فراز و نشیب در جام باشگاه‌های آسیا

در آن بازی، الشباب عربستان خیلی شانس آورد که 5 گل از سپاهان نخورد، گرچه سپاهان در خانه هم موقعیت‌های خوبی خلق کرد و البته این استحقاق را داشت که بازی را ببرد، اما تیم‌ الشباب هم به لطف سهل‌انگاری و ساده‌اندیشی بازیکنان تیم سپاهان، بیشتر از بازی رفت، صاحب فضا شد.

الشباب در طول بازی، بارها از اشتباه بازیکنان سپاهان سود برده و موقعیت‌های زیادی خلق کرد و در آخرین دقایق بازی الشباب، حداقل 3 فرصت بسیار خوب را از دست داد.

باید پرسید چرا باید چنین باشد و چگونه است که تیم‌های ما با وجود برتری بر حریف، اجازه می‌دهند دروازه‌شان در معرض خطر قرار گیرد؟

بازیکنان ما در یارگیری، فضاگیری و کاستن از زمان تصاحب توپ حریف غافلند، در بازی گروهی بسیار ضعف داریم و نمی‌دانیم سرعت بازی بستگی تمام و کمال به کاستن از زمان‌های کنترل دارد و معطلی در دریافت‌ها، موجب کاهش سرعت بازی می‌شود. بازیکنان ما عادت کرده‌اند پیش از استوپ کردن و در اختیار گرفتن توپ و چند متر حمل آن، پاس ندهند. شاید به این دلیل که می‌خواهند در این تعلل‌ها نفس چاق کنند و به شکل عمدی از سرعت بازی بکاهند.

گاهی نیز چنین به نظر می‌رسد که تعمدی در کار است و بازیکنان به میل و اراده تیم مقابل بازی می‌کنند. بازیکنی که در میانه میدان توپ را می‌گیرد، بدون دلیل بازیکن حرکت کرده لب خط را نمی‌بیند و با کاستن از سرعت بازی اجازه می‌دهد مردان دفاعی حریف، نظم و انسجام لازم را بگیرند.

براستی این بازیکن چه توجیهی برای این حرکت بازدارنده خود دارد؟ با بازیکنی که در پشت محوطه جریمه حریف، صاحب توپ می‌شود و به جای ایجاد فرصت برای بازیکن بغل‌دستی، عجولانه توپ را به سر و صورت مدافع مقابل می‌کوبد، برای این کار چه توجیه درستی می‌تواند ارائه کند؟

پاسخ به پرسش‌هایی از این دست، کلید معمای بسیاری از گرفتاری‌های فوتبال ماست. بازیکنان ما با وجود دریافت‌های خوب به لحاظ مالی، تمام و کمال به توصیه‌های فنی مربیان گوش نمی‌کنند و دل به بازی نمی‌دهند.

بر این مبنا سپاهان در مقابل الشباب روز خوبی را پشت سر نگذاشت و بیشتر اوقات بازی اسیر این نوع بازی عاری از اندیشه بود و خیلی خوش‌شانس بود که بازی خانگی را واگذار نکرد.