کان: آلمان مدعی همیشگی جام‌های بزرگ است

فکر می‌کنم تصمیمی منطقی گرفته باشد. او 40 سال سن دارد. وقتی به این سن نزدیک می‌شوید و حتی قدری زودتر از آن، پیوسته از خود می‌پرسید چه زمانی باید کفش‌ها را بیاویزید. بهترین زمان برای این کار وقتی است که سنتان دارد بالا می‌رود، ولی مردم دائما از فرم شما تعریف می‌کنند. اگر آن موقع بروید، در ذهن آنها در اوج خواهید ماند.

باید به یواخیم لو (سرمربی تیم ملی آلمان)‌ حق داد. او نمی‌خواهد هیچ گزینه‌ای را برای تقویت تیم ملی آلمان که در حال حاضر در برخی پست‌ها بالقوه توان لازم را ندارد، از دست بدهد. درست است که کلوزه، پودولسکی، کاکائو، مولر، گومز و کیس لینگ در خدمت تیم ملی هستند، اما بد نبود که کورانی هم از نو امتحان می‌شد. باید همیشه ترکیب‌های موثر و لازم را یافت و از آن سود جست و فقط براساس آخرین آمادگی‌ها اقدام نکرد. زیرا در آن صورت ترکیب تیم ملی در هر ماه حداقل 90 درصد فرق خواهد کرد. با چنین دیدگاهی فراخوانی مجدد کورانی کار درستی بوده است و لابد «لو» راجع به این که برای حفظ احتمالی وی عذر چه کسی را باید بخواهد نیز فکرهای لازم را کرده است.

امیدوارم او به موقع بهبود یابد و یاران خود و یواخیم لو را در آفریقای جنوبی همراهی کند، اما یک بحث دیگر هم داریم. در جام جهانی قبلی رقابت شدید من و لمن سبب شد یورگن کلینزمن (سرمربی وقت ژرمن‌ها)‌ تا یک ماه مانده به شروع مسابقات نفر انتخابی خودش و سنگربان شماره یک تیم ملی را معرفی نکند و این مساله هم روی من و هم روی لمن اثر منفی گذاشت. من با این گونه مسائل مخالفم و ترجیح می‌دهم در یک کشور، دروازه‌بان نخست چنان برتر از سایرین باشد که تردیدی به فیکس بودن او وجود نداشته باشد و دروازه‌بان دوم هم بپذیرد که بجز دلایل و روزهای خاص به ترکیب ثابت راه نخواهد یافت. به عنوان مثال در اسپانیا ایکر کاسیاس همیشه ثابت است و پتر چک نیز همین روند را در کشور زادگاهش ـ چک ـ دارد و در ایتالیا هم این وضعیت را می‌توان متوجه جان لوییجی بوفون دید. در کشور ما بعد از بازنشستگی من و کنار کشیدن لمن از دیدارهای ملی در پایان «یورو 2008» فاقد دروازه‌بانی مقتدر و کاملا برتر از سایرین بوده‌ایم و برابری قوا بین منتخبین محسوس بوده است. امیدوارم چه ادلر و چه جانشین محتمل او (نوئر یا ویسه) شروع خوبی در دور پایانی جام‌جهانی داشته باشند، زیرا اگر چنین نشود و در یکی از دو بازی اول به لحاظ دروازه‌بانی دچار بحران شویم، بعدا جمع کردن تیم سخت‌تر خواهد شد. نوع شروع کار دروازه‌بان ما در این رقابت‌ها و میزان توفیق یا ناکامی او در دیدارهای نخست، سهمی فراوان نه فقط در ترسیم جایگاه وی بلکه سرنوشت تیم ملی در جام‌جهانی نوزدهم خواهد داشت.

به لحاظ کلی باید بگویم ما باز با مهم‌ترین جشنواره جهانی فوتبال طرف هستیم. مکانی که بهترین‌های این ورزش اجتماع می‌کنند و صحنه‌هایی زیبا و به یادماندنی را بوجود می‌آورند. در این مسابقات همیشه شگفتی‌های زیاد و بزرگی روی می‌دهد و هیچ تیمی در حاشیه امنیت نیست. هیجان به اوج خود می‌رسد و زیبایی‌های فنی نیز به سطح بالایی خواهد رسید. در مورد کشورم نیز باید بگویم آلمان همیشه از مدعیان و تیم‌های موفق جام است و از مدعیان قهرمانی به حساب می‌آید.

بله، آلمانی‌ها با روحیه مبارزه‌جویی و نظم و کارایی تاکتیکی‌شان می‌توانند در هر میدان بزرگی موفق ظاهر شده و پای فینال باشند. آمار و ریز نتایج ادوار اخیر جام‌های کلاسیک مثل جام‌جهانی یا جام ملت‌های اروپا همین را می‌گوید. اسپانیا، برزیل و سپس ایتالیا و انگلیس نیز از بخت‌داران اصلی‌اند و باید دید آرژانتین و فرانسه در چه شرایطی به آفریقای جنوبی می‌آیند. در ظاهر شانس اسپانیا و برزیل از همه بالاتر است اما جام‌جهانی مامن حوادثی بزرگ هستند و همان طور که گفتم اتفاقات آن پرشمار است.

تفاوت‌ها زیاد نیست. دیدید که در «یورو 2008» هم با وجود قدرت‌نمایی چند تیم، فقط اسپانیا حریف ما شد و ما بقیه را بردیم. حسن هموطنان من این است که همیشه در میدان‌های بزرگ، آن خصلت‌های اضافی مورد نیاز را فراهم می‌آورند و با همت و جنگندگی و کار گروهی به هدف خود و نقطه اوج می‌رسند. دلیلی وجود ندارد که دوره جدید این پیکارها متفاوت با این روال باشد. وقتی دور نهایی جام جهانی شروع می‌شود، فاصله‌های قبلی بین مدعیان کاهش می‌یابد و تیم‌ها همسطح می‌شوند و بدین خاطر فکر نکنید که اسپانیا و برزیل از ما بسیار بهتر هستند. لااقل در یک دوره جام جهانی چنین نیست.

فکر نمی‌کنم نتیجه چنین دیدار دوستانه‌ای تاثیری بر سرنوشت ما و آنها در جام جهانی یا وضعیت ما در آن میدان داشته باشد. آلمان به دشواری به مرحله نهایی جام جهانی 2002 راه یافت، اما در آنجا فینالیست و نایب قهرمان شد. بنابراین اتفاقات و نتایج قبلی شرط تشخیص نتایج در آوردگاه اصلی نیست.

هنوز بوفون ایتالیایی بهترین است. او هم کلاس و کارایی‌های مخصوص این پست را دارد و هم بر اثر سال‌ها حضور در میدان‌های بزرگ تجربه لازم را کسب کرده است.

نظر شما را تایید می‌کنم. بویژه که فاکتور مهم نسل جدید و رجحان آنها بر نسل قبلی این است که بازیکنان آن فقط دو، سه قابلیت خاص ندارند و هم به کار حمله می‌پردازند و هم دفاع و وظایف‌شان به یکی دو مورد ختم نمی‌شود و چند منظوره هستند. این روزها امکان ندارد به یک بازیکن نسل جدید اجازه بدهند که مثلا فقط در کارهای تهاجمی مشارکت کند و از او می‌خواهند که 90 دقیقه بجنگد و از هر نظر برای تیمش مفید باشد. در دوره من اوضاع جور دیگری بود.

کسب عنوان برترین بازیکن جام جهانی 2002 در شرق آسیا از همه بالاتر بود، زیرا معمولا در این جام‌ها یک دروازه‌بان بهترین شناخته نمی‌شود و این عنوان را به بازیکنان وسط میدان می‌دهند. من واقعا بابت شکستن این سنت و تصاحب عنوان فوق احساس غرور می‌کنم.

منبع: سایت فیفا/ مترجم: وصال روحانی