درد، سر منشأ آثار خلاقانه است

بله، صد درصد. البته من نسخه نهایی فیلم را ندیده‌ام.

یک مکتب در فیلمسازی هست که می‌گوید به کارگردان‌ها نباید اجازه داده شود که فیلم خودشان را تدوین کنند. ولی به نظر من واقعیت این است که این اجازه باید به آنها داده شود. کارگردان‌ها باید خیلی بی‌رحم باشند؛ خیلی بی‌رحم.

من نمی‌دانم چه چیزی از فرهنگ ما [آمریکایی‌ها] قرار است امکان بقا پیدا کند یا این که آیا اصلا خودمان امکان بقا پیدا می‌کنیم یا نه. شما اگر به نمایشنامه‌های یونانی نگاه کنید می‌بینید که همه‌شان واقعا خوب هستند. تعداد این نمایشنامه‌ها هم زیاد نیست. خب اگر 2500 تا از این نمایشنامه‌ها وجود داشت کیفیت آنها تا چه اندازه خوب بود؟ این می‌تواند آینده‌ای باشد که به گذشته‌ای که ما باشیم نگاه می‌کند. در هر حال، میلیون‌ها میلیون از این نمایشنامه‌ها وجود خواهد داشت. هر چیزی که تعدادش زیاد باشد از ارزشش کاسته می‌شود. مهم هم نیست که اثر هنری، ادبی، شعر، نمایشنامه یا هر چیز دیگر باشد. هر چیزی که تعدادش زیاد شد بی‌ارزش می‌شود. اگر تعداد نمایشنامه‌های یونانی خیلی زیاد بود آیا کیفیت‌شان آنقدر خوب بود که ارزش خواندن داشته باشند؟ من که فکر نمی‌کنم.

این تازه در مرحله ارسال فیلم است. تعداد آثار هنری می‌تواند تمام معنا و مفهوم احتمالی‌ای را که آن آثار در خود دارند، از بین ببرد.

تاریخ کدام روز موعود؟ پایان جهان؟ [می‌خندد] نه، تاریخش را نمی‌دانند.

در رمان نصف‌النهار خون از آدم‌های خوب خبری نیست، ولی رمان جاده همه‌اش درباره آدم‌های خوب است. آدم‌های خوب سوژه رمان جاده است.

به نظر من خوبی چیزی نیست که آدم آن را یاد بگیرد. اگر شما را در دنیا به حال خودتان بگذارند تا خوبی را از آن یاد بگیرید کارتان زار است. ولی مردم هر از گاهی به من می‌گویند که پسرم جان بچه شگفت‌انگیزی است. من هم به آنها می‌گویم که پسرم از نظر اخلاقی آنقدر از من برتر است که وقتی می‌خواهم چیزی را به او یاد بدهم احساس حماقت می‌کنم، ولی در هر حال مجبورم یک کاری بکنم چون هر چه باشد من پدرش هستم. تلاش برای این که بچه‌ات را به چیزی تبدیل کنی که در ذاتش نیست، فایده‌ای ندارد. ولی بچه‌ات هر چه که باشد، مطمئنا می‌توانی نابودش کنی. فقط کافی است آدم خبیث و بدجنس و بی‌رحمی باشی، آن وقت بهترین بچه را هم به تو بدهند نابودش می‌کنی.

به نظر من همخونی معنا و مفهوم چندانی ندارد. من خواهر و برادر زیاد دارم ولی فقط با یکی از آنها احساس صمیمیت می‌کنم و او برادر کوچکم «دنیس» است. او از جنس من است، من از جنس او هستم‌ و پسرم جان هم از جنس من است.

من در 8 سالگی نمایشگاه نقاشی برگزار کردم. فقط برای اعتبار کارم بود؛ نمایشگاه‌های هنری‌ای که در محله‌مان برگزار می‌شد. هنوز هم بعضی از آن نقاشی‌ها یادم هست. یکی از آنها یک اسب آبی در حال دویدن بود. نقاشی خوبی بود. یک تابلوی آبرنگ بزرگ. یک نقاشی دیگر که همه‌اش به رنگ قرمز روشن بود آتشفشانی را در حال فوران نشان می‌داد. بامزه بود. بعد‌ها نقاشی پرنده‌ها و از این جور چیز‌ها را می‌کشیدم، نقاشی طبیعت.

سرمنشا آثار خلاقانه اغلب درد است. اگر چیزی در پس ذهنتان دیوانه‌تان نکند، هرگز اثر هنری خلق نمی‌کنید. موضوعاتی که من در کتاب‌هایم راجع به آنها نوشته‌ام دیگر برایم جالب نیستند، ولی تا قبل از آن که آنها را بنویسم برایم جالب بودند. نوشتن باعث می‌شود که احساس کنم آن موضوعات له شده‌اند. من به مردم می‌گویم تا حالا حتی یکی از کتاب‌هایم را هم نخوانده‌ام و این حقیقت دارد. آنها فکر می‌کنند من دارم سر به سرشان می‌گذارم.

از زمان حضرت آدم تاکنون هیچ کس نبوده که خوش‌شانس‌تر از من بوده باشد. هر اتفاقی در زندگی‌ام افتاده ایده‌آل و بی‌نقص بوده. شوخی هم نمی‌کنم. هرگز در زندگی‌ام پیش نیامده بی‌پول و غمگین باشم. این وضعیت بار‌ها و بار‌ها و بار‌ها تکرار شده؛ آنقدر که آدم را خرافاتی کند!