به دنبال جدا ساختن زمان و فضا

این‌گونه به نظر می‌رسد که تلاش‌های مختلف برای جداسازی ساختار در هم تنیده بعد چهارم یا همان زمان با فضا که به قرن نوزدهم میلادی باز می‌گردد، می‌تواند به شکل‌گیری نظریه جاذبه کوانتومی جدید منجر شود.

دانشمندان علوم فیزیک مدت‌هاست در تکاپوی آن هستند تا مکانیک کوانتومی را با مفهوم جاذبه پیوند دهند. این تلاش سابقه چندین دهه‌ای دارد و در عصر حاضر نیز با ظهور دانشمندان شناخته شده‌ای این تلاش‌ها رنگ و بوی جدی‌تری به خود گرفته است.

شاید یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که فرا روی دانشمندان این عرصه قرار دارد در هم تنیده بودن زمان و فضا در نظریه جاذبه اینشتین یا همان جاذبه نسبیت باشد. در حقیقت این همان نکته‌ای است که در موضوعات تحقیقی بسیاری از دانشمندان علوم فیزیک اختری جهان دیده می‌شود. آنها در تلاشند تا راهی برای جدا کردن مفاهیم زمان و مکان پیدا کنند. پیتر هوراوا از جمله این دانشمندان است که در دانشگاه کالیفرنیا روی این مقوله کار می‌کند. در نظریه جدید این دانشمند مبنای جالب توجهی دیده می‌شود و آن چیزی نیست جز محصور کردن زمان در فضا در انرژی‌های بسیار زیاد و این دقیقا مشابه آن چیزی است که دانشمندان از وجود آن در اوایل پیدایش عالم خبر می‌دهند، جایی که جاذبه کوانتومی بر همه چیز تسلط داشته است. هنوز هیچ چیز درباره پایان مطالعات این دانشمند معلوم نیست، با این حال او به آینده و نتیجه بخش بودن تحقیقاتش امیدوار است.

آنچه که این دانشمند در حال کار روی آن است، می‌تواند زمینه‌ساز ایجاد تحولی بنیادین در علم فیزیک باشد و حتی برخی بر این باورند که بسیاری از معادلات به ثبت رسیده در فیزیک را نیز بر هم خواهد ریخت.

او برای انجام این مطالعات راهی نداشته است جز این‌که از مدل‌سازی‌های رایانه‌ای قدرتمند استفاده کند.

همزمان با این مطالعات دانشمندانی که کارهای وی را زیر نظر دارند، معتقدند ضلع سوم و تکمیل‌کننده برای نیوتون و اینشتین پیدا شده است.