من دلبسته هستم، نه وابسته

درخصوص این تغییرات هم احساس خوبی دارم و هم ندارم. خوشحالم از این که تغییر مهمی را در کارم ایجاد کرده‌ام آن هم با توجه به یک پشتوانه فکری و برنامه‌ریزی شده و ناراحتم از این که همیشه آن چیزی که آدم پیش خودش فکر می‌کند، پیش نمی‌آید، ولی در مجموع راضی هستم.

خیر. حتی مخالف این کار هم بودم. چون کسانی که وارد رادیو می‌شوند بعد از مدتی به آن وابسته می‌شوند. البته من چندان آدم وابسته‌ای نیستم، اما دلبسته می‌شوم. دلبستگی را هم به این عنوان پذیرفتم که به هر حال باید روزی از همه چیزهایی که دارم جدا شوم.

رادیو برای من یک خاستگاه و یک مدرسه است و نسبت به آن یک حس نوستالژیک فوق‌العاده دارم. از بچگی با آن بزرگ شده‌ام و لذت برده‌ام.

از سال 84 پیشنهادهایی در این زمینه داشتم و بعد به این فکر کردم که آیا می‌توانم در تلویزیون اجرا کنم یا خیر. ضمن این که باید بضاعت تلویزیون را هم در نظر می‌گرفتم، مثلا این که چقدر دست من در اجرا باز خواهد بود. به هر حال اجرا در تلویزیون تا حدی برایم جذاب بود. بویژه برای من که تئاتر خوانده بودم و بعد همان اتفاقاتی را در تلویزیون تجربه کردم که در رادیو نمی‌توانستم آنها را تجربه کنم.

شاید با همین ذهنیت گام اول را برداشتم؛ با این ذهنیت که برخی چیزهایی را که به عنوان بیننده در اجرای تلویزیونی با آن مخالف بودم، تغییر دهم. البته در حد استعداد و توانم. می‌خواستم چیزهای نویی ارائه کنم.

بله، ولی هیچ وقت بی‌گدار به آب نمی‌زنم. همیشه با خودم فکر می‌کنم چطور حرکت کنم که به بهترین راه برسم. برای همین هیچ وقت پشیمان نمی‌شوم و مثبت فکر می‌کنم.

تا حد زیادی کارهایی را که دوست داشتم انجام دادم، البته رادیو اینقدر گسترده است که شاید خیلی بیشتر می‌توانستم تجربه کنم، ولی دیگر اشباع شده بودم و اگر این اتفاق نمی‌افتاد، شاید هیچ وقت آن را ترک نمی‌کردم.

من جوانی‌‌ام را در رادیو سپری کردم و از این نظر هم برایم لذتبخش بود و هم کفایت می‌کرد.

7 سال، 3 سال هم تنها در شبکه جوان برنامه اجرا کردم.

70 سال. رادیو آدم را می‌سازد. من در این مدت فقط در رادیو کار کردم و تمام هم و غم خود را روی اجرایم گذاشتم و بیشتر از حقم هم از مخاطبان جواب گرفتم.

مخاطبان رادیو بسیار به من مهربانی کردند و با من همراه بودند. این برایم یک معجزه بود و هنوز پس از گذشت یک سال و اندی از من می‌خواهند یک برنامه در رادیو بگیرم و اجرا کنم. به هر حال من همیشه برای مخاطبانم انرژی می‌گذارم و با آنها با صداقت رفتار خواهم کرد.

چون مخاطبان تلویزیون هیچ وقت به این رسانه آن‌طور که باید وابسته نمی‌شوند.

تلویزیون زرق و برق زیادی دارد، ولی در رادیو شما فقط با صدا ارتباط برقرار می‌کنی و لحن صدایت قطعا روی مخاطبت هم اثر خواهد گذاشت.

جالب است بدانید که به هیچ وجه استرس نداشتم. طوری که دائم به خودم نهیب می‌زدم که حداقل یک کم استرس داشته باش. خیلی بی‌خیال بودم. به هر حال برایم تجربه تازه‌ای بود و احساس می‌کردم تک‌تک بیننده‌ها را دارم می‌بینم. دوربین را هم خیلی دوست داشتم.

قطعا با یکدیگر فرق دارند، ولی هر دو قداست خاصی دارند. مخاطبان با دوربین می‌بینند و با میکروفن می‌شنوند.

بله. کاملا درست است، اما من با این مساله کنار آمده‌ام و خودم را آماده کرده‌ام.

خب، تلویزیون فضای بسته‌تری نسبت به رادیو بویژه رادیو جوان سابق دارد، اما من همان شخصیت را با خودم آوردم و تبدیل به آدم دیگری نشدم.

چون تلویزیون این اجازه را به من نمی‌دهد. همین که دارم از شخصیت بنفشه رافعی استفاده می‌کنم تا حد زیادی برخلاف موازین تلویزیون است.

چرا. برای همین بارها فکر کردم که تلویزیون را رها کنم، ولی چون زحمت زیادی برای رسیدن به این هدفم کشیده‌ام، پشیمان نشدم.

خوشبختانه در رادیو جوان توانستم بداهه‌گویی‌ام را تقویت کنم. البته در تلویزیون این مساله کمی سخت‌تر است، چون باید شسته رفته‌تر حرف بزنی و باید دوربین را نگاه کنی و حرف بزنی. اما خوشبختانه از همان برنامه اول نیازی به متن پیدا نکردم، البته سرفصل موضوعات را به من می‌گویند و بعد خودم درباره آن صحبت می‌کنم و از این نظر چندان در انتخاب موضوعات دخالت ندارم. من احساس می‌کنم هرچه باهوش‌تر باشی و اطلاعات بیشتری داشته باشی در اجرا هم موفق‌تر خواهی بود.

بنفشه رافعی در تلویزیون صددرصد به فضایی که می‌‌خواهد دست پیدا نکرده است و از این نظر کامل خودم را پیدا نکرده‌ام، ولی در رادیو به درصد بالایی از تجارب مختلف رسیده‌ام. من لذت اجرا در رادیو را با مخاطب پیدا کرده‌ام. دلم می‌خواهد آن لذت را هم در تلویزیون تجربه کنم. هیچ وقت مخاطب کم مرا راضی نمی‌‌کند. من برای مخاطب کار می‌کنم و نه برای چیز دیگری.

از هرگونه تصنعی اجرا کردن فرار می‌کنم و بشدت برای مخاطبم ارزش قائل هستم.

چون حافظه کوتاه‌مدت‌تری دارند و صداقت مخاطب رادیو را هم ندارند.

این برنامه را با گروه آقای گیل‌آبادی کار کردم و به نظرم برنامه بسیار خاصی بود. البته بعضی از قسمت‌ها را دوست داشتم و بعضی دیگر را خیر.

این دیگر در تخصص شماست.