اولین گام‌های تئاتر خصوصی

مهم‌ترین ویژگی مثبت تماشاخانه ایرانشهر این است که اگرچه از سوی شهرداری تهران ساخته شده اما زیر نظر یک هیات امنای مستقل اداره می‌شود که توانسته هویتی خاص به این مجموعه ببخشد. در حال حاضر، بیشتر نمایش‌هایی در این مجموعه به روی صحنه می‌روند که از نظر متن و شیوه اجرا از فاخر ترین آثار کشور هستند و همین روند باعث شده تا مخاطبان جدی‌تر تئاتر به مشتریان دائمی این دو تالار تبدیل شوند.

درحالی که 3 دهه اخیر، هیچ گاه در تئاتر کشور شاهد جریان مستمری نبوده‌ایم که متکی به بودجه دولتی نباشد و سرپای خود بایستد، اجرای چندین نمایش طی 8 ماه گذشته در تماشاخانه ایرانشهر بدون وابستگی به بودجه ادارات ونهادهای دولتی را باید به فال نیک گرفت و آن را تقویت کرد.

اگرچه پا گرفتن تئاتر خصوصی نیازمند پیش زمینه‌های متعددی چون ساخت سالن‌های خصوصی، شکل گرفتن گروه‌های نمایشی، کاهش نظارت‌ها و گسترش فرهنگ تماشای تئاتر در جامعه است اما برداشته شدن همین قدم اول می‌تواند راه را برای ادامه مسیر باز کند.

قطع وابستگی تئاتر به بودجه دولتی به بریدن بند ناف نوزاد می‌ماند که برای ادامه زندگی مستقل از مادر اجتناب ناپذیر است. این اولین قدم برای ادامه حیات کودک است که به سرپا ایستادن و راه رفتن و حرکت او منجر خواهد شد؛ کودکی که عاقبت به سطحی از رشد می‌رسد که بدون کمک مادر و پدر می‌تواند به زندگی‌اش ادامه دهد.

خصوصی شدن تئاتر ایران یکشبه شدنی نیست. در حال حاضر اگر سالنی از سوی دولت یا شهرداری ساخته و انتخاب نمایش‌های آن به عهده هیات امنایی غیر دولتی گذاشته شده است، در آینده می‌توان امیدوار بود مدیریت چنین مراکزی به طور کامل در اختیار گروه‌های تئاتری و هنرمندان گذاشته شود. در پی افزایش مخاطبان و تقویت بنیه مالی هنرهای نمایشی کشور می‌توان انتظار داشت بخش خصوصی نیز وارد عرصه سالن‌سازی شود و بتدریج دیگر تکه‌های پازل تئاتر خصوصی کشور را تکمیل کند.

مهدی یاورمنش