کنند.

به عقیده من هیچ راه حل مناسبی وجود ندارد و فقط یک راهکار وجود دارد، آن هم این است کسی که برای موسیقی تصمیم می‌گیرد، نگرش و دیدگاه خود را تغییر دهد. آینده موسیقی ما بسیار مبهم است و اگر ادامه یابد، موسیقی کشور سقوط می‌کند.