اعتراف وزیر بهداشت به پایین بودن حقوق پرستاران

به گزارش فارس، مرضیه وحیددستجردی دیروز در مراسم صبحانه اتاق بازرگانی ایران که در آن مسوولان صنایع غذایی، دارویی و تجهیزات پزشکی حضور داشتند، پایین بودن کیفیت خدمات پرستاری در بیمارستان‌های دولتی را پذیرفت و دستمزد کم پرستاران را دلیل اصلی آن عنوان کرد.

وی نه تنها با درخواست مسوولان بیمارستان‌های دولتی درخصوص برگزاری دوره‌های آموزشی مجدد به پرستاران خود به دلیل پایین بودن کیفیت خدمات پرستاری در کشور مخالفتی نکرد، بلکه تاکید ورزید: بیمارستان‌های متقاضی می‌توانند با هماهنگی مرکز آموزش مداوم وزارت بهداشت پس از دوره‌های کوتاه مدت به پرستاران آموزش دیده مدرک معتبر بدهند. اما نکته مهم در سخنان وزیر بهداشت اعتراف صریح وی به این واقعیت بود که هرچند آموزش پرستاران در ارتقای کیفیت خدمات دهی آنها به بیماران تاثیرگذار است، اما عامل اصلی بی‌انگیزگی و پایین بودن کیفیت خدمات پرستاران، حقوق و مزایای اندک آنهاست؛ معضلی که در مراکز درمانی و بیمارستان‌های دولتی بیش از بیمارستان‌های بخش خصوصی خودنمایی می‌کند، به‌طوری که چون وضعیت درآمدی پرستاران در بیمارستان‌های خصوصی بهتر است، در نتیجه نحوه رسیدگی به بیماران نیز از کیفیت بهتر و بالاتری برخوردار است. به این ترتیب در شرایطی که حقوق پرستاران و کادر پیراپزشکی در بهترین شرایط از 400 هزار تومان فراتر نمی‌رود و سهم آنها از کارانه‌ها و بهره‌وری بسیار ناچیز است، باید برای اصلاح اساسی حقوق پرستاران از سوی مسوولان چاره‌ای اندیشیده شود.

نه تنها کارشناسان حوزه سلامت بلکه برخی مسوولان نیز معتقدند نظام سلامت کشور ما نظامی پزشک محور است و این مشکلی است که سال‌هاست بسیاری از چالش‌ها و معضلات بخش سلامت کشور از آن ناشی می‌شود.

در این میان حقوق و دستمزد پایین و مزایا و کارانه‌های اندک پرستاران نسبت به پزشکان همواره یکی از چالش‌های فراروی نظام سلامت کشور طی سال‌های اخیر بوده است، اما مسوولان حوزه سلامت هنوز در ارائه راهکار عملی موثری برای حل آن ناکام مانده‌اند.

به این ارقام در فیش حقوق یک تکنیسین بیهوشی که جزو کادر پرستاری به شمار می‌رود، با 13 سال سابقه کار در یک بیمارستان خصوصی دقت کنید: پایه حقوق 280 هزار تومان، حق جذب 20 هزار تومان، حق اشعه 10 هزار تومان، عائله‌مندی و مسکن و خواربار و اضافه‌کار و .... را هم که حساب کنید دریافتی حقوق او در ماه به 400 هزار تومان هم نمی‌رسد. این مبلغ برای پرستاران بیمارستان‌های دولتی به مراتب پایین‌تر است. این در حالی است که سختی کار پرستاران و ساعت کار آنها با دیگر کارمندان قابل مقایسه نیست. از مشکلات روحی ـ روانی و زندگی چندین ساعته با بیمار و همراه آنها نیز صرف نظر می‌کنیم.

این معضل نه فقط در مورد پرستاران بلکه در مجموعه شاغلان بخش پیراپزشکی هم مصداق پیدا می‌کند و این وضعیت، همواره نارضایتی و گلایه‌های آنها مبنی‌ بر بی‌عدالتی در محاسبه حقوق کادر پرستاری نسبت به پزشکان را به همراه داشته است.

اگرچه طی ماه‌های اخیر اقدامات و مصوباتی توسط دولت برای کاهش ساعات کاری پرستاران انجام شده است، اما هنوز برخی بیمارستان‌ها و مراکز درمانی دولتی اجرای این قانون را برای پرستاران خود منوط به اما و اگرهایی کرده‌اند.

در واقع برخی بیمارستان‌ها به دلیل کمبود نیرو از اجرای قانون کاهش ساعت کار پرستاران خود به بهانه‌های مختلف شانه خالی می‌کنند و به این ترتیب پرستاران بیمارستان‌های دولتی همچنان محکوم به اضافه‌کاری اجباری آن هم با کمترین حقوق و مزایا می‌شوند.