کاشف آسپیرین یک سیاستمدار بود!

معلوم نیست چرا، اما همیشه همین طور بوده : خیلی ها هیچ کاری نمی کنند و بزرگ می شوند خیلی ها کارهای بزرگی می کنند اما هیچ نمی شوند. همه آدمهای مشهور، همه آدمهای ثروتمند، همه آدمهایی که مرتب

کد خبر: ۳۲۷۶۴

توی تلویزیون ظاهر می شوند، همه آدمهایی که مرتب با روزنامه ها و هفته نامه ها و ماهنامه ها و سالنامه ها مصاحبه می کنند، همه آدمهایی که وقتی توی خیابان راه می روند، مردم با انگشت نشانشان می دهند و حتی همه آدمهایی که نامشان در تاریخ ثبت می شود، لزوما مهمترین آدمهای دنیا نیستند.
خیلی های دیگر هستند که مهمترند و کارهای بزرگتر کرده اند، اما گمنامند، هیچ کس آنها را نمی شناسد، هیچ کس برای آنها بزرگداشتی برگزار نمی کند، هیچ کس هیچ جایزه نوبلی به آنها نمی دهد و فقط می ماند این که بعد از 100-150سال چند نفر بیایند دور هم جمع شوند و بگویند: بله ، فلانی هم آدم مهمی بود، شاید چارلز فردریک گرهارت یکی از این آدمهاست .
کسی که 150سال پیش در همین روزها، به اکتشافاتی دست یافت که در نهایت منجر به ساخته شدن یکی از مشهورترین و مفیدترین داروها شد. قرصهای سفید کوچکی که در طول یک قرن ، درد صدها میلیون نفر را تسکین داده اند؛ قرصهای سفید کوچکی به نام آسپیرین .
2هفته قبل ، به مناسبت بزرگداشت صدوپنجاهمین سال تولد آسپیرین ، تنها یک مراسم کوچک در استراسبورگ فرانسه برگزار شد.
مراسمی که در آن دانشمندان دانشگاه استراسبورگ به یاد چارلز فردریک گرهارت در حیاط دانشگاه ، یک نهال بید کاشتند. کار را آن کرد که تمام کرد معلوم نیست گرهارت را باید کاشف آسپیرین نامید یا مخترع آن . آنچه او ساخت در واقع شکل پایداری از ملکول استیل سالیسیلیک اسید بود که بعدها آسپیرین نامیده شد.
گرهارت این ماده را از برگهای بید به دست آورد و خاصیت مسکن پوست درخت بید هم از سالیان دور شناخته شده بود. از این گذشته ، گرهارت هرگز نتوانست اختراع یا اکتشافش را کامل کنند. سالها بعد، کمپانی داروسازی بزرگ بایر و ستاره شیمی دانش به نام فلیکس هافمن ، راه گرهارت را پی گرفتند و توانستند همه افتخار ساخت موثرترین داروی مسکن تاآن زمان را در سال 1899 به نام خود ثبت کنند.
در واقع آسپیرین نامی است که کمپانی بایر بر استیل سالیسیلیک اسید نهاد و هنوز هم این دارو به همان اولین نام تجاری اش معروف است . البته نقش فلیکس هافمن را هم در تولید آسپیرین نباید نادیده گرفت . او کاری را تمام کرد که گرهارت 46سال پیش از او آرزوی انجام آن را داشت .
او توانست فرآیند تولید ارزان و مقرون به صرفه برای این دارو را کشف کند. او همچنین خواص درمانی این دارو را با جزییات بیشتری شرح داد؛ و همه اینها باعث شد تا نام کاشف اصلی آسپیرین یعنی چارلز فردریک گرهارت ، در سایه نام بزرگ کمپانی بایر و فلیکس هافمن ، گم شود. بقراط آسپیرین را کشف کرده بود! خاصیت پوست درخت بید در تسکین درد، موضوعی است که انسانها از هزاران سال قبل به آن پی برده بودند.
در واقع اگر قرار باشد اصیل ترین کاشف آسپیرین را نام ببریم ، باید بگویم پدر علم پزشکی ، یعنی بقراط کاشف اصلی آسپیرین بود. او 400سال قبل از میلاد مسیح به این خاصیت پوست درخت بید اشاره کرده بود. با وجود این و در واقع با این که چنین سرنخ ارزشمندی در دست گرهارت بود، او این سرنخ را جدی نگرفت .
اگر امروز نام گرهارت به نام آسپیرین گره نخورده است ، هیچ کس بیش از خود گرهارت در این ماجرا مقصر نیست . او هرگز به اهمیت آنچه به آن دست یافته بود، پی نبرد و هرگز به خواص معجزه آسایی که بقراط برای پوست درختان بید ذکر کرده بود اعتنا نکرد.
در اصل ، او هیچ وقت نفهمید که چه کیمیایی را به دست آورده است . تا به امروز 50هزار تن آسپیرین در سراسر دنیا تولید شده است . دارویی که با وجودآمدن مسکنهای رنگارنگ و متنوع ، همچنان یکی از پرطرفدارترین مسکنهای دنیاست و تازه معلوم شده است ، تسکین درد، تنها خاصیت آن نیست .
مطالعات جدید نشان داده اند آسپیرین برای پیشگیری از بیماری های قلبی و حتی سرطان بسیار موثر است . دانشمندی که نتوانست سیاستمدار شودگرهارت در سال 1816 در استراسبورگ به دنیا آمد. او یک محقق علوم طبیعی شد. اگرچه پدر و مادرش او را تشویق می کردند که به قول امروزی ها «بیزینس » را انتخاب کند. او سرانجام دانش شیمی را برای ادامه تحصیلاتش انتخاب کرد.
او را این گونه توصیف کرده اند: جوانی جاه طلب ، با کله ای داغ . او در عین این که دانسته بود، خودش را حسابی قاطی سیاست کرده بود.
او یک جمهوریخواه دوآتشه بود. همیشه انجمن های علمی به جای مباحث علمی با همکارانش بحث سیاسی می کرد. شاید همین کارها بود که باعث شد تا او هیچ وقت نتواند در پاریس به یک پست دولتی خوب ، آن طور که دلش می خواست برسد و به همین خاطر سرانجام ، ناامیدانه پاریس را ترک کرد و به استراسبورگ برگشت تا در دانشکده علوم این شهر، در کنار دانشمند بزرگی به نام لویی پاستور، تحقیقاتش را ادامه دهد. اما او فرصت چندانی برای این کار نیافت .
گرهارت به علت عارضه پریتونیت (عفونت جداره شکم) در 40سالگی درگذشت ؛ در حالی که اگر زنده می ماند، شاید می توانست خیلی زودتر از 40سال بعد، آسپیرین ، این بزرگترین داروی مسکن تاریخ را به مردم دنیا هدیه کند. لااقل این طوری ، نام خودش به عنوان سازنده آسپیرین در تاریخ پزشکی ثبت می شد.