منتقدان، تهیه‌کنندگان را عصبانی کرده‌اند

هفته گذشته، بخش سینمایی برنامه دو قدم مانده به صبح که فریدون جیرانی آن را اداره می‌کند، دو مهمان داشت که صحبت‌های آنها در این برنامه زنده مثل توپ در بین منتقدان و اهالی مطبوعات که به نوعی به سینما مرتبط هستند، ترکید. آتش بیار این معرکه سیدضیاء هاشمی، تهیه‌کننده فیلم زمهریر بود که از زمان برگزاری جشنواره فیلم فجر و رفتاری که منتقدان با فیلم زمهریر در سالن مطبوعات انجام دادند حسابی شاکی بود و زمانی که تریبون آزاد و زنده تلویزیون با میلیون‌ها مخاطب به دستش افتاد هر چه که دوست داشت گفت و حسابی انتقام گرفت. هاشمی گفت عمرا اگر از سال آینده تهیه‌کننده‌های سینما بگذارند که یک سینما آنهم با آب و نان با کیفیت عالی را به چند منتقد اختصاص دهند تا آنها هم وقتی شکمشان سیر شد هر چه که دوست دارند به فیلم‌ها بگویند.

کد خبر: ۳۱۷۳۳۷

البته جیرانی تلاش کرد که یک جوری این بحث را جمع و جور کند اما واقعیت این است که آب رفته را نمی‌توان به جوی برگرداند. تهیه کننده زخم خورده هر چه خواست به منتقدان گفت و ذهنیت مردم را حسابی خراب کرد و صحبت‌های دیگر نخواهد توانست زخم را ترمیم کند. البته فرحبخش هم که در این برنامه حضور داشت گفت باید منتقدان با مردم عادی در سینماهای مختلف فیلم‌ها را ببینند تا اینقدر بین نظر مردم و نظر منتقدان فاصله وجود نداشته باشد. البته این جمله را می‌توان یکی از منطقی‌ترین جملات این برنامه دانست. سال‌هاست بین نظر منتقدان و نظر مردم فاصله ایجاد شده است. منتقدان سینما یک فیلم را بشدت می‌کوبند در حالی که مردم از همین فیلم بشدت استقبال می‌کنند و در این میان فیلمسازان و تهیه‌کنندگان بیشتر جانب مردم را نگه می‌دارند و به نظر منتقدان کاری ندارند و حتی گاهی اوقات برخی از آنها آنقدر شجاعت پیدا می‌کنند که به منتقدان می‌گویند، مفت خور. سینمای قبل از انقلاب را منتقدانی مانند هوشنگ کاووسی به چالش کشیدند این منتقد با ابداع واژه فیلمفارسی فیلم‌های سطحی قبل از انقلاب را زیر سوال برد. اکنون هم منتقدان همان کار را انجام می‌دهند اما شاید در کارشان خیلی شتاب زده عمل می‌کنند و به جای جریان سازی سوءتفاهم ایجاد می‌کنند. بسیاری که در جلسه نقد و بررسی فیلم زمهریر حضور داشتند رفتار برخی از منتقدان را اصلا نپسندیدند. یک فیلم می‌تواند بد باشد ومی توان نقدهای منفی هم برای آن داشت اما جوسازی و فحاشی از هر طرف که باشد هیچ‌وقت نتوانسته کارساز باشد.از طرفی در طول سال فیلم‌های بسیار ضعیف و بدی در سینمای ایران ساخته می‌شوند که فروش میلیونی هم می‌کنند و آب از آب هم تکان نمی‌خورد.در این شرایط این پرسش پیش می‌آید که در زمان اکران اینگونه از فیلم‌ها منتقدانی که خیلی زود داغ می‌کنند کجا هستند؟

واقعیت این است که باید بین سینماگران، منتقدان و مردم تعامل سازنده برقرار شود وگرنه با همین روندی که آغاز شده است، منتقدان به حاشیه رانده خواهند شد.