بازی‌های آسیایی گوانگجو و حساب خالی فدراسیون‌ها

پرسشی که در این بین مطرح می‌شود این است که آیا سطح آمادگی تیم‌های ما برای شرکت در شانزدهمین دوره بازی‌های آسیایی گوانگجو مطلوب است؟ اگر هست پس این همه ابراز نگرانی که بعضا از سوی مسوولان مطرح می‌شود برای چیست؟ و اگر نیست چه چاره‌ای باید برای آن اندیشید؟ بهرام افشارزاده، دبیرکل کهنه‌کار کمیته ملی المپیک کشورمان که این روزها در مصاحبه‌های مختلف سعی دارد با دور نگه‌داشتن کمیته ملی المپیک از حاشیه‌ها، برنامه‌های گوانگجو را پیش ببرد، در آخرین اظهار نظر خود با ابراز رضایت از شرایط موجود همه چیز را بر وفق مراد دانسته و هیچ‌گونه نگرانی را متوجه کاروان اعزامی کشورمان نمی‌داند.

وی روند آماده‌سازی تیم‌ها را طبق برنامه دانسته و معتقد است تاکنون سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک به کمک هم توانستند تا حدودی کاروان ورزشی ایران را به معیارهای اصلی نزدیک کنند: «تاکنون 59 جلسه هیات اجرایی برگزار شده و از این به بعد در هر جلسه هیات اجرایی، مسوولان دو فدراسیون حاضر شده و روند انجام برنامه‌های خود را به اعضای هیات گزارش می‌دهند. ما نیز سر تمرین تیم‌های مختلف حاضر می‌شویم و نحوه انجام برنامه‌های فدراسیون‌ها را مطابق با برنامه‌ای که مصوب و اجرا شده، بررسی می‌کنیم. کمیته ملی المپیک منسجم عمل می‌کند و اجازه هیچ‌گونه کم کاری را به فدراسیون‌ها نخواهد داد.»

البته کمیته ملی المپیک اعلام کرده که تا پایان خرداد رکوردگیری رشته‌های انفرادی را آغاز خواهد کرد و رشته‌های گروهی را نیز بعد از برگزاری لیگ هایشان مورد سنجش و ارزیابی قرار خواهد داد تا از هر بابت خاطر خود و سازمان تربیت بدنی را در مورد روند آماده‌سازی 15 رشته اعزامی به گوانگجو آسوده کند.

اما در اینجا این نکته مطرح می‌شود که آیا یک معیار واحد برای ارزیابی تیم‌های اعزامی به گوانگجو وجود دارد؟ معیاری که هم سازمان تربیت بدنی آن را پذیرفته باشد و هم کمیته ملی المپیک بر آن تاکید کند؟ شنیده‌ها حاکی از آن است که فدراسیون‌های ورزشی پس از توضیحاتی که هر ماه حضوری تسلیم کمیته ملی المپیک می‌کنند باید بلافاصله پس از آن نیز در اقدامی جداگانه همان توضیحات را برای ستاد بازی‌های آسیایی سازمان تربیت بدنی تکرار کنند. اقدامی که رنگ و بوی موازی کاری به خود گرفته و در این شرایط ثمری جز اتلاف‌وقت و حاشیه‌سازی نخواهد داشت و در مجموع به صلاح ورزش کشورمان نیست.

البته افشارزاده با این نظر موافق نیست، وی درباره موازی کاری سازمان تربیت بدنی با کمیته ملی المپیک در زمینه ایجاد ستاد مربوط به امور بازی‌های آسیایی گوانگجو می‌گوید: «اگر این ستاد مسائل مربوط به دهکده، هتل و سایر مسائل صدور کارت و ثبت‌نام را پیگیری می‌کرد موازی‌کاری بود. اما این کار سازمان، حمایت از کمیته ملی المپیک است. وقتی فدراسیونی زیر پوشش سازمان تربیت بدنی فعالیت می‌کند، ارائه برنامه و گزارش به سازمان لازمه کار و موثر خواهد بود. ضمن این‌که با این نوع نظارت توان کمیته ملی المپیک نیز افزایش می‌یابد تا به تبع آن بتوانیم با کسب نتایج بهتر بازی‌ها را به اتمام برسانیم.»

دبیرکل کمیته ملی المپیک کشورمان برای این‌که ثابت کند این نهاد با تمام قوا در پی تدارکات اعزام و همچنین اقدامات مرتبط به آن است می‌افزاید: «تمام کارهای اجرایی و اعزام‌ها به عهده کمیته ملی المپیک است. از یک و نیم سال پیش با توجه به وظایف کمیته المپیک و منشور المپیک ثبت‌نام‌ها شروع شده، از دهکده بازی‌ها بازدید شده و تهیه بلیت مسابقات، هتل و سایر موارد از قبیل لباس و تجهیزات ورزشکاران که مقدمات اعزام و آماده‌سازی است، در شرف انجام بوده و همه کارهای اعزام به گوانگجو بخوبی پیش می‌رود. گروه علمی و کمیته تدارکاتی ما اشراف کامل به برنامه‌ فدراسیون‌ها دارند. علاوه بر آن کمیته سنجش و اندازه‌گیری، پزشکی، روان‌شناسی و فرهنگی روند فعالیت فدراسیون‌ها را به دقت زیر نظر دارند و هیچ‌گونه نگرانی متوجه تیم‌ها نیست. البته با نظر رئیس سازمان تربیت بدنی، فهرست تیم‌ها و کاروان اعزامی بسته خواهد شد و هیچ موضوعی دور از دید سعیدلو نخواهد بود.

افشارزاده در مورد بودجه اختصاصی بازی‌ها و پرداخت آن به فدراسیون‌ها هم وعده‌هایی می‌دهد: «20 میلیارد تومان برای گوانگجو و 5/12 میلیارد برای هزینه‌های جاری و کمک به فدراسیون‌ها به کمیته ملی المپیک اختصاص داده شده است. ما بودجه‌هایی را که باید به هر فدراسیون اختصاص دهیم تنظیم کرده‌ایم و منتظر هستیم که بودجه به ما ابلاغ شود تا آن را بین فدراسیون‌ها تقسیم کنیم.»

با این‌که افشارزاده در مصاحبه‌های اخیر خود از پرداخت بودجه فدراسیون‌ها در اسرع‌وقت خبر داده است، اما هنوز این بودجه وارد حساب‌های خالی فدراسیون‌ها نشده است: «هنوز هیچ پولی به ما نداده‌اند که بخواهیم بین فدراسیون‌ها توزیع کنیم، اما قضیه را دنبال می‌کنیم ان‌شاءالله بزودی مشکل حل می‌شود.»

از طرفی سازمان تربیت بدنی هم معتقد است که بودجه کمیته ملی المپیک باید از کانال سازمان تربیت بدنی تامین شود، این ادعای سازمان یعنی اضافه کردن چند خوان به هفت‌خوان تامین بودجه فدراسیون‌ها و به قولی یک دور باطل، اما افشارزاده که دلیلی برای گلایه کردن در این مورد نمی‌بیند این ادعای همتایانش در سازمان تربیت بدنی را این‌طور توجیه می‌کند: «همان‌طوری که پیش از این نیز گفتم سازمان تاکنون در حفظ استقلال کمیته کوشش فراوانی داشته و خواهد داشت تا قوانین بین‌المللی و نظارتی لازم رعایت شود. اصلا این به نفع سازمان و مسائل بین‌المللی ورزش کشور است که استقلال کمیته ملی المپیک حفظ شود.

ما که همیشه در کمیته ملی المپیک کار نمی‌کنیم. فردا دیگران هم می‌آیند و می‌خواهند کمیته برابر منشور المپیک استقلال خود را حفظ کند. کمیته ملی المپیک یک بازوی سازمان تربیت بدنی است و برای حضور شایسته در مجامع معتبر ورزشی دوشادوش سازمان انجام وظیفه خواهد نمود.»

از گفته‌های مبهم و دوپهلوی افشارزاده این‌طور برداشت می‌شود که کمیته ملی المپیک مایل است با حفظ استقلال و همگام با منشور المپیک همچنان یک نهاد مستقل و غیردولتی باشد، البته این استقلال را در مسائل مالی خود پررنگ‌تر ببیند، توقعی که به نظر بی جا هم نمی‌آید.

با تمام این تفاسیر امیدواریم بودجه اختصاصی به فدراسیون‌ها بزودی به آنها تزریق شود تا تیم‌های اعزامی به بازی‌های آسیایی بتوانند با جانی تازه به مصاف حریفان خود در قاره کهن بروند.