تنها یک‌بار اشتباه کردم

لحنش یکنواخت است و آرام، انگار زندگی برایش خطی مستقیم است، بی‌هیچ فرودی و فرازی. ادامه می‌دهد: ‌کیف‌قاپی هم می‌کردم با همان ماشین‌های سرقتی.‌

آنها 3 نفر بودند؛ یکی به قول خودش بزرگسال و دیگری کوچک‌تر از او.

عادل 2 برادر دارد و یک خواهر. او تنها عضو خانواده است که پایش به چنین جایی باز شده، شاید به این دلیل که می‌خواسته هر چه در خانه نداشته و هر چه که برایش رویا بوده به دست بیاورد، سریع، راحت و بی‌زحمت. می‌گوید: پدرم شغلش آزاد است و مادرم خانه‌دار. اما شغل آزاد یعنی چه کاری؟ این را که می‌پرسی جوابت را می‌دهد اما نه با میل: با ماشین کار می‌کند. و این یعنی وضع مالی خانواده‌اش خوب نیست و ذهن او پر است از خاطره نداشتن‌ها، ندیدن‌ها و نرفتن‌ها. عادل نشانی خانه‌شان را نمی‌داد، فقط می‌گوید: کرج. او زندان بود که پدر، مادر و برادرها و خواهرش اسباب‌کشی کردند، البته نه این که او را رها کنند. عادل این سوءتعبیر را زود اصلاح می‌کند: شماره‌شان را دارم، هم موبایل پدرم و هم موبایل مادرم را. به ملاقاتم هم می‌آیند.

چه باور کنی چه نه، عنوانش مجرم است، تخفیف که بدهی می‌نویسی متهم. پس متهم قبل از این که دستبند را تجربه کند و با معنای دیگر میله و دیوار آشنا شود، مدرسه می‌رفت: کلاس سوم راهنمایی بودم. او هنوز هم درس می‌خواند: الان دوم دبیرستان هستم. بیرون که بروم باز هم ادامه می‌دهم. شاگرد اول و نمونه نیست اما درس خواندن را دوست دارد. می‌گوید: لازم است. برای آینده‌ام.

کسی که نمی‌دانی کیست این را که می‌شنود آرام زمزمه می‌کند: کدام آینده؟ باز هم سر و کارش به اینجا می‌افتد. همه‌شان همین طور هستند اصلا نمی‌توانند درست زندگی کنند.

شاید راه و رسم زندگی کردن را نیاموخته و این گزینه‌ای است که در برابر هجمه بدبینی‌ها به ذهنت خطور می‌کند و وقتی می‌شنوی پدر عادل چندان هم بامحبت نبوده و گاهی دستش روی صورت او سنگینی می‌کرده بیشتر نظر خودت را باور می‌کنی.

‌چطور شد که شروع به دزدی کردی؟ این را که ‌می‌پرسی دست چپش را کف دست راستش می‌گذارد و انگشتان را یک به یک خم و باز می‌کند، به شست که می‌رسد دوباره از نو شروع می‌کند: با بچه‌ها تصمیم گرفتیم این کار را بکنیم. دو سه ماه بیشتر ادامه ندادیم که دستگیرمان کردند اما آن مدت هر روز دزدی می‌کردیم. عادل و دوستانش اگر کیف‌قاپی‌ها را حساب نکنی 57 فقره سرقت در پرونده‌شان دارند، یعنی این تعداد خودرو را در همان دو سه ماه دزدیدند. او می‌گوید: 17 نفرشان رضایت داده‌ اما بقیه هنوز مانده‌اند.پسرک اولین سرقت را خوب به یاد دارد: ماشین را از کرج آوردیم تهران. پراید بود و 400 هزار تومان هم در داشبوردش. ماشین یک هفته دستمان بود و پول را هم تقسیم کردیم. لبخند محو می‌زند و ادامه می‌دهد: پولش زیر دندانم مزه کرد.

این طور شد که سرقت‌ها را ادامه داد.

عجیب این که عادل راننده بود. ماشین را که می‌دزدیدند او که آن زمان 15 سال بیشتر نداشت پشت فرمان می‌نشست. 5 ساله بود که فرمان را شناخت، بزرگ‌تر که شد دنده عوض می‌کرد و قد که کشید پایش را روی پدال‌ها گذاشت. توضیح می‌دهد: روی پای پدرم می‌نشستم و او فرمان را دستم می‌داد از همان 5 سالگی رانندگی را تقریبا یاد گرفتم.

عاشق رانندگی و ماشین‌بازی است و همین هم او را برای دزدی‌ها بیشتر تحریک می‌کرد. عادل می‌گوید: ماشین‌ها را یکی دو روزی نگه می‌داشتیم و بعد یک جای خلوت می‌گذاشتیم و می‌رفتیم.

همین نشان می‌دهد او و همدستانش مجرم حرفه‌ای نیستند و نمی‌دانستند چطور می‌شود خودروهای مسروقه را فروخت.

عادل می‌گوید: قبل از این که گیر بیفتیم چند باری پلیس دنبالمان کرد اما فرار کردیم بالاخره همدست بزرگم را گرفتند و او با ما در یک باشگاه بیلیارد قرار گذاشت، وقتی آنجا رفتیم ماموران دستگیرمان کردند.

حرف‌های او تمام شده است، باید به پشت دیوارها برگردد؛ جایی که می‌گوید آنجا در گروه سرود است و با رایانه کار می‌کند. می‌خواهد خودش را برای بعد از آزادی آماده کند. می‌گوید: دیگر خلاف نمی‌کنم همان یک بار هم گول خوردم، اشتباه کردم، عقلم نمی‌رسید و... .

سارا لقایی