فورلان، عصای دست «تابارز»

فورلان 32 ساله با آن که فصل خسته‌کننده‌ای را در فوتبال اروپا گذرانده است، اما بازی‌های پرشور او در آفریقای جنوبی این احتمال و بیم را که وی نیرویی برای حضوری موثر در جام جهانی نوزدهم در خود باقی نگذاشته باشد، زایل کرده و او و گل‌هایش بوده‌اند که نماینده پنجم آمریکای جنوبی در این مسابقات را در جایگاهی قابل توجه قرار داده است. مهاجم سابق ویارئال و منچستریونایتد که 8 سال است در اروپا بازی می‌کند، پسر پابلو فورلان است که خود زمانی ملی‌پوش فوتبال اروگوئه بود و اینک نیز در پیری حاصل کار لاسلسته (تیم ملی اروگوئه)‌ را دائما تعقیب و از ماحصل کار پسرش احساس غرور می‌کند. پابلو فورلان در آستانه شروع رقابت‌های این دوره گفته بود اگر پسرش رو براه باشد و فرم فصل اخیر خود را در آفریقا هم تکرار کند، مردان اسکار تابارز از گروه خود در مسابقات جام جهانی بالا خواهند رفت. اتفاقات دیدار با آفریقای جنوبی، جایی که فورلان ابتدا با یک شوت سنگین از راه دور و سپس یک پنالتی 2 بار دروازه بافانا بافانا را فروریخت، نشانگر صحت ایده‌های پدر درباره پسر و کل فوتبال اروگوئه بود.

اگر فورلان اینک چشم و چراغ فوتبال اروگوئه و بهترین گلزن ملی این کشور است، پابلو هم در دوران جوانی از بهترین‌های فوتبال اروگوئه بود و در دو دوره جام جهانی (1966 و 1974)‌ با تیم ملی این کشور به میدان آمد و به همین خاطر است که دیه‌گو هم به پدرش می‌بالد و او را در درجات بالایی قرار می‌دهد. با این وجود، این روزها او مجبور است فقط به رقابت‌های جاری در آفریقای جنوبی فکر و در این راه تلاش کند. 8 سال پیش که جام جهانی در کره جنوبی و ژاپن برگزار شد فورلان کم‌تجربه‌تر از آن بود که موجی را سبب شود. خود وی در اوایل تابستان 2010 در این باره می‌گوید: «در آن سال‌ها چشم‌هایم روی حقایق و الزام‌های فوتبال بین‌المللی به اندازه کافی باز نبود و در مرحله کسب تجربه قرار داشتم، اما اینک شرایط عوض شده و با دنیایی تجربه و بینش لازم به ژوهانسبورگ آمده‌ام و می‌دانم چه دارم و تیمم از من چه می‌خواهد. در عین حال این نظریه را که اروگوئه بشدت به من متکی است قبول ندارم. در این تیم تعداد بازیکنان خوب، بسیار زیاد است. به نظر من این کار، گروهی و تلاش دسته‌جمعی بوده که ما را به اینجا و این نقطه رسانده است. برخی می‌گفتند اروگوئه در دور نهایی جام جهانی خواهد لغزید، ولی دیدید که محکم و با حساب و کتاب توپ زده و حتی به فرانسه هم نباخته‌ایم».

یکی از ایرادات وارده به تیم اروگوئه این است که این تیم فقط از معبر دیدارهای پلی‌آف و با عبور از سد تیم متوسط کاستاریکا مجوز حضور در دور پایانی را کسب کرد، اما فورلان می‌گوید: «مهم نیست که از چه طریق بالا رفتیم، مساله پراهمیت این است که ما هم در این عرصه حاضریم. خاطرات دیدارهای گذشته، ما را رنج نمی‌دهد و فقط به امروز و آینده فکر می‌کنیم. تازه چه کسی می‌گوید بازی با کاستاریکا در مرحله پلی‌آف آسان بود؟ در همین گروه ما مگر فرانسه هم فقط از راه پلی‌آف راهی مرحله نهایی جام جهانی نشد؟»

با این که رسیدن اروگوئه به 4 امتیاز در دو دیدار نخست بهترین وسیله و مقدمات صعود به مرحله بعدی و درخشش در ادامه راه به حساب می‌آید، اما اهداف فورلان و یارانش در آفریقای جنوبی هنوز کوچک به حساب می‌آیند و حاوی نگاهی به دوردست نیست. «هدف ما از آغاز صعود از گروهمان بوده است و اگر به مرحله حذفی برسیم در سیستم یک حذفی، هر نتیجه‌ای برای هر تیمی متصور است، اما شاید صعود صرف از مرحله گروهی هم یک پیروزی بزرگ به حساب آید».

سال‌ها به فوتبال اروگوئه خرده گرفته شده که بیش از فن به قدرت و خشونت بها می‌دهد، اما فورلان می‌گوید آنچه «gara charrua» نامیده شده و روحیه جنگندگی اروگوئه است، لزوما به معنای خشونت نیست. «خیلی‌ها فکر می‌کنند این روال به معنای استحکام و برخوردهای بیش از حد در فوتبال است، حال آن که مفهوم آن تلاش و تمرکز صرف روی بردن و پرهیز از شکست است. پیشینه فوتبال ما سرشار از پیروزی‌هایی است که بر پایه این خصلت به دست آمده‌اند. ما می‌خواهیم بر جام جهانی جاری نیز اثر مشابهی بگذاریم».

روی پیراهن مردان لاسلسته 4 ستاره حک شده که اشاره به دو قهرمانی این کشور در جام جهانی (1930 و 1950)‌ و دو مرتبه پیروزی آن در فوتبال المپیک‌ها به حساب می‌آید. شماره 10 معروف فوتبال اروگوئه که تا به حال 27 گل برای تیم ملی کشورش زده، وسیله اصلی برای افزودن بر این بردها به حساب می‌آید، هرچند به نظر نمی‌آید در دوره جاری کاری تاریخی از این تیم سر بزند.