گسترش حمل و نقل شهری با سیستم‌های ریلی

 در سال 1860 میلادی نیزیک محقق آمریکایی توانست سیستم جدیدی را برای حمل و نقل شهری طراحی کند که آن را تراموای، یا واگن برقی شهری نامید. اختراع دستگاه مولد برق زمینه مناسبی را به وجود آورد تا برای نخستین بار از سیم‌های الکتریکی برای انتقال نیرو به تراموای شهری استفاده شود و به این ترتیب سیستم‌های واگن برقی شهری در انگلیس و دیگر کشورهای اروپا و همچنین ایالات متحده آمریکا به سرعت توسعه یافت. در این سیستم حمل و نقل، هریک از واگن‌ها توسط سیم‌های برقی که از شیار بین ریل‌های خط آهن مسیر حرکت عبور می‌کند به هم مرتبط می‌شوند و در مسیر به حرکت درمی‌آیند و نیروی مورد نیاز برای به حرکت درآوردن آنها از طریق یک نیروگاه بخار به سیم‌ها و در نهایت به واگن‌ها منتقل می‌شود.

این واگن‌ها با یک سرعت یکنواخت و به آهستگی حرکت می‌کنند تا افزایش سرعت آنها منجر به بریدگی سیم‌های انتقال‌دهنده نیرو نشود. در دهه 1890 میلادی و دو دهه‌ اول 1900 میلادی بتدریج واگن برقی شهری جایگزین واگن‌های اسبی شد و علاوه بر اروپا و آمریکا در شهرهای بزرگ آسیا، آفریقا و آمریکای جنوبی نیز مورد استقبال کارشناسان شهرسازی و مدیریت حمل و نقل شهری قرار گرفت. علاوه بر این بتدریج در شکل ظاهری واگن‌ها نیز تغییراتی به وجود آمد.

واگن‌های کوچک چهار چرخ به واگن‌های بزرگ‌‌تر و هشت  چرخ تبدیل شدند که در مقایسه از ظرفیت پذیرش مسافران بیشتری برخوردار بودند و این در حالی بود که بتدریج بدنه‌های فلزی جایگزین بدنه‌های چوبی این واگن‌ها شد.

در همه شهرها تراموای شهری زیر نظر شهرداری اداره می‌شود و هیچ شرکت خصوصی نمی‌تواند در رقابت با سیستم تراموای شهری فعالیت کند. سیستم‌های ریلی سبک نیز نوع دیگری در سیستم‌ حمل و نقل شهری هستند که توسعه آنها نخستین بار در دهه 1980 میلادی در ایالات متحده آمریکا مورد توجه قرار گرفت تامین زیرساخت‌های لازم برای سیستم‌های ریلی سبک در مقایسه با دیگر سیستم‌های ریلی شهری که در زیر سطح زمین یا ارتفاعی بالاتر از سطح زمین قرار می‌گیرند بسیار ارزان‌قیمت‌تر خواهد بود که در نتیجه از نظر اقتصادی مناسب‌‌تر است.