جنگ نرم با سلاح فناوری اطلاعات

انسان نیازمند خواب و خوراک و پوشاک است اما اینها بدون امنیت، طعم زندگی را تلخ و تلخی زندگی را ماندگار می‌کند و ماندگاری این تلخی باعث ناپایداری زندگی می‌شود. ‌ ‌

هرگاه موضوع امنیت مطرح است، بی‌درنگ آن‌را در لباسی نظامی مجسم می‌کنیم که با قامتی افراشته و با سلاحی مهیب ما را نشانه رفته، اما این نوع نگاه کم‌کم در زیر همان پرتوهای آسمان، رنگ باخته و البته بهتر است بگوییم رنگ عوض کرده است.

اگر روزگاری با تیر و کمان و روزگاری با توپ و تفنگ، خانه، خانواده و یا حکومت‌ها تهدید می‌شدند، امروزه با یک فیلم می‌توان هویت و موجودیت ملتی را زیر سوال برد.

رنگ دیگری که در این روزگار تهدیدات به خود گرفته است، حمله به زیرساخت‌های بنیادی کشورها است، آن‌هم نه با ابزار آتشین؛ بلکه با آرام‌ترین روش‌ها و به‌سرعت حرکت جریان الکتریسیته. تهدیدات الکترونیک در فضای دیجیتال و دنیای سایبر می‌تواند کشورها و ملت‌های امروزی که پایداری خود را بر اساس فناوری اطلاعات بنا کرده‌اند را به‌شدت تهدید کند.

این ضعف و آسیب‌پذیری می‌تواند ریشه در پایه‌های ناپایدار بنایی داشته باشد که هر کشور در لایه‌های تصمیم‌گیری خود، آن را بنیان می‌گذارد. ‌ ‌

دفاع در روزگار ما به دو دسته کلی تقسیم می‌شود. دسته اول همان شکل و شمایل قدیمی را دارد؛ یعنی با سلاح و سرباز و لشکر معنا می‌گیرد که آن‌را دفاع عامل گویند و با تهدیدات عینی و نظامی مقابله می‌کند. البته امروزه بسیاری از تهدیدات و روش‌های حمله دیگر نظامی نیست، بیماری‌های مختلفی که گهگاه توسط کشورهای صاحب فناوری پزشکی در کشورهای دیگر شیوع پیدا می‌کند، نمونه خوبی برای این نوع تهدیدات هستند.

داشتن برنامه‌ای برای هماهنگی تمام دستگاه‌های اجرایی و دفاعی که بتوانند در مواقع بحران و حتی پیش از آن به مقوله جنگ نرم بپردازند، بی‌شک اهمیتی کمتر از صنایع موشک‌سازی ندارد و در این موضوع که آن را دفاع غیرعامل می‌نامند، بسیاری کشورها از جمله کشور ما دارای سازمان و سازماندهی خاصی است و موضوع رایانه و فضای سایبر نیز از این قاعده جدا نیست.