مصاحبه باید عرق آدم را درآورد

از آلبوم شیطان چه‌خبر؟

آلبوم آماده است و اگر برنامه‌ها درست پیش برود قرار است که بعد از محرم و صفر به بازار بیاید. البته اسم آلبوم عوض شده است و دیگر شیطان نیست.

بله، کاست خاصی بود و به دنبال مخاطب خاص بود، اما سرمایه‌گذار‌ها، امروز بازار را در نظر دارند و کمتر سرمایه‌گذاری حاضر است روی کاست‌های این‌چنینی سرمایه‌گذاری کند. بنابراین کار تغییرات اساسی کرد. شادتر و ریتمیک‌تر و به اصطلاح جوان‌پسندتر شد.

نزدیک به چهار، پنج ترانه عوض شد، کارهای دیگر هم به روز شد و در مجموع کار قابل دفاعی شده است و شرکت هم از نتیجه کار راضی است.

ترانه شیطان در قالب یک سی دی جدا بیرون می‌آید. فضای خیلی سنگینی داشت و همین مساله باعث شد تا از کاست بیرون بیاد.

قصه زندگی‌های نقاب دار بود. در واقع ما در شیطان به دنبال چهرهای بی‌نقاب بودیم.

همه ما در قبال اتفاقاتی که می‌‌افتد، یک شکل ‌می‌سازیم. من مسلما در محیطی که خودم تنها هستم احساس راحتی می‌کنم. بنابراین آنجا یک شکلم. وقتی پیش شما می‌آیم مجبورم یک چهره عمومی‌ به خودم بگیرم. در کنار خانواده‌ام باز یک موضع دیگر دارم. بنابراین از من نقاب‌های بسیار ساخته می‌شود. آدم باید از نقاب‌های فریب‌دهنده دوری کند. به هرحال نقابی که روی چهره من وجود دارد، نقابی است که فکر می‌کنم زیاد دور از شخصیت درونی نیست فقط در جهت احترام است.

زندگی ایده‌آلم را فقط براساس مادیات نچیده‌ام. هرچند کمک می‌کند به ایده‌آلم، اما به‌خاطرش دروغ نگفتم. به خاطر پیدا کردن زندگی ایده‌آلم دزدی نکردم، تهمت نزدم، چون برای خودم اعتقاداتی دارم و اعتقاداتم را قوی کردم. شاید می‌توانستم از موقعیتم استفاده کنم، اما این کار را نکردم چون هدفم چیز دیگری بود. بعضی اوقات دوستان پشت سرم حرف‌هایی می‌زنند، اما من می‌خندم. من می‌گویم خودشان را دارند مجازات می‌کنند زودتر از موعد مقرر.

زندگی ایده‌آل به صورت کلی به وجود نمی‌آید. می‌توان نسبی تعریف کرد. هیچ چیزی کامل نیست. خدا توی همه چیز یک نقصی گذاشته که ما بفهمیم زندگی صد درصد نیست. من دقیقا می‌دانم همه چیز نقص دارد. پس زندگی ایده‌آل من هم دچار نقص خواهد بود. نمی‌شود در زندگی ایده‌آل به همه چیز رسید.

خوب شاید اشتباه کردم. بنابراین از راه دیگری برای رسیدن به اهداف زندگی وارد می‌شوم و تلاش می‌کنم.

خب، به نسبت آن ایده‌آل تلاش می‌کنم. در ضمن اشتباهات دلیل برای کسب تجربه است. البته اشتباهات زندگی انسان‌ها همیشه نسبی است.

خب راه دیگری را انتخاب می‌کنم.

خودم را ملامت نمی‌کنم.

مسیر نزدیک‌تر به آن هدف را انتخاب می‌کنم. در ذهنم نواقصم را رفع می‌کنم. اعتقادت اگر قوی باشد به هر خواسته‌ای که بخواهی می‌رسی. البته به صورت نسبی. چون هیچ موقعی مطلق وجود ندارد.

بله. به هرحال ما کامل نیستیم. ایراد داریم. همیشه ما اشتباهاتی داریم که می‌تواند با تلاش و پشتکار حل شود. اگر گلی را داری بو می‌کنی پای آن گل کود می‌ریزی تا این عطر به وجود می‌آید. به هر حال آن گل هم باید آن کود را تحمل بکند. یعنی زندگی ما زندگی کاملی نیست. در زندگی هم ما اشتباهاتی داریم که می‌توانیم با ممارست حل کنیم. و اگر نشد دنبال هدف دیگری می‌رویم.

نداشتم، اما این زمان است که تجربه به دست آمده، زندگی را هدفمند می‌کند و باعث به وجود آمدن نگرش جدید و تغییرات جدید در زندگی می‌شود.

زمینه‌اش را داشتم. همه چیز درون آدم‌هاست. گنجایشش را داشتم و جذبش کردم. حتما مسیری که انتخاب کردم من را به اینجا رسانده است.

بله، ای کاش آدم 10 سال پیش تجربه‌های امروز را داشت. خوب خیلی خوب می‌شد.

خب، بله.

می‌گویم که زمان داشتن این تجربه‌ها امروز بوده است.

آن موقع اگر تجربه امروز را داشتیم، این تجاربی که امروز داریم را نداشتیم. تو این پروسه یکسری تجربه به دست آمده است. ما زمانی را برای پیدا کردن جواب یکسری سوالات که توی ذهن همگان هست لازم داریم. جواب این سوالات در طول زمان داده می‌شود. اگر 10 سال پیش تجربه الان را داشتم، آن وقت این تجربه‌ها دیگر تو کوله‌بار من نبود. این تجربیات لازمه رسیدن به اینجا بود.

مسوولیتش بیشتر می‌شود. به خاطر این همه نگاه. هنرمندان اصولا انسان‌های مسوولیت‌داری هستند چون مخاطبان از آنها انتظار دارند.

من با آن چیزی که خودم فکر می‌کنم هستم جلو می‌روم جلو. من نمی‌توانم آن‌طور که مردم می‌خواهند خودم را عوض کنم. مسوولیت من می‌تواند زیادتر شود ولی شخصیت من که نمی‌تواند عوض شود. من نمی‌دانم مردم درباره من چه فکری می‌کنند. احساسم از مردم این است که درباره یک خواننده شناختشان کم نیست اما این شناخت کامل نیست، ولی من نسبت به آن احترام می‌گذارم. مسوولیت زیاد شده و سعی می‌کنم جای مثبتی داشته باشم. درصد اشتباهم را پایین‌تر می‌آورم و سعی می‌کنم در جایگاهی که مخاطب از من در ذهن دارد باقی بمانم.

بله، خیلی وقت‌ها. خوب بعضی اوقات آدم عملکرد خودش را جالب نمی‌داند. شاید بیاید خودش‌ را مواخذه کند. مساله‌ای ندارد. برای درست کردن ساختاری شاید یک سری ریزش‌ها هم لازم باشد. آن ریزش‌ها را با مواخذه کردن یادآوری می‌کند در ضمیر ناخوداگاهش.

نه هیچ موقع. در یوگا فنی وجود دارد که براساس آن آدم به جایی می‌رسد که از بیرون، خود واقعی‌اش را می‌بیند. خودش را متمایز می‌کند با آن‌چیزی که الان هست. هر چه خودش با این چهره واقعی نزدیک باشد خرسند و هر چه دور باشد وحشت می‌کند از خودش. که انسان چقدر معصوم آفریده شده و به چه تبدیل شده.

بله صددرصد. حالا 99 درصد. 80 درصد.

24 ساعت نصفش خواب است. نصفش مطالعه است. نصفش چیزهای دیگر است. ارتباط ما با هم خیلی نزدیک است.

هیچ چیزی نیست که من بخواهم از آنها پنهان کنم. هر کاری هم که می‌کنم صددرصد با آنها مشورت می‌کنم. در مورد پیدا کردن یک دوست، سرمایه‌گذاری روی یک پروژه و... همیشه با مشورت بزرگان انجام می‌شود.

مصاحبه خیلی خوبی بود. البته بیشتر جنبه آنالیز افکار شخصی بود، اما به نظرم باید در یک مصاحبه، مصاحبه‌کننده چهره هنرمند را به مخاطب بشناساند. شاید نقاب ساختگی باشد. الان با این مصاحبه ممکن است برخی از من دور شوند و برخی به من جذب شوند یا یکسری سوءتفاهم‌‌ها اینجا پاسخ داده شوند. امیدوارم دوستان روزنامه‌نگار با پرسیدن این سوال‌ها باعث ارتقا شخصیتی افراد شوند. اصلا مصاحبه باید عرق آدم را دربیاورد.

زهرا کشوری