شورایی در رقابت با سرگردانی

 کسی که هیچ خبرنگاری را از پای موبایلش ناامید برنمی‌گرداند! با این حال دکتر دیروز بدجوری شاکی بود. شاکی از این‌که آن شورای رقابتی که وی با حکم رئیس‌جمهور ریاستش را برعهده گرفته تا یکی از بایدهای بزرگ واگذاری ‌های اصل 44 رعایت شده باشد، هنوز جا و مکان ندارد.

وی به نگارنده گلایه می‌کرد که مجبور است اسناد و مدارک و مکاتبات شورای رقابت را با وجود حساسیتی که دارد در کیف شخصی‌اش حمل کند و اگر تلفنی یا فاکسی لازم است از سایر محل‌های کاری‌اش مانند دانشگاه یا منزلش انجام دهد.

به همین خاطر است که تاکنون بررسی صحت قانونی بودن واگذاری سهام شرکت مخابرات ایران به عنوان بزرگ‌ترین معامله تاریخ بورس ایران که قانونا به عهده شورای رقابت است به علت همین سرگردانی و بی‌جا و مکانی تاکنون به تعویق افتاده است و آخرش هم معلوم نیست چه بشود.

پژویان می‌گفت تا به حال از نزدیک با این دستگاه عریض و طویل و کند و ناکارآمد بروکراسی تماس نداشته و اکنون که صابون آن دستگاه به تنش خورده، می‌بیند اقتصاد کشور از این رهگذر چه لطمه‌ها که نمی‌خورد.

با این همه ساختمان‌ های متعدد و کوچک و بزرگی که سازمان‌ها، نهادها، وزارتخانه‌ها، شرکت‌ها و بنیادهای دولتی دارند، واقعا سهم شورای رقابت اصل 44 یک اتاق نیست؟ الان چهار ماهی می‌شود که بنده حکم ریاست شورای رقابت را از رئیس‌جمهور دریافت کرده‌‌ام و ایشان نیز دستور تهیه امکانات و از جمله ساختمان را به نهاد ریاست جمهوری صادر کرده، اما ظاهرا نه‌تنها هیچ‌کاری برای اجرای این دستور نکرده‌اند که جدیت هم ندارند و انگار قرار نیست کاری بکنند.

پژویان سرانجام حرف آخر را می‌زند: این شرایط را فقط تا یک‌ماه دیگر می‌توان تحمل کرد و پس از آن به استعفا فکر می‌کنم. شما خودتان قضاوت کنید. شورای رقابت اصولا باید قبل از آغاز واگذاری‌ها شکل می‌گرفت اما الان که با این همه تاخیر، کار می‌خواهد شروع شود، این‌گونه کارشکنی می‌شود.

واقعا از سرگردانی شورای رقابت چه کسانی سود می‌برند و آیا زمین گذاشتن چنین کار مهمی به روند اجرای اصل 44 ضربه نمی‌زند؟ امید است گوش شنوایی برای پاسخ به این پرسش‌ها وجود داشته باشد.

سید علی دوستی