بی‌خبری موسیقیدانان ایرانی از تور اروپایی

اینک پس از چند بار توصیه رئیس‌جمهور و گذشت چند سال، مدیران و مسوولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تصمیم گرفته‌اند تا قطعه صلح و دوستی از مجید انتظامی را به رهبری منوچهر صهبایی در چند کشور اروپایی اجرا کنند. انتخاب این قطعه از بین آثار بسیاری که آهنگسازان و موسیقیدانان ایرانیپدید آورده‌اند، مهم‌ترین موردی است که منتقدان مطرح کرده‌اند. بسیاری از کارشناسان، اساتید و موسیقیدانان اعتقاد دارند که اگرچه نفس این سفر خوب است و مزایای زیادی برای ارکستر سمفونیک به همراه دارد، اما بهتر بود به جای اجرای یک اثر از یک آهنگساز، مجموعه‌ای از آثار ایرانی از سوی این ارکستر نواخته می‌شد.

با کسی مشورت نشده است

در حالی که سفر ارکستر سمفونیک تهران به اروپا یک اتفاق بسیار مهم است و برای انجام آن و انتخاب آثار می‌بایست با هنرمندان و کارشناسان مشورت می‌شد، متاسفانه این اتفاق نیفتاده و هیچ‌کس از آن مطلع نبوده است.

جالب اینجاست در حالی که ارکستر سمفونیک تهران دارای یک شورای 4 نفره فنی است، هیچیک از اعضای این گروه هم در جریان این سفر قرار نگرفته‌اند. حسن ریاحی در این باره می‌گوید: اعضای شورا از برنامه‌های این سفر مطلع نبودند و اصولا 2 ماه است که ما جلسه‌ای تشکیل نداده‌ایم تا این موضوع در آن طرح شود.

وی با بیان این که قطعه صلح و دوستی را نشنیده است و نمی‌تواند درباره آن اظهار نظر کند، ادامه می‌دهد: چنین سفرهایی در ارتقای سطح هنری ارکستر سمفونی بسیار اثر دارد و در باره موفقیت آن باید منتظر نشست و دید تا چه حد این اثر می‌تواند با مخاطب غربی ارتباط برقرار کند و نماینده خوبی برای موسیقی ایران باشد.

ضرورت معرفی همه آثار ایرانی

شاهین فرهت، دیگر عضو شورای ارکستر سمفونیک هم از برنامه‌های این سفر اطلاع نداشته است. وی البته از اظهار نظر درباره کیفیت هنری قطعه صلح و دوستی پرهیز کرده و در عوض می‌گوید: آثار آهنگسازان ایرانی چه در قالب سمفونی چه در فرم‌های دیگر موسیقایی، گنجینه‌ای بزرگ است که باید برای معرفی آنها به جهان اقدام کرد. برای این کار نباید تنها به ارکستر سمفونیک فشار آورد و بسیار بهتر است با فعال کردن دوباره ارکستر ملی، اجرای بخشی از این آثار را به عهده این ارکستر گذاشت.

مصطفی کمال پورتراب هم که عضو شورای فنی ارکستر سمفونیک تهران است، با ابراز بی‌اطلاعی از چند و چون این سفر تاکید می‌کند: اگر نظر من را جویا می‌شدند، اثر سمفونیک رسول عشق و امید را برای اجرا در اروپا پیشنهاد می‌کردم که به نظرم بهتر می‌تواند با مخاطب اروپایی ارتباط برقرار و نظر مثبت کارشناسان موسیقی آن قاره را جذب کند.

این اظهار نظرها را وقتی با بابک رضایی، مدیر انجمن موسیقی که برنامه‌ریز و مجری این سفر است در میان گذاشتیم، پاسخ می‌دهد: چون یک بار اجرای قطعه صلح ودوستی در ایران از سوی شورای فنی ارکستر سمفونیک تصویب شده بود، دیگر ضرورتی برای طرح دوباره آن وجود نداشت.

وی با تاکید بر این که این اثر از قابلیت‌های فنی و هنری بالایی برخوردار است، ادامه می‌دهد: بهتر است اظهار نظر درباره موفقیت یا شکست اجرای قطعه صلح و دوستی در اروپا را به بعد از سفر موکول کنیم و از پیشداوری پرهیز کنیم. این سفر می‌تواند راهگشای مراودات بعدی ما با دیگر کشورها باشد و راه نویی را در معرفی موسیقی ایرانی و آثار آهنگسازان ما به جهان بگشاید.