سال نو را با داغ همو طنان آغاز کردیم

یکی از آخرین روزهای آخرین ماه سال مسیحی وارد کلیسای سارگیس مقدس می شویم. در ساختمان خلیفه گری ارامنه از جلوی یک کاج تزیین شده با چراغ و گویهای

کد خبر: ۳۴۴۰۴

رنگی که رد می شویم ، می رسیم به اتاق شماره6.
اتاق دکتر لئون داویدیان ، نماینده ارامنه تهران و شمال که با حوصله به سوالاتمان گوش می دهد و پرحوصله جواب می دهد.
به یاد می آورم او یکی از روانپزشکان مشهور است و صبر و حوصله لازمه کار اوست. داویدیان می گوید قبل از آمدن ما با چند کشیش مشورت کرده است تا بتواند پاسخهای کاملتری به سوالاتمان بدهد و البته ما هم قبلا گفته بودیم که محور اصلی مصاحبه روزها و مناسبت های عید ژانویه و تولد حضرت مسیح است و او از این دو جشن بزرگشان می گوید:
«ژانویه مصادف است با دو تا از اعیاد بزرگ مسیحی ها و ارامنه هم که جزوی از مسیحیان هستند، این دو عید را جشن می گیرند.
یکی از آنها جشن تحویل سال است که ساعت 12 شب ، 31 دسامبر سال عوض می شود و ما شب اول ژانویه ورود به سال نو را جشن می گیریم.
این جشن را اکثرا با دوستانمان در انجمن ها و باشگاه های خودمان برگزار می کنیم و جنبه خانوادگی این جشن کمتر است.
ساعت 9 و 10 مراسم شروع می شود و به بعد از تحویل سال نو کشیده می شود و همه سال نو را راس ساعت 12 به هم تبریک می گویند.
چند روز اول ژانویه هم مراسم دید و بازدید و تبریک گفتن به یکدیگر است. جشن مذهبی ما جشن تولد حضرت مسیح است که اغلب مسیحیان معتقدند این روز، 25 دسامبر است؛ اما ارامنه یعنی وابستگان به کلیسای حواریون پنجم ژانویه تولد حضرت مسیح را جشن می گیرند.
ما این جشن را خانوادگی برگزار می کنیم ؛ یعنی خانواده گسترده دور هم جمع می شوند و در خانه بزرگتر فامیل کنار هم شام می خورند و روز بعد هم مراسم دینی تا ظهر در کلیسا برگزار می شود و بعد از آن هم دوباره دید و بازدید است.
ارامنه به خانواده و دید و بازدید یکدیگر خیلی اهمیت می دهند.»
دکتر داویدیان ما را به داخل کلیسا راهنمایی می کند. زمین کلیسا با قالی ایرانی فرش شده است و چلچراغ های بزرگ و نورانی ، شمعهای روشن و بوی عود و دیوارها پوشیده از تصاویری از حضرت مریم و حضرت مسیح است.
چند نفر روی نیمکت های چوبی نشسته اند و آنقدر غرق در راز و نیاز ونیایشند که متوجه حضور ما نمی شوند. بالای سر ما تابلوی شام آخر است ؛ حضرت مسیح تکه نانی را که در دست دارد قسمت می کند و در دو طرف او حواریون نشسته اند.
دکتر داویدیان می گوید: «هر وقت دلتنگ می شوم به کلیسا می آیم. با خدا راز و نیاز می کنم و سرودهای مذهبی را گوش می کنم که خیلی تسکین دهنده است.»
او می گوید: «اعتقادات مذهبی می تواند کمک خوبی باشد. ایمان و توسل به خدا عامل کمک کننده مهمی برای بهبود اختلالات روانی است.
تحقیقات نشان می دهد میزان خودکشی در کسانی که ایمان و اعتقاد دارند خیلی کمتر است.» در حیاط کلیسا چند تا کاج را از وانت پایین می آورند و تکیه می دهند به دیوار.
حتما در همین یکی دو روزه پر از چراغ چشمک زن و گویهای رنگی می شوند؛ آماده برای شب اول ژانویه. از دکتر داویدیان از بابانوئل می پرسیم: «بابانوئل سمبل کسی است که تحویل سال نو را اعلام می کند.
در ایران هم در محله هایی که مسیحیان بیشتر سکونت دارند، بابانوئل شب سال نو به خانه آنها می رود و به بچه ها کادو می دهد.
در انجمن هایی هم که مراسم جشن ژانویه برگزار می شود بابانوئل حضور دارد.» داویدیان خبرهای خوبی برای اقلیت های دینی دارد.
یکی از مهمترینشان تصویب طرح برابری دیه اقلیت های دینی رسمی و مسلمانان است و دیگری هم مجوز استخدام 200 اقلیت دینی که قرار است به عنوان معلم استخدام رسمی شوند.
او می گوید:«تصویب برابری دیه باعث شادی و خوشحالی همه اقلیت ها شد و احساس امنیت و حس برابری ما را با بقیه جامعه افزایش داد.
ارامنه کاملا همسو با طیف کلی جامعه هستند. ما ایرانی هستیم و هیچ تضادی بین ایرانی بودن و ارمنی بودن نمی دانیم.
ما آداب و رسوم و مراسم مذهبی خودمان را برگزار می کنیم و در ضمن ایرانی هستیم و این دو را مانع الجمع نمی بینیم. این روزها هم شورای خلیفه گری که ریاست آن با اسقف است ، مراکز خاص را در مدارس و کلیساها مشخص کرده و از همه اقلیت ها خواسته شده است که کمکهای خود را برای زلزله زدگان بیاورند و همه جامعه ارمنی خود را شریک غم مصیبت دیدگان بم می دانند.»
وکلام آخر؛ «سال نو را به تمام مسیحیان ایران و جهان ، بخصوص به ارامنه سراسر کشور تبریک می گویم و از آنها می خواهم در انتخابات مجلس شرکت کنند.
ما وظیفه مضاعف داریم ، یکی شرکت و دخالت در امور سیاسی کشور به عنوان یک ایرانی و دیگری پیگیری مسائل و مشکلات ارامنه کشور که این دو باعث می شود با حساسیت بیشتری در انتخابات شرکت کنیم.»