بنجل بساز، پول رایت نده؟

 اما حالا نه فقط خیلی مواقع تله‌فیلم‌ها هم با تبلیغ «فیلم سینمایی» عرضه می‌شوند، بلکه با رونق شبکه نمایش خانگی، بسیاری از مؤسسات خصوصی محترم، به جای خرید رایت قانونی فیلم‌های سینمایی، اقدام به تولید فیلم‌های نازل ویدئویی می‌کنند و به این ترتیب مردم مشتاقی که تشنه دیدن محصولات جدید هستند، باید بار دیگر تماشاگر فیلم‌های کمدی بی‌خاصیتی باشند با حضور تعدادی هنرپیشه محدود که بی‌راه نیست اگر بگوییم در سال بیش از 7 فیلم بازی می‌کنند. این سیستم عملا فلج‌کننده سینماست. البته تنها سینما در این بین متضرر نیست، ضرر اصلی متوجه فرهنگی است که در حال لطمه دیدن است. مشخص نیست براساس کدام نظارت‌های قانونی، مجوز این فیلم‌ها صادر می‌شود چون اگر حساسیتی که مدیران و مسوولان نسبت به سینما دارند، نسبت به این تولیدات نیز داشتند، آن‌گاه شاهد گسترش روزافزون چنین آثار سطحی نبودیم. به هر حال باید برای این موضوع فکری کرد چون ساده‌ترین راه‌حل برای کسب درآمد است. موسسات ویدئویی به جای این که رقمی بیش از هزینه تولید فیلم‌های سینمایی را خرج خرید رایت ویدئویی آنها کنند، راساً اقدام به تولید فیلم می‌کنند و سعی وافر دارند در ارزان تمام کردن این فیلم‌ها و الگوبرداری از کلیشه‌های موهنی که صدالبته می‌تواند تأثیرات مخرب فرهنگی داشته باشد. کافی است نگاهی گذرا به نام برخی از این تولیدات جدید بیندازید: «لیمو ترش»، «ول کن دستمو» و... واقعا راه چاره چیست؟