هیچ کودکی جنسش خراب نیست!

تنبیه بدنی کودکان احتمالا سابقه‌ای به اندازه قدمت بشر دارد و متاسفانه به گفته جامعه‌شناسان در جوامع امروزی گاه با چراغ خاموش حرکت می‌کند. به این معنا که حساسیتی نسبت به تنبیه بدنی کودک وجود ندارد و گاهی چنین اقدامی از سوی والدین یا اطرافیان کودک روش طبیعی و معقول و حتی شایسته تمجید تلقی می‌شود.

درباره علت‌های بروز چنین اقدامی سخن بسیار است، اما اغلب دلایل را می‌توان در عبارت نارسایی‌های فرهنگی خلاصه کرد چراکه روان‌شناسان معتقدند تنبیه بدنی به هر شکل و صورت و در هر درجه‌ای که باشد مسلما در کوتاه یا بلندمدت آثار منفی قابل اعتنایی در پی خواهد داشت. این به‌معنای نفی مطلق تنبیه بدنی کودک است.

در برخی کشورهای توسعه‌ یافته نظارت مدنی و قانونی در این حوزه به گونه‌ای است که گزارش تنبیه بدنی کودک تبعات حقوقی ویژه‌ای برای والدین دارد و در صورت استمرار به سلب حضانت کودک از آنان منجر می‌شود. در حالی که در جامعه ما نظارت مدنی و پشتوانه قانونی برای حفاظت از حقوق کودک وجود ندارد.

براساس یک پژوهش که به بررسی 100 سال مقاله‌های منتشر شده درباره تنبیه بدنی کودک می‌پردازد، علاوه بر رد کامل چنین شیوه‌ای در هر شرایطی برای تربیت کودک نشان می‌دهد تنبیه بدنی اغلب نتایج معکوس به بار می‌آورد. در این پژوهش تاکید شده است، تنبیه بدنی احتمال بروز پرخاشگری و لجبازی را در کودک افزایش می‌دهد. خشونت بدنی شیوه رایج برخورد با کودک در خانواده‌هایی است که با نابسامانی‌های اخلاقی،‌ رابطه‌ای و عاطفی مواجهند و منطق گفتگو را نمی‌شناسند.

در تمامی موارد تنبیه بدنی می‌تواند با روش‌هایی نظیر تذکر زبانی، بی‌اعتنایی هدفمند در برابر رفتارهای ناشایست کودک، محروم کردن وی از خواسته‌های رفاهی و تفریحی و... جایگزین شود.

کودکی که با خشونت بدنی تحقیر می‌شود در بزرگسالی تحقیر کردن به هر روشی را علیه اقشار مختلف از کودک گرفته تا سالمند به کار می‌برد.

نتیجه این پژوهش همچنین بیانگر این واقعیت است کودکانی که تنبیه بدنی می‌شوند در ارتباطات رفتاری و عاطفی با نارسایی‌های جدی و دامنه‌دار مواجه خواهند شد.

همچنین تنبیه بدنی کودک قبح ذاتی خشونت علیه دیگران را در وی از بین می‌برد و برای جلوگیری از رشد ویژگی منفی نظیر دروغگویی، مجموعه‌ای از ویژگی‌های مخرب و زیانبار نظیر ضعف خودباوری و اعتماد به نفس، عصیانگری، زورمداری،‌ بی‌عاطفگی، خشونت‌پذیری یا اعمال خشونت و... را در کودک به وجود می‌آورد و تقویت می‌کند.

والدین باید این نکته را همواره مدنظر داشته باشند که نه بدذاتی ارثی است و نه هیچ کودکی بدذات به دنیا می‌آید. رفتارهایی که از سوی بزرگ‌ترها و والدین‌ به بدذاتی و «جنس خراب» کودک تعبیر می‌شود، نتیجه رفتارها و عادات اکتسابی وی طی ارتباط با والدین و اطرافیان است و تنبیه بدنی خود پیامی برای افزایش رفتارهای غیرعادی و مخرب کودک است.