استتار ماهرانه اختاپوس

در جلگه‌های ماسه‌ای بستر دریای کارائیب، جایی که به طور روزمره نرم‌تنان در معرض شکار شدن به وسیله شکارچیان قرار دارند، استتار می‌تواند به عنوان کلیدی برای زنده ماندن مطرح شود. شاید هیچ گروهی از جانوران در استتار خود با محیط اطراف مهارت «Cephalopod»ها را نداشته باشند. این گروه از نرم‌تنان به همراه خویشاوندانی نظیر ماهی مرکب و کیسه ماهی، سیستم بدنی بی‌نظیری دارند که قادرند به طور آنی رنگ پوستشان را تغییر دهند.
کد خبر: ۳۲۲۵۶۴

در فوریه امسال (2010)‌ زیست‌شناسان دریایی گزارشی مبنی بر قابلیت استثنایی استتار اختاپوس درازپای اقیانوس اطلس ارائه کردند.

شگرد این جانور برای مخفی ماندن از چشم شکارچیان به این شکل بود که بسرعت قیافه خود را به شکل سفره ماهی تغییر می‌داد.

محققان پیش از این، 2 مورد از چنین استتاری را در اختاپوس‌های آب‌های سواحل اندونزی مشاهده کرده بودند، اما این اولین نمونه از تغییر قیافه در اختاپوس آب‌های اقیانوس اطلس بود.

با مقایسه عکس‌ها و فیلم‌هایی که طی دهه‌های گذشته از 5 مکان مختلف دریای کارائیب جمع‌آوری شده بود، محققان به یک شباهت غیرطبیعی میان اختاپوس‌های ظریف و سفره ماهی طاوسی (Bothus lunatus)‌ که یکی از ساکنان اصلی و قدیمی دریای کارائیب است، پی بردند.

آنها رنگ‌پذیری، سرعت شنا کردن و حالت شنا در این دو جانور را مقایسه کردند. این اختاپوس همانند سفره ماهی به بسترهای ماسه‌ای موج‌دار چسبیده و پاهایش را روی خود و به سمت عقب می‌کشد. هر دو به یک شکل شنا کرده و با یک سرعت یکسان حرکت خود را آغاز می‌کنند.

این تقلید اختاپوس‌ها هنگام شنا کردن و وقتی امکان شناسایی آنها وجود دارد نیز قابل توجه است.

البته تفاوت‌هایی در استتار نیز وجود دارد. اختاپوس تغییر رنگ پوست را به شکل دقیق‌تر و کنترل‌شده‌تری نسبت به سفره‌ماهی انجام می‌دهد. همچنین اختفا در سفره‌ماهی کندتر از اختاپوس انجام می‌شود.

چرا اختاپوس‌های درازپای آتلانتیک، تقلید از سفره‌ماهی را به عنوان فرار از دست شکارچیان برگزیده‌اند؟

مطالعات بیشتری راجع به چگونگی استتار در Cephalopod نیاز است؛ البته یک توجیه این است که خوردن یک لقمه نرم و کوچک بسیار راحت‌تر از خوردن یک ماهی سخت پوست‌تر و گنده‌تر از دهان است.

physorg / مترجم: آتنا حسن‌آبادی

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها