آنسوی نمایش؛ همه کمتوقعاند
از قدیمالایام رسم رسانه رادیو بر این است که یا با یک قصهشب شنونده را به استراحت شبانه دعوت کند یا با موسیقیهای لایت فضای آرامی برای شنوندههایی که در تاریکی شب مهمترین کارهایشان را انجام میدهند فراهم کند. اما هر چه که بوده برای شنونده آنقدر دلنشین و گوشنواز بوده که تاکنون خاطرات شنیدن آن نمایش یا فلان موسیقی بر ذهن و زبان شنونده جاری باشد.
مثلا همین نمایشهای رادیو که از بدو تولد در میان شنوندگان جایگاهی پیدا کرد برای رادیوییها هم بسیار مهم شد و در هر نمایش سعی کردند یک درجه بالاتر بروند و شنوندگان بیشتری را جذب کنند. اگرچه نمایش افت و خیزی هم در طول عمر خود داشت، اما تاکنون توانسته شنوندگان ثابت داشته باشد و هر شب از ساعت 11 به بعد از آنتن هر شبکه رادیویی یک نمایش متفاوت و جدید پخش کند.
از طرفی هم دیدن و صحبت کردن با بازیگران رادیویی یکی از خواستههای شنوندگان بوده است که آن موقع با ارسال نامه با بازیگران تماس داشتند، اما الان تقریبا ارتباط شنونده با بازیگران رادیویی به صفر نزدیک شده و هیچ شماره تماس یا خط ارتباطی برای ارسال نظرات به عوامل ساخت یک نمایش در هیچ برنامهای اعلام نمیشود و شنونده از اینکه در روزهای بعدی شاهد چه نوع نمایشی است بیخبر بوده.
البته این روزها در رسم و رسومات پخش شبکه رادیو تهران تفاوتی ایجاد شده و در ساعات پایانی آخر هفته برنامهای با عنوان آن سوی نمایش روی آنتن میرود.
شما اگر شنونده این برنامه باشید تنها گزارشی میشنوید از ساخت نمایشی که در هفته آینده از همین شبکه پخش خواهد شد و گفتگو با یکی از عوامل محوری نمایش. حال گفتاری کوتاه از مجری برنامه مهین نثری که کل برنامه را حدود نیمساعت اجرا میکند.
اینکه اولین بار است شبکهای حاضر شده بخشی از آنتن خود را به بیان آنچه که تاکنون گفته نمیشد اختصاص دهد جای تحسین دارد، اما چرا این ساعت از شب و چرا نیمساعت؟
چرا برنامهای که با عنوان« آن سوی نمایش» و با تلاش گروهی از بازیگران دردآشنای نمایش رادیویی پخش میشود تنها گزارشی ساده و سطحی از آن سوی نمایش یعنی مراحل ساخت است نه سختی تولید؟! چرا جایی برای تحلیل و نقد محتوای نمایش پخش شده در طول هفته نداشته باشد؟
چرا با یک گزارش ساده ، از کنار سختی تبدیل شخصیت دراماتیک نمایشنامه به عینیت بگذرند؟
چرا از هنرنمایی افکتوری که موقعیت بازیگر را میسازد تعریفی نکند؟ چرا از قدرت خیالپردازی نویسنده در نقشآفرینی چیزی نمیگوید؟
چرا بازیگرانی که سالها خاک میکروفن حنجره آنها را به بیماری مهلکی دچار کرده حرفی نمیزند؟ چرا در گفتگوی خود با گزارشگر برنامه طوری صحبت میکند که گویا همه و همه خوشحالند؟
چرا گلهای از نداشتن مکانی مناسب برای مطالعه، تمرین و تمرکز که لازمه ارتقای سطح بازیگری است نمیکند؟ و خیلی چراهای دیگر، که دیگر شامل عوامل ساخت آن سوی نمایش است که چرا به جای یک گزارشگر از بازیگر به عنوان تهیه گزارش استفاده میکند؟ اینکه الان نشستن افراد به جای هم اتفاق عجیبی نیست درست، اما واقعا یک بازیگر میتواند گزارشگر باشد؟
شاید به قول یکی از بازیگران رادیویی عشق به رادیو مانع ابراز درد است...
این برنامه ساعت 23 و 30 دقیقه جمعهها با تهیهکنندگی محمد مهاجر، از پیشکسوتان و دلسوزان رادیو که برای اعتلا، ارتقا و حفظ تاریخ، هنر و فرهنگ این رسانه مهم و موثر همیشه تلاش کرده است با اجرای صدای رویایی مهین نثری که از سالهای دور عرصه نمایش را رها نکرده و گزارشگری نازنین مهیمنی از بازیگران جوان نمایش ساخته می شود.
سمانه عبادی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
