ماری که پونه را هم می‌خورد

پرخورهای حسرت برانگیز

البته نباید همه تقصیرها را به گردن پرخورها انداخت. گاهی غذاها اشتهای آدم را تا سرحد مرگ تحریک می‌کنند. مثلا خودتان را تصور کنید که بعد از یک روز حسابی پرکار و در حالی که ناهار هم نخورده‌اید، از دانشگاه به خانه برگشته‌اید و بوی اشتها آور یک قورمه سبزی جا افتاده هوش را از سرتان می‌پراند. اولین چیزی که به ذهنتان می‌رسد این است که کیف و کتاب‌ها را به گوشه‌ای بیندازید و به آشپزخانه بروید و بشقاب بزرگی را پر از پلو کرده و چند ملاقه سر پر از قورمه سبزی را که روی گاز قل قل می‌کند، روی آن خالی کنید و در حالی که خودتان را به میز غذاخوری می‌رسانید، نصف بشقاب را در شکمتان خالی کرده ‌باشید. این یک شکم‌چرانی موقت است که در نتیجه یک روز و شرایط استثنایی به وجود آمده‌است.

با این حال، قضیه برای پرخورهای واقعی تا اندازه‌ای فرق می‌کند. هر بوی غذایی در هر شرایطی می‌تواند اشتهایشان را تحریک کند. کافی است از کنار یک ساندویچی رد شوند یا یک چلوکبابی سر راهشان باشد، اگر هم بتوانند خودشان را کنترل کنند و وارد رستوران نشوند، حتما بزاق‌هایشان ترشح می‌کند و بخش اشتهای سیستم مغزیشان تحریک می‌شود. احتمالا تا یکی دو ساعت بعد هم همچنان خودآگاه و ناخودآگاه به یک پرس کوبیده و ریحان روی نان سنگک داغ فکر می‌کنند که یک لیوان دوغ خنک محلی هم کنارش است.

علاوه بر بوی غذا، شکل و تزئینات غذا هم می‌تواند اشتها را بیش از اندازه معمول تحریک کند. البته برای شکم چران‌ها نباید فرق چندانی وجود داشته‌ باشد. آنها فقط به اصل قضیه که همان غذاست توجه دارند. تزئینات روی غذا می‌تواند آنها را به سریع‌تر خوردن وادار کند اما مطمئنا تاثیر آنچنانی روی زیادتر کردن اشتهایشان ندارد. با این حال، خوردن ترشیجات هم می‌تواند به تحریک اشتها کمک کند. اگر کنار غذای یک آدم شکمو ترشی‌ اضافه کنید، حتما به میزان غذایی که می‌خورد هم اضافه می‌شود؛ این بار دقت کنید.

علاوه بر همه شگفتی‌هایی که در دنیای پرخورهاست و کنار همه اتفاقات غیر قابل درکی که در فرآیند خوردن این آدم‌ها پیش می‌آید، وجود دسته‌ای از آدم‌ها به نام «لاغرهای پرخور» از شگفتی‌های رشک برانگیز است. شاید شما هم بشناسید آدم‌های لاغر استخوانی را که هر 3 وعده غذایشان را کامل و با اشتها می‌خورند، گاهی هم بیش از اندازه معمول، اما همچنان پوست به استخوانشان چسبیده و گونه‌هایشان از صورت بیرون زده است. با این‌که جمعیت این پرخورهای خوش‌شانس خیلی زیاد نیست اما وجودشان برای شکمباره‌های چاق مایه حسرت است.