قیافه‌ات که به سابقه‌دارها می‌خورد!

وقتی برای دومین بار با ناظمی تماس گرفتم، در حال رانندگی بود. او خودرواش را متوقف و فلاشرها را هم روشن کرد. داستان این قانونمداری اما دراز است و به جالب‌ترین حادثه زندگی او برمیگردد. چند سال پیش او در نارمک، نزدیک محل زندگی‌اش در حال رانندگی بود و همزمان با موبایل هم صحبت می‌کرد. ناگهان خودرویی مقابلش متوقف شد و او که حواسش نبود با سپر عقب خودروی جلویی برخورد کرد. آسیب زیادی به ماشین جلویی وارد شد و راننده‌اش هم عصبانی شد و شروع کرد به فریاد کشیدن. ناظمی ماجرا را اینگونه توضیح می‌دهد: «در چنین مواردی معمولا 40، 50 تا کارشناس در خیابان هست. مردم دور ما جمع شدند و شروع کردند به نظر دادن. چند نفری هم مرا شناخته بودند و دور و بر حسابی شلوغ شد. در همین حال ماشین گشت نیروی انتظامی آمد. افسری که مافوق بود از ماشین پیاده شد تا موضوع را بررسی کند. او در تمام مدت چشم از من برنمی‌داشت و من هم خوشحال بودم که او مرا شناخته و الان ماجرا را تمام می‌کند.»

اما ماجرا آن طور که به نظر می‌آمد نبود. ناگهان مامور نیروی انتظامی رو به ناظمی کرده و می‌گوید: «خب! تو سابقه دار هم که هستی! چهرهات خیلی آشناست.»

ناظمی جا می‌خورد و جماعتی که حضور داشتند توضیح می‌دهند که ناظمی گوینده تلویزیون است و به همین خاطر چهره‌اش آشناست. می‌گوید: «مقصر من بودم و افسر هم با این‌که مرا شناخت قانون را رعایت کرد. اما قسمت جالب ماجرا این بود که کارکردن مرا در صدا و سیما و شناخته شده بودن چهرهام را به حساب مجرمیت و سابقه‌داری گذاشت»!

ناظمی کار گویندگی را دوست دارد و به گفته خودش هر بار که از پیروزی تیم‌های ملی ایران گفته، لحظه‌ای شیرین را پشت سر گذاشته است. اما بهترین اتفاق زندگی‌اش چیست؟ پاسخ می‌دهد: «من هم در بازی‌های مقدماتی جام 2002 و هم 2006 همراه تیم ملی فوتبال بودم که به مصاف بحرین می‌رفت. بار اول بسیار ناراحت کننده بود چون ما در کمال ناباوری بازی را واگذار کردیم و حذف شدیم. آن روز من یک دست کت و شلوار نو هم پوشیده بودم و مطمئن بودم خبر پیروزی را به مردم خواهم داد اما چنین نشد. چهار سال بعد اما، وقتی که بحرین را بردیم تلخی آن ماجرا از یادم رفت. آن موقع با سردبیر وقت صحبت کردم که خبر اول اخبار ساعت 21، پیروزی تیم ملی فوتبالمان باشد و او هم قبول کرد. این خبر را به گوش مردم رساندم و هنوز هم وقتی یادم می‌آید لبخند بر لبانم می‌نشیند.»