نصیرنیا: آقای سعیدلو به قولش عمل‌کند

تا حالا چه افتخاراتی به دست آورده‌ای؟

قهرمان بازی‌های المپیک آسیایی سال 2009 با تیم ملی امید، قهرمانی بازی‌های آسیایی2010 با تیم ملی بزرگسالان، 2 بار نایب قهرمان لیگ و یک بار مقام سومی لیگ با تیم شهید منصوری.

من در رده نوجوانان و جوانان باشگاه‌های تهران فوتبال بازی کردم، اما به خاطر درسم یک سال از فوتبال دور بودم و بعد از آن به فوتسال آمدم.

شرایطی برایم پیش آمد که نمی‌توانستم از قرچک به تهران رفت و آمد کنم، چون باید درسم را می‌خواندم. تیم فوتسال شهید منصوری هم در قرچک بود و به همین دلیل در مسیر فوتسال قرار گرفتم و خوشحالم که چنین راهی را می‌روم.

من با تیم ملی امید مقابل تیم‌های بزرگی بازی کرده بودم، اما این اولین بازی من با تیم ملی بزرگسالان بود و خدا را شکر که گل نخوردم. هم خودم راضی بودم و هم کادر فنی از من و بازی‌ام راضی بودند.

تیم ملی جو فوق‌العاده خوبی داشت. قبلا فکر نمی‌کردم که جو تیم ملی این طوری باشد، ولی بچه‌ها خیلی زود مرا قبول کردند و شرایط خیلی خوب بود. آرزوی هر کسی است که یکی از 14 بازیکن تیم ملی فوتسال ایران باشد. خوشحالم که این افتخار بزرگ را داشتم.

مصطفی پسر خیلی خوبی است و از نظر فنی فوق‌العاده است. نظری بهترین دروازه‌بان دنیاست، اما من تمام تلاشم را می‌کنم تا نفر اول ایران شوم.

ان‌شاءالله. چون انسان به هر چیزی که بخواهد با سعی و کوشش می‌رسد. بعد از مسابقات ازبکستان تمریناتم را شروع کردم و بیشتر هم تلاش خواهم کرد. هدفم این است که بهترین دروازه‌بان جهان شوم و یک روز دستکش طلایی جام جهانی را که به بهترین گلر دنیا می‌دهند، به دست بیاورم.

نمی‌شود زمانی را مشخص کرد. کار خیلی بزرگی است و تلاش خیلی زیادی می‌خواهد، اما مصمم هستم که به این جایگاه برسم.

بله. راحت نیست چون مصطفی فوق‌العاده است و او هم زحمت کشیده تا به اینجا رسیده، اما نمی‌توانم همیشه پشت سر او باشم. با تلاش بیشتر خودم را به دروازه‌بان اول تیم ملی تبدیل می‌کنم.

خیلی دوست دارم. البته لیگ ما جزو بهترین لیگ‌های دنیاست، اما دوست دارم در دیگر لیگ‌های معتبر دنیا هم بازی کنم.

به دست آوردن دستکش طلایی جام جهانی و قهرمانی ایران در جام جهانی، البته نمی‌توانیم به این زودی قهرمان جهان شویم، چون برزیل و اسپانیا خیلی خوب کار می‌کنند؛ اما هر وقت که بشود، آرزوی شخصی من است.

بودن در تیم ملی فوتسال ایران، بزرگ‌ترین افتخار من است.

در جام جهانی نبودم؛ اما وقتی تیم ما نتوانست به جمع 4 تیم برتر دنیا برود، خیلی ناراحت شدم. بازی با ایتالیا که باعث حذف ایران شد، خیلی غم‌انگیز بود و پایان دراماتیکی داشت و آن لحظه تا سال‌ها فراموش نمی‌شود، چون تمام بازیکنان و کادر فنی با تمام وجود تلاش کردند، ولی نشد.

قهرمانی آسیا در ازبکستان. اولین حضورم در تیم ملی بزرگسالان همراه با قهرمانی بود.

شخص خاصی نیست. سعی می‌کنم از تمام بزرگان فوتسال یک چیزی یاد بگیرم. تیاگو، دروازه‌‌بان برزیل خیلی خوب کار می‌کند و بازی او را خیلی دوست دارم.

محمد کشاورز، واقعا فوق‌العاده است.

تیم ملی مثل یک خانواده است و آقای شمس پدر خوبی برای این خانواده بوده و واقعا با تمام وجود دلسوز است و کار می‌کند. حسین آقا با اعتمادی که به جوان‌ها کرد، قدرت فوتسال ایران را نشان داد و آینده فوتسال ما را با این جوان‌ها بیمه کرد.

حرف من با ‌آقای سعیدلو است. قبل از این که با تیم ملی امید عازم مسابقات المپیک آسیایی ویتنام شویم،‌ آقای سعیدلو قول پاداش ویژه داده بود و قرار بود اگر قهرمان شدیم، به بچه‌ها «خودرو» پاداش بدهند. همه تیم‌ها با تمام قدرت و با بازیکنان بزرگسال و اصلی خودشان آمده بودند و فقط ما با تیم ملی امید به میدان مسابقات آمدیم و با اقتدار قهرمان بازی‌ها شدیم، اما هیچ پاداشی نگرفتیم و گفتند که در تهران پاداش می‌دهیم، اما وقتی برگشتیم هم خبری نشد. حتی به قهرمانان هم قرار بود 40سکه پاداش بدهند، ولی به ما 6 سکه دادند. شاید نسل بعدی با این شرایط روحیه‌اش ضعیف شود، چون با این وضعیت انگیزه کافی نیست.

مهدی نوری