به نظر من شگفتی این جام حسن کامرانیفر بود که با عملکرد بسیار خوب خود در جام جهانی، نام ایران را دوباره بر سر زبانها انداخت. کامرانیفر قضاوتی صحیح، دقیق و شجاعانه داشت و تمام کارشناسان دنیا را به تحسین واداشت. امیدوارم عملکرد خوب این کمکداور ایرانی باعث شود که در فصل جدید، شاهد پیشرفت داوری کشورمان باشیم و مشکلات داوری به حداقل برسد تا بازیها در کمال آرامش برگزار شود. البته داوریهای جام جهانی امسال هم مشکلات خاص خودش را داشت و گاهی این مشکلات نتایج بازیها را عوض میکرد.
به نظر من بازیکنان بزرگ مثل کریستین رونالدو و کاکا در حد انتظار ظاهر نشدند و تنها لیونل مسی بود که در تیم آرژانتین نشانههایی از مسی بارسلونا را داشت. فکر میکنم به خاطر خستگی بیش از حد مسابقات باشگاهی بود که این بازیکنان نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. بازیکنان جوانی مثل اوزیل و مولر در آلمان ظاهر شدند که خیلی خوب کار کردند و چشم دنیا را به خودشان خیره کردند.
این جام نشان داد که نامها دیگر در زمین بازی نمیکنند. تیمهایی مثل فرانسه و ایتالیا با داشتن مهرههای سرشناس و بزرگ هیچ توفیقی در جام جهانی به دست نیاوردند، چون ستارههای آنها تمام شدهاند و باید تغییر و تحولات زیادی در این تیمها به وجود آید تا شاهد قدرت دوباره آنها در دنیا باشیم. در این جام شاهد نقش مربیان هم بودیم. مارادونا چون مارادونا بود توانست تیمش را تا 8 تیم پایانی برساند، اما چون تجربه آنچنانی نداشت، نتوانست از سد آلمان بگذرد. مربیان در این جام نشان دادند که چه تاثیری در سرنوشت تیمها دارند.
اگر کار تیمهای آسیایی مثل کره جنوبی و ژاپن را نگاه کنیم، باید قبول کنیم برای قهرمانی در آسیا کار بسیار سختی داریم. آنها از فوتبال آسیا جدا شدهاند و ما هنوز در جا میزنیم. فوتبال ما برای رسیدن به سطح اول آسیا به برنامهریزی اصولی و کار و تلاش زیاد نیاز دارد. باید قبول کنیم که از سطح اول آسیا جدا شدهایم و باید زحمت زیادی بکشیم تا دوباره به جایگاه اصلیمان در آسیا برگردیم.