صحنه‌ای کوچک برای بزرگان تئاتر

در این میان، تئاتر ایران در سال‌های اخیر بیشترین لطمه را از کم کاری کارگردانان پیشکسوت خورده است که نه به میل خود، بلکه به دلیل کمبود امکانات، بودجه و مسائل فراهنری از گردونه این هنر کناره گرفتند. در چنین شرایطی، اجرای نمایش منهای دو به کارگردانی داوود رشیدی در سالن اصلی تئاتر شهر، اگر چه در ابتدا خبری مسرت‌بخش جلوه می‌کند، اما در واقع طعم تلخی دارد که از کوچکی صحنه‌های تئاتر برای بزرگان این هنر حکایت می‌کند. این که داوود رشیدی 9 سال پس از اجرای نمایش هنر، یک بار دیگر فرصت یافته تا اثری دیگر را به صحنه ببرد، به این معناست که ما نزدیک به 10 سال خودمان را از هنر این پیشکسوت محروم کرده‌ایم.

در حالی که گروه‌های هنری کارگردانان بزرگ تئاتر جهان در هر زمان یک یا حتی چند نمایش را روی صحنه دارند، هم ردیفان آنان در ایران برای هر اجرا باید یک دهه منتظر بمانند. در این صورت با یک حساب سرانگشتی می‌توان تخمین زد از کارگردانان تئاتر ایران تنها نمایش‌هایی کمتر از تعداد انگشتان یک دست برای دوستداران این هنر به یادگار خواهد ماند.

با توجه به تعداد محدود سالن‌ها، بودجه اندک و مشکلات ساختاری و اداری هنرهای نمایشی ایران، به این زودی‌ها نمی‌توان امیدوار بود تا آن‌گونه که شایسته است، صحنه‌های تئاتر ایران میزبان پیشکسوت‌های این هنر گردند. البته این سخن به آن معنا نیست که باید همین امکانات کم را در بست در اختیار قدیمی‌های تئاتر قرار داد و جوان‌تر‌ها را فراموش کرد، بلکه منظور آن است که باید ظرف کوچک هنرهای نمایشی کشور را به اندازه مظروف آن بزرگ ساخت.

برای کشوری که ده‌ها چهره پیشکسوت و صدها هنرمند جوان مطرح در حوزه هنرهای نمایشی دارد، این صحنه تئاتر بسیار کوچک و ناچیز است.