ساختمانی که از زلزله فرار می‌کند

نکته جالب اینجاست که تمامی بار این بنا بر دوش 300 فنر و لولای غول پیکری است که در آن به کار رفته است تا به کمک آنها به ساختمان این امکان داده شود که در زمان زلزله با تاخیر و هم‌جهت با آن به حرکت درآید. فکر ساخت این فرودگاه پس از زمین‌لرزه ویرانگر سال 1999 میلادی که یکی از بدترین زلزله‌های 30 سال گذشته با قدرت 9/7 ریشتر بود، توسط مقامات محلی مطرح شد و با توجه به پیش‌بینی‌ زمین‌لرزه دیگری به همین اندازه در کمتر از 30 سال، ایده ساخت این سازه بزرگ ضدلرزه با جدیت دنبال شد. شنیدن چنین اخباری از یک‌طرف جالب است و از سوی دیگر تاسف‌آور. جالب از این جهت که علم مهندسی و معماری به حدی پیشرفت کرده که می‌تواند سازه‌ای با این عظمت طراحی کند تا در برابر زلزله تاب بیاورد و تاسفبار به این خاطر که در کشور ما توجهی به این مهم نمی‌شود.

این اتفاق در حالی می‌افتد که بیش از 300 زلزله در یک قرن اخیر تنها در منطقه تهران روی داده و از این تعداد حدود 11 یا 12 زلزله 5 یا بالاتر از 5 در مقیاس ریشتر بوده‌اند. این در حالی است که به گفته رئیس پژوهشگاه زلزله، بیش از 70 درصد ساختمان‌های این کلانشهر در برابر زلزله مقاوم نیستند. (حتی ساختمان پژوهشگاه‌ها و مراکز علمی مرتبط با زلزله هم در برابر این پدیده نا ایمن به نظر می‌رسند چه برسد به ساختمان‌های دیگر).

ما روی زمینی زندگی می‌کنیم که زلزله در چند کیلومتری اعماق آن خفته و هر لحظه ممکن است بیدار شود و اگر چه ممکن است از تصور حضور در بزرگ‌ترین ساختمان امن دنیا در برابر زلزله آن هم در حالی که کل سازه در اثر حرکت زمین از این سو به آن سو می‌رقصد، بیش از زمین‌لرزه در حال وقوع وحشت‌آور باشد، اما حتی ساخت یک سازه ایمن در برابر زلزله هم ما را به این فکر می‌اندازد که آیا ما نمی‌توانیم بدون ترس و دغدغه در کنار زلزله زندگی کنیم؟ و آیا زمان آن نرسیده تا فکری جدی‌تر برای مقاوم‌سازی و آمادگی در برابر زلزله کنیم؟