دردسرهای یک ورزشکار 197 سانتی‌متری

اوشین زندگی کم حادثه‌ای را پشت سر ‌گذارده، مصدومیت‌هایش جدی نبوده و تصادفات رانندگی‌اش همه سپر به سپر بوده است. اما دعوت‌شدن به تیم ملی برای هر ورزشکاری حادثه‌ای بزرگ است: روزی که به من گفتند برای اردوی تیم ملی دعوت شده‌ام، شوکه شدم.

اصلا فکر نمی‌کردم در 19 سالگی به تیم ملی بزرگسالان دعوت شوم. همیشه آرزویم این بود که پیراهن تیم ملی بزرگسالان را به تن کنم. پیش از آن هم عضو تیم ملی جوانان و امید بودم اما تیم بزرگسالان حال و هوای دیگری دارد.

مسابقات جدی‌تری دارد و همه چشم‌ها به این تیم است. آرزوی هر ورزشکاری است که روزی پیراهن این تیم را به تن کند.

او از روزی می‌گوید که این خبر را شنید: دوستان زیادی دارم که خبرهای مربوط به بسکتبال را به دقت دنبال می‌کنند. این خبر را دوستانم تلفنی به من اطلاع دادند. وقتی این خبر را شنیدم در پوست خودم نمی‌گنجیدم.

فکر نمی‌کردم استحقاق این پیراهن را در آن سن کم داشته باشم. وقتی انتخاب شدم تصمیم گرفتم تمام تلاشم را بکنم تا بین 12 نفر اصلی باشم.

اما قد بلند بسکتبالیست‌‌ها هم می‌تواند حادثه‌آفرین باشد؟ اوشین با قامت
197 سانتی‌متری‌اش، دردسرهای کوچک یک آدم بلند قد را نیز پشت سر می‌گذارد. او توضیح می‌دهد: با این‌که در مقایسه با بقیه بازیکنان تیم ملی و تیم باشگاهی‌ام، زیاد بلندقد نیستم، دردسرهای زیادی را تحمل می‌کنم.

همیشه مشکل لباس خریدن دارم. بخصوص وقتی می‌خواهم کفش بخرم دچار مشکل می‌شوم.

شماره کفشم 5/48 است و در ایران پیدا نمی‌شود. هر وقت همراه تیم به سفرهای خارجی می‌رویم من وقتی را هم به خرید کفش اختصاص می‌دهم.