فرجام تلخ مارادونا

مارادونا به دلیل شخصیت خاصش به همان اندازه که محبوبیت دارد نزد خیلی‌ها منفور است. شاید اگر او در برابر انتقاد کارشناسان انعطاف‌پذیر نشان می‌داد به این سرنوشت دچار نمی‌شد. او حالا نه تنها توسط ژرمن‌ها که از طرف اتحادیه فوتبال کشورش هم تحقیر شده چون غرورش مانع آن شد که خود کناره‌گیری کند.

به هر حال سرنوشت مارادونا در کسوت سرمربیگری آرژانتین مصداق بارزی بر این ادعاست که لزوما هر قهرمانی نمی‌تواند به یک مربی بزرگ تبدیل شود.

این چهره محبوب آرژانتینی‌ها که تیمش در یک قدمی فاجعه بزرگ یعنی نرسیدن به جام جهانی قرار داشت، در دقایق پایانی دیدار با پرو با گل دیرهنگام پالرمو، از این کابوس بزرگ رهایی یافت تا مارادونا در حرکتی احساسی و البته به یاد ماندنی، در ورزشگاه لیبرتی بوئنوس‌آیرس به سمت تماشاگران شیرجه برود و این‌گونه پاسخ منتقدانش را بدهد. شاید اگر قدری غرورش را کنار می‌گذاشت و با واقع‌بینی به آینده ورزشی‌اش فکر می‌کرد هرگز یکی از سخت‌ترین شغل‌های دنیا یعنی سرمربیگری تیم ملی آرژانتین آن هم در جام جهانی را نمی‌پذیرفت.

به هر حال مردی که روزگاری با حرکات جادویی‌اش همه را به تحسین وامی‌داشت، در عرصه مربیگری کارنامه خوب و روشنی از خود بروز نداد و نشان داد اگر می‌خواهد در این کسوت موفق عمل کند باید بیشتر از این‌ها مجهز شود. شرایط این کار نیز این است که او در وهله اول غرورش را کنار بگذارد و در مسیر یادگیری بیشتر در این عرصه به جلو قدم بردارد. باید منتظر ماند و دید مارادونا برخلاف آنچه از او سراغ داریم در جهت تقویت خود در حوزه مربیگری اقدام خواهد کرد یا برای همیشه عطای کار مربیگری را به لقایش خواهد بخشید.

به هر حال مارادونا به این زودی‌ها فراموش نمی‌شود و هنوز هم هستند کسانی که باور دارند او با شخصیت دوست داشتنی و منحصر به فردش می‌تواند تیم ملی آرژانتین یا هر تیم دیگری را به خروش درآورد؛ نکته‌ای که البته آینده باید پاسخ آن را بدهد.

امید توفیقی
گروه ورزش