نشاط جسمی وروحی را درصحرانوردی بجوییم

تمرین در صحرا، چمنزار، زمینهای جنگلی و پارکها از نظر روانشناسی ارزش ویژه ای دارد و دونده را شاداب می کند

کد خبر: ۳۱۴۲

دوی صحرانوردی ورزشی است پایه که نه تنها دوندگان ، بلکه ورزشکاران دیگر رشته ها برای کسب آمادگی جسمانی و بالابردن استقامت عمومی خود به آن می پردازند. امروزه اهمیت این ورزش ، بیش از پیش مشخص شده است و روی آوردن به آن نه تنها آمادگی جسمانی ورزشکاران را بالا می برد و سیستم قلبی عروقی آنها را تقویت می کند؛ بلکه بر روح و ذهن اثر مثبت می گذارد و باعث نشاط ورزشکار می شود. هر چه مکانهای انجام دوی صحرانوردی طبیعی تر و زیباتر باشد، نشاط روحی ورزشکار افزایش بیشتری پیدا میکند.دوی صحرانوردی در مسیرهای گوناگونی انجام می گیرد. برای مثال ، دویدن در زمین نرم فواید خاص خود را دارد. در زمین نرم پاشنه و پنجه های پا بیشتر فرو می روند و به مچها حرکت و انعطاف پذیری می دهند. قدرت و انعطاف پذیری مچ پا از پیشرفت های مهم و با ارزش پاست و دوی صحرانوردی یکی از بهترین راهها برای کمک به این پیشرفت است.دوندگانی که عضلات بالاتنه خشک و سفت و پاهای ناموزون دارند، با تمرین و مسابقه صحرانوردی می توانند این نارسایی ها را برطرف کنند و دوی راحت و با تکنیکی انجام دهند. راحت دویدن یکی از پایه های اساسی تمرین است.اگر شما به طور کامل راحت نمی دوید، مدتی در زمینهای نرم ، ماسه ای و گلی که دویدن را مشکل می کند، تمرین کنید تا هنگام بازگشت به پیست ، برنامه خود را راحت تر ادامه دهید.زمینهای تپه ای مسیرهای صحرانوردی ارزش دیگری نیز دارد.دویدن در این زمینها بر مقاومت می افزاید و بعد بیشتری به انعطاف پذیری مچ پا می دهد. علاوه بر این ، تمرین در سربالایی تپه نه تنها انقباض عضلات پا و مچ را بهتر می کند؛ بلکه قدرت را نیز افزایش میدهد.تمرین در تپه برای دوندگان سنگین وزن بسیار مشکلتر است ؛ اما آنها با استفاده از مقاومت عضلانی پاهای خود می توانند تا حدودی این مساله را حل کنند. در هر صورت بدن سنگین تر به انرژی بیشتری احتیاج دارد تا خود را در جهت مخالف نیروی جاذبه زمین بلند کند.دویدن در سربالایی ها، زانوها را بالاتر می آورد که به این ترتیب ، یکی از مطلوب ترین پیشرفت های هر دونده حاصل می شود. این نوع دو همچنین تارهای عضلانی را توسعه می دهد و به این وسیله باعث افزایش قدرت میشود.در صحرانوردی تپه ای و مسیرهای با مانع ، معمولا وزن سبک پیروز می شود؛ اما این موضوع نباید دوندگان سنگین وزن تر را نومید کند. هر کس قادر است از طریق تمرین صحرانوردی چیزهای زیادی به دست آورد.گاهی دوندگانی مشاهده شده اند که به دوی صحرانوردی علاقه مند نیستند. آنها کسانی هستند که بیشترین نیاز را به آن دارند؛ اما تصورشان بر این است که تمرین مشکلی پیش رو خواهند داشت . در اکثر موارد دلیل آنها برای توجیه این تصور، بی پایه و اساس است . آنها باید با آگاهی یافتن از اشتباه خود، در صدد رفع آن برآیند.تمرین در صحرا، چمنزارها، زمینهای جنگلی و پارکها از نظر روانشناسی ارزش ویژه ای دارد. کسانی که در این مناطق تمرین می کنند، همواره از لحاظ روحی شادابند. در اینجا تنظیم دقیق وقت ممکن نیست ؛ بنابر این دو را در سرعتهایی انجام می دهید که شما را به جای خسته و کوفته کردن ، به طور مطبوع خسته می کند. سرعت این دو اغلب نزدیک به بهترین سرعت هوازی شماست ؛ با این تفاوت که در اینجا از نظر روحی و جسمی راحت می دوید. دوندگان بندرت دوی سرعت غیر هوازی را در صحرا انجام می دهند؛ مگر این که برنامه آنها شامل برخی از شکلهای فارتلک باشد و آن نوعی از تمرین است که در مراحل پیشرفته تر آمادگی جسمانی مورد استفاده قرار میگیرد.مسابقه صحرانوردی از نظر روانی ، ارزش ویژه ای برای هر دونده دارد. این مسابقه ، کشیدگی اعصابی را ندارد که مسابقات جاده و پیست دارند؛ جایی که دونده در معرض دید انتقادی تماشاگران کنجکاو قرار می گیرد، چون در صحرانوردی سرعت ثابت و ممتد نیست ، فشار بیشتربر سیستم عضلانی وارد می آید که در این صورت ، سیستم قلبی فشار کمتری را متحمل خواهد شد. بنابراین ، بدهی اکسیژن پایین می آید و مقدار خستگی به جای افزایش بیش از اندازه ، در حد معقول قرار میگیرد.در اینجا هر وقت حفظ سرعت برای شما مشکل شود، می توانید از میزان آن بکاهید؛ چون تماشاگران نیستند تا شما با تحت تاثیر قرار گرفتن ، بشدت بر خود فشار وارد آورید.با وجود نکات بالا، صحرانوردی نظم دهنده خوبی است . شما ناخودآگاه کوشش خواهید کرد تا انرژی کمتری تلف کنید و شاید این بزرگترین عاملی باشد که دوی صحرانوردی را به یک تمرین وضعیتی عمومی اساسی تبدیل کرده است.زمان انجام تمرین و مسابقه صحرانوردی چندان مهم نیست ؛ ولی وضعیت جوی و زمین به طور قابل ملاحظه ای بر کیفیت کار تاثیر می گذارد. اگر بخواهیم زمان به دست آمده در یک مسابقه صحرانوردی را معیار قرار دهیم ، ممکن است این عمل ما را منحرف و سردرگم کند؛ پس بهتر است چنین کاری برای مقایسه رکوردها به عمل نیاید.دوی صحرانوردی بر ارزش تمرینات کششی ، نرمشی ، ورزشهای سوئدی و بویژه ژیمناستیک تاکید دارد. اجرای این تمرینات به دوندگان کمک می کند تا از موانع گوناگون مسیر مسابقه راحتتر عبور کنند.قبل از این که در مسابقه شرکت کنید، در صورت امکان در مسیر آن تمرین کنید و بخصوص موانع را مورد بررسی قرار دهید.اگر هدف شما به طور جدی شرکت در رقابت های صحرانوردی است ، احتیاج دارید تا شروع زمان مسابقات به مدت حدود ده هفته به این منظور تمرین کنید.این برنامه ده هفته ای آمیخته ای از دوی غیر هوازی شامل دوهای تکراری طولانی تر، وقت گیری و مسابقات آزمایشی است . چنانچه وضع بدنی شما خوب نباشد، باید مدت طولانی تری را به دوی هوازی اختصاص دهید.به جای صحرانوردی در کشورهایی که دو و میدانی پیشرفته دارند، مسابقات دوی صحرانوردی به شکلهای مختلف انجام می گیرد. یکی از این شکلها آن است که مسیرهای طبیعی یا مصنوعی را در نظر می گیرند که عبور از آنها نیازمند داشتن مهارت و بدنی نرم و مقاوم است.در بسیاری از کشورهای جهان مسیرهای صحرانوردی مانند پیست هموار است . این نوع دو، در واقع صحرانوردی نیست ؛ بلکه مانند دوی جاده سریع و یکنواخت است و بنابراین وضعیت بدن را چندان بهبود نمی بخشد؛ زیرا دو به صورت ممتد و غیر هوازی در می آید و خستگی قلبی را سبب می شود. در حقیقت مسیرهای ناهموار فواید مورد نظر شما را به سختی فراهم میکند.بنابراین چه مربی و چه ورزشکار باشید، نکات زیر را در مورد صحرانوردی به عنوان بخش مهمی از آماده سازی برای مسابقه در پیست ، در نظر بگیرید: شما به تمرین دو در تپه ، زمین گلی و سطح هموار احتیاج دارید؛ یک آمیختگی واقعی که دوندگان را به چند طریق میآزماید. دونده با عبور از موانع مشکل ، صاحب بدنی نرم خواهد شد و خواهد آموخت که از نهرهای کوچک و باتلاق ها براحتی پرش کند. دوی صحرانوردی نه تنها برای دوندگان ؛ بلکه برای بدنسازی ورزشکاران دیگر رشته های ورزشی نیز مهم است.