مربیان، نرفته بازگشتند

اما ماجرا از چه قرار بود؟ هر 10 مربی که برای شرکت در کلینیک مربیگری اردن معرفی شده بودند، به فرودگاه رفتند. حتی تا حضور در کانتر هواپیمایی هم پیش رفتند. اما آنجا پس از چک کردن شماره ویزاهای ارسالی از سوی اردنی‌ها، اجازه سفر و خروج از کشور به آنها داده نشد. شماره ویزاها از طریق ایمیل شخصی به فدراسیون بسکتبال ارسال شده بود. آنها به محض این‌که با مشکل روادید برخورد کردند و با وجود این‌که ساعت 30:3 بامداد روز جمعه بود، از طریق مدیر روابط بین‌الملل فدراسیون با صاحب ایمیل تماس می‌گیرند، اما او اعلام کرد که در این لحظه کاری از او ساخته نیست و به این ترتیب زمان سفر به اردن از دست رفت.

برگزاری کلاس مربیگری در ایران به یک رویا تبدیل شده است. سال‌هاست در ایران مربیان پای درس مدرسان بسکتبال نمی‌نشینند، در حالی که یکی از راه‌های پیشرفت در ورزش دستیابی به علم روز است که با برگزاری این کلاس‌ها تا حدود زیادی محقق می‌شود. مشکل نرفتن مربیان به خارج از کشور برای تحصیل علم هم به دیگر مشکلات بسکتبال ما اضافه شده است. در سال 1385 بود که کلاس سولیداریتی بسکتبال توسط کمیته ملی المپیک برگزار شد. ماریو دی سیستی از مدرسان فیبا به ایران آمد و دوره‌ای در حد مناسب برای مربیان برگزار شد. در سال‌های پیش از فدراسیون کنونی، ما تا حدی شاهد برپایی کلاس‌های مربیگری در کشور و همچنین اعزام مربیان به خارج از کشور بودیم. معمولا در اعزام‌ها فدراسیون‌ها سلیقه‌ای عمل می‌کنند و این مساله در تمام دوره‌ها بوده و کاری هم نمی‌شود کرد. حتی برای مجوز حضور در کلاس‌های داخلی محدودیت‌هایی برای یک عده وجود دارد. در کل، بخش آموزش مربیان بسکتبال با ناکارآمدی کمیته مربیان و البته نداشتن کمیته آموزش در فدراسیون بسکتبال با کمبود‌ها و نواقص بسیاری روبه‌روست. نرفتن مربیان به کلاس اردن به سهل‌انگاری در کمیته روابط بین‌الملل هم باز می‌گردد که فعلا نمی‌خواهیم عملکرد این کمیته را به بوته نقد بگذاریم. بسکتبال ایران در حال حاضر در مقایسه با 10 سال پیش از نظر برگزاری دوره‌های مربیگری و اعزام مربیان به خارج از ایران ضعف دارد. می‌توان گفت هیچ فعالیت جدی و تاثیرگذاری برای مربیان صورت نگرفته و در مواقعی هم که بوده با ذوق و علاقه و تجربه خود مربیان بوده که آنها را برای تحصیل علم تشویق کرده است. شاید عده‌ای بگویند مربیانی مثل ترومن یا ماتیچ به عنوان سرمربی تیم ملی در مدت حضور خود در ایران کلاس‌هایی را ترتیب داده‌اند که در این رابطه باید گفت اعزام این مربیان به شهرستان‌های متعدد یا برگزاری کلینیک مربیگری در تهران از جهاتی قابل قبول است، اما ابتدا باید نیاز های بسکتبال را در زمینه آموزش مربیان بشناسیم و سپس نسبت به اعزام یا برگزاری کلاس‌ها اقدام کنیم. مربی تیم ملی، مدرس نیست. آیا مربیانی که پای درس‌های همین مربیان می‌نشینند قبلا از سطح آمادگی‌شان مطلع شده‌ایم؟ ماتیچ در چه سطحی بسکتبال تدریس می‌کند و اصولا نیاز امروز مربیان ما تدریس در چه سطحی از بسکتبال است؟