چرا همه در سینما به دنبال کارگردانی هستند؟

در این دیدار یکی از اعضای این کانون خطاب به شفیع آقامحمدیان گفت: برخی از همکاران ما با 2 دهه فعالیت در عرصه سینما، از تجربه اجرایی و فنی بالایی برخوردار هستند و اینک ، بستر پیشرفت حرفه‌ای خود را در مقوله فیلمسازی می‌بینند و مطمئن هستم که با فراهم ‌آمدن مقدمات کار و سرمایه‌گذاری لازم، این توانایی را دارند تا دوران جدید را در عرصه تجربی فیلم اول و دومی رقم بزنند.

البته شفیع آقامحمدیان هم به آنها توصیه کرده بهتر است حرفه خود را جدی بگیرند اما آیا با چنین توصیه‌هایی این مشکل حل می‌شود؟ آیا اعضای کانون کارگردانان و این صنف هیچ‌گاه به سمت فیلمسازی نخواهند رفت؟ آیا اعضای این صنف مشکلی دارند که به دنبال حل آن در بخش کارگردانی سینما هستند؟

واقعیت ماجرا این است که در نظام سینمای ایران هیچ‌گاه مقررات و قوانین سفت و سختی برای جلوگیری از ورود بی‌رویه افراد بی‌تخصص به این حرفه، تنظیم و وضع نشده است البته نباید منکر این موضوع شد که برخی از صنوف نیز هیچ راه ورودی را برای افراد علاقه‌مند و مستعد به سینما باز نگذاشته‌اند.

در چنین فضایی است که می‌بینیم با گسترش استفاده از دوربین‌های دیجیتال، گروه فراوانی از افراد صرفا علاقه‌مند یا دوست و آشنا به صرف در اختیار داشتن یک دوربین دیجیتالی به عنوان عکاس وارد این حرفه می‌شوند و بخش عمده‌ای از سینما را تسخیر می‌کنند و عملا امنیت شغلی افراد حاضر در این بخش را به گونه‌ای به خطر می‌اندازند که آنها به دنبال نفوذ به حرفه فیلمبرداری می‌روند.

دستیاران کارگردان و برنامه‌ریزان نیز از این قاعده مستثنا نیستند و به دلیل نگاه‌های غیرحرفه‌ای به این حرفه، گاه هر فرد صرفا علاقه‌مندی به خود اجازه می‌دهد تا به عنوان دستیار کارگردان در یک فیلم حاضر شود و تهیه‌کننده نیز بدون هیچ گونه محدودیتی از او استفاده می‌کند و هیچ صنفی نیز از او در این زمینه سوال و جوابی نمی‌کند.

شاید بد نباشد به این نکته اشاره کنیم که در سال‌های اخیر مشکل اصلی و مهم بسیاری از پروژه‌های بزرگ، نبود یک دستیار کارگردان و برنامه‌ریز خوب بوده است و این کمبود هزینه‌های فراوانی را به این پروژه‌ها تحمیل کرد که نگارنده از نزدیک شاهد چند نمونه از آنها بوده است البته ناامنی حرفه‌ای تنها به این مساله محدود نیست و بسیاری از کارگردان‌ها نیز به دنبال تهیه‌کنندگی فیلم‌های خود هستند.

مهم‌ترین مشکل این وضعیت این است که هیچ‌کس از محدوده‌ای که در آن فعالیت می‌کند، راضی نیست و همیشه به دنبال جایگاه بالاتر خود است. در هیچ کجا نیز از تجربه‌های این آدم‌ها استفاده نمی‌شود.

بد نیست بدانید بهروز شعیبی، یکی از افراد حاضر در این جلسه، سازنده یکی از فیلم‌های تحسین شده جشنواره فیلم کودک و نوجوان همدان در سال جاری بود.

این روزها بسیاری از دستیاران کارگردان در تلویزیون فرصت فیلمسازی و تجربه کردن دارند اما وقتی امنیت شغلی وجود ندارد ، این مساله هم آنها را راضی نمی‌کند و آنها به دنبال مراتب بالاتر و بالاتر هستند.

رضا استادی