بازرسان تسلیحاتی یا جاسوسان سیا؛!

در هشتم نوامبر سال 2002 وقتی شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه خود را در خصوص عراق تصویب کرد ، سیاستمداران و روزنامه نگاران امریکایی ، این رای قاطع را یک پیروزی بزرگ برای همکاری بین المللی و توفیقی جهت جلوگیری از رخ دادن عملی یکجانبه دانستند و بر روی آن مانور دادند. در واشنگتن شمار زیادی از قانونگذاران بدون وقفه آن را در بوق و کرنا کردند. و درست همین وضعیت برای کارشناسانی که مشتاق تبریک گفتن به تیم بوش برای دستیابی به چنین هدف سیاسی بودند ، صدق می کرد.توماس فریدمن ، ستون نویس مشهور نیویورک تایمز نزدیک بود از ذوق غش کند. او در ستون روز سیزده نوامبر خود نوشت : برای لحظه ای کوتاه و تابناک ، جهان به نظر شبیه جایی احمقانه نیامد.برای فریدمن و طرفداران ، شعار خرد متعارف واشنگتن سازمان ملل با ثابت کردن ارزش خود برای کاخ سفید ، سودمندی خود را اثبات کرد. فریدمن می نویسد: «در دنیای تک ابرقدرتی ، شورای امنیت سازمان ملل حتی مهمتر جلوه می کند و نه کمتر» و از خاصیت های آن این است که «تیم بوش بدرستی فهمید که بهترین راه برای قانونی کردن قدرت بی حد و حصرش در جنگی از انتخاب این نیست که براحتی اراده خود را تحمیل کند ، بلکه این است که آن را از کانال سازمان ملل پیش ببرد».اگر سازمان ملل متحد برای قدرت امریکا حکم یک کانال و مجرای عبور را دارد ، پس ما هنوز هم در قلمرو یکجانبه گرایی هستیم . قدرت زیاد ژئوپولتیکی ، اقتصادی و نظامی ، ایالات متحده را قادر می سازد تا آرائ شورای امنیت ، وفاق بین المللی و همچنین متحدین جنگی را به دست آورد. این داستانی قدیمی است : چند دهه پیش ، امریکا ادعا کرد که جنگ ویتنام تلاشی مشترک بوده است ، چرا که نیروهای نظامی کشورهای دیگری چون فیلیپین ، استرالیا و کره جنوبی نیز در آن حضور داشته اند. شورای امنیت سازمان ملل با کشیده شدن به میان صفوف برنامه ریزان جنگی امریکا، پوشش بسیار مهمی برای امریکا فراهم کرد. در کلام فریدمن ، افکار عمومی امریکا به کارل روو و افکار عمومی انگلیس به تونی بلر گفتند که عراق ، یک جنگ انتخاب بوده است . و تا زمانی که انتخاب قانونی و مشروع وجود داشت ؛ آنها نمی خواستند بدون پوشش سازمان ملل و حمایت دولتهای ذی نفوذ آن ، تن به جنگ دهند.برای این که جنگ ، مهر تایید از سازمان ملل دریافت کند، دولت بوش از هیچ گونه بذل و بخششی دریغ نورزید. پس از رای شورای امنیت ، فیلیس بنیس تحلیلگر سازمان ملل در نشریه The Nation نوشت :«زد و بندهای پشت پرده با روسیه و فرانسه بر سر قراردادهای نفتی در دوران پس از جنگ از مهمترین قسمتهای ماجرا بود ، و کشور فقیری مانند موریتانی به عنوان آخرین توسری خور ، برای اعمال زور امریکا ظاهر شد» . فرستاده این کشور جاگدیش کونجول به دلیل ناتوانی در حمایت از پیش نویس اولیه قطعنامه امریکا برای عراق ، به کشور خود فراخوانده شد. چرا؛ زیرا موریتانی کمک هنگفتی از امریکا دریافت می کند و پیمان رشد و توسعه آفریقا مستلزم این است که گیرنده کمکهای امریکا نباید در فعالیت هایی که امنیت و منافع سیاست خارجه آمریکا را نادیده می گیرد ، شرکت داشته باشد. موضوع موریتانی با الگوهای شفاف تری پیگیری شد. اینترپرس سرویس گزارش کرد: «رای شورای امنیت نمایش توانایی امریکا برای به کارگیری قدرت وسیع سیاسی و اقتصادی اش بود» . ادامه این گزارش می افزاید: «کشورهای حاضر در شورا زیر فشار شدید سیاسی و اقتصادی امریکا رای دادند. بیشتر این کشورها از دریافت کنندگان کمکهای امریکا محسوب می شدند و ظاهرا بخوبی از این حقیقت آگاه بودند که امریکا در سال 1990 (در خلال آماده شدن برای جنگ خلیج فارس) تقریبا_ یکشبه کمک 70 میلیون دلاری خود را به یمن قطع کرد و این درست بلافاصله پس از رای منفی این کشور در شورای امنیت به قطعنامه ارائه شده از سوی امریکا مبنی بر مشروعیت حمله نظامی برای بیرون راندن عراق از کویت صورت گرفت».