کوچ فیلم‌های کمدی از پرده سینما به شبکه نمایش خانگی

«فیلم‌هایی که نه تلویزیونی است و نه سینمایی». این ساده‌ترین تعبیری است که می‌توان در مورد فیلم‌هایی به کار برد که این روزها در سوپرمارکت‌ها در کنار انواع و اقسام آدامس، شکلات و تنقلات به فروش می‌رسند. پوسترها و طرح جلد این فیلم‌ها نشان می‌دهد خریدار احتمالی این آثار با داستان و موضوع چندان پیچیده‌ای مواجه نخواهد شد. نام‌گذاری این آثار نیز بر همین مساله تاکید دارد. «میش»، «کادوی دربه‌در»، «به روح پدرم»، «کلاه گیس»، «به من نگو دزد»، «فراری» و «بابای اجباری» نام برخی از این فیلم‌هاست که این روزها راه خود را به خانه بسیاری از مخاطبان ایرانی پیدا می‌کند و بعد از گذشت مدتی از عرضه آنها در شبکه نمایش خانگی، از تلویزیون نیز نمایش داده می‌شود.
کد خبر: ۳۳۴۴۵۸

سعید هاشمی، تهیه‌کننده سینما و تلویزیون، یکی از افرادی است که در زمینه تولید این فیلم‌ها فعالیت دارد. او با اشاره به انتقادهای صورت گرفته نسبت به رویکرد این فیلم‌ها به موضوع‌های طنز که این آثار را در رده فیلم‌های سخیف طبقه‌بندی کرده‌اند، می‌گوید: «تولید چنین فیلم‌هایی در همه جای دنیا در شبکه نمایش خانگی امری رایج و عادی است. مخاطبان شبکه نمایش خانگی نیز به چنین محصولاتی نیاز دارند تا مخاطبانی که از فیلم‌های غیرمجاز بهره نمی‌برند، بتوانند آثاری سالم و خانوادگی را از این طریق تماشا کنند.»فرهاد گلی، تهیه‌کننده دیگری هم که از سال گذشته تاکنون 12 عنوان فیلم در این زمینه تولید کرده، با اشاره به این مطلب که «سوژه اغلب این فیلم‌ها طنز است»، می‌گوید: «بیشتر فیلم‌هایی که من در این زمینه تولید کرده‌ام، کمدی است؛ اما به نظرم می‌توانیم کم‌کم به سمت داستان‌های اجتماعی برویم و در این فیلم‌ها مشکلات و مسائل روز را در بستری شاد و شیرین بیان کنیم.» هاشمی کارکرد دیگری را نیز درخصوص این فیلم‌ها مطرح کرده و می‌گوید: «این فیلم‌ها بستر مناسبی برای پرداختن به سوژه‌های کمدی و مفرح است و می‌توان چنین فیلم‌هایی را به این سمت سوق داد تا سینما به محلی برای عرضه سوژه‌های جدی‌تر تبدیل شود. البته شبکه نمایش خانگی در ایران در حال گذار است و تا چند سال دیگر احتمالا شاهد سوژه‌های جدی‌‌تری در این شبکه خواهیم بود. » البته می‌توان در مورد همین فیلم‌ها نیز با هدفمندی بهتری برخورد کرد؛ اما در مجموع می‌توان با سوق دادن موضوع‌های طنز به سمت این نوع از فیلم‌ها، فضایی را فراهم کرد تا تلویزیون و سینما مجال کارهای جدی‌تر پیدا کنند.»

شرایط تولید

به گفته سعید هاشمی، آثار شبکه ویدئویی با هزینه‌ای بین 100 تا 120 میلیون تومان تولید می‌شود و با توجه به تمهیداتی که موسسه پخش فیلم به کار می‌گیرد، تولید و توزیع آن بین 35 تا 40 میلیون تومان سود نصیب تهیه‌کننده می‌کند. فرهاد گلی به حساسیت دیگری اشاره می‌کند و با تاکید بر معرفی درست این فیلم‌ها می‌گوید: «مخاطبی که وارد یک سوپرمارکت می‌شود، نمی‌داند فیلم ویدئویی با چه شرایط و هزینه‌ای تولید شده است. این فیلم‌ها در کنار آثار سینمایی با قیمت 1500 تومان عرضه می‌شوند؛ اما فیلم‌های سینمایی حداقل دو برابر این فیلم‌ها شمارگان دارند و با هزینه بسیار بالاتری تولید می‌شوند و قطعا کیفیت بهتری دارند.» تهیه‌کننده فیلمهای«کلاه گیس»، «فراری» و «کادوی دربه در» با اشاره به عدم عرضه 9 فیلم دیگری که تولید کرده، این مساله را به‌دلیل شرایط خاص عرضه این آثار عنوان کرده و می‌گوید: «در حال حاضر تعداد تله فیلم‌ها زیاد شده و به همین دلیل منتظر شرایط بهتری برای عرضه این آثار هستیم. البته قرار گرفتن در فصل مسابقات جام جهانی و فصل امتحانات مزید بر علت است؛ اما با پایان فصل امتحانات دوباره فضای خوبی برای عرضه این آثار پیش می‌آید.»

‌ رضا استادی / گروه فرهنگ و هنر‌

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها