گفتگو با فرشته ملک فرنود، گوینده رادیو پیام و تهران

می‌خواهم حرکت تازه‌ای را آغاز کنم

می‌گویند، یک برنامه صبحگاهی برای این که بتواند نشاط و طراوت صبح را، به شنونده منتقل کند، به گوینده‌ای خاص نیاز دارد، گوینده‌ای که از صدایش بتوان شادابی و سرزندگی شنید . فرشته ملک فرنود، بیش از 15 سال است که برنامه صبحگاهی اجرا می‌کند. ابتدا در برنامه صبح رادیو ایران و بعد برنامه یکشنبه‌های رادیو پیام و حالا در رادیو تهران. او که گویندگی را از مرکز گیلان آغاز کرده، در دومین دهه تجربه گویندگی و اجرا از ویژگی‌های اجرای صبحگاهی می‌گوید.
کد خبر: ۲۹۵۹۲۳

ویژگی‌های اجرای یک برنامه صبحگاهی برای یک گوینده چیست؟

باید مجموعه لحن و صدای گوینده نشاطی به مردم بدهد که آنها را از خواب‌آلودگی به فضای نشاط‌آور صبح ببرد و به لحن محاوره‌ای مردم نزدیک باشد. صدا باید با فضای صبح هماهنگ باشد و اگر امیدبخش نیست، امید را از مردم نگیرد.

اجرای صبح برای شما چه جذابیتی دارد؟ با توجه به این که باید 5 صبح به استودیو برسید و تمام زندگی‌تان تحت‌الشعاع این زمانبندی قرار می‌گیرد، چرا همچنان به این کار ادامه می‌دهید؟

ارتباط برقرار کردن با مردم در این ساعت از روز که هنوز دچار خستگی و مشکلات نشده‌اند و در واقع شروع روزشان است، حس خوبی دارد هر چند که مشکلات خاص خودش را هم دارد. کوچک‌ترین آن به هم خوردن برنامه‌های زندگی شخصی است و در طول روز تمام کارهای زندگی من باید براساس این برنامه تنظیم شود.

چند سال بود که فقط در رادیو پیام اجرا می‌کردید، چطور به جای این که به یک شبکه سراسری برگردید، دوباره برنامه صبحگاهی را در یک شبکه استانی تجربه می‌کنید؟

چون مدیر رادیو پیام، امروز مسوولیت رادیو تهران را برعهده دارد. من چون تجربه همکاری با آقای جهانی را در رادیو پیام داشتم، بنا به دعوت ایشان به رادیو تهران آمدم تا با مدیریت جدید و برنامه‌های جدیدش بتوانم حرکت تازه‌ای را آغاز کنم. امیدوارم که بتوانم باعث به وجود آمدن اتفاق‌های خوبی در این برنامه باشم که اگر این طور نشود، اجرای برنامه را ادامه نمی‌دهم.

چرا بعد از یک دوره برنامه‌سازی از آن دور شدید؟

چون همه فعالیت کاری من محدود به اجرا و گویندگی است و دیگر فرصتی برای برنامه‌سازی ندارم.

شما برنامه طنز هم داشته‌اید. چرا ادامه پیدا نکرد؟

منظورتان نویسندگی و دبیری برنامه سنجاق قفلی رادیو ایران است؟

بله با توجه به محتوایی که داشت، می‌توانست ادامه پیدا کند.

می‌توانست؛ اما با تعریفی که من برایش داشتم، برنامه در طول یک سال باید تمام می‌شد. این کار تجربه خوبی بود تا یک جنبه دیگر از کارهایی را که می‌توانستم انجام بدهم، تجربه کنم. ناگفته نماند که من همانقدر که جدی هستم، همانقدر انعطاف‌پذیرم. سنجاق قفلی هم با روحیه‌ام خیلی سازگار بود.

نظرتان درباره کار در رادیو پیام چیست؟ آیا با توجه به فشردگی بخش خبر و موسیقی، گوینده قدرت مانور دارد؟

یکی از ویژگی‌های رادیو پیام این است که خلاف شبکه‌های دیگر، این حق را دارد که نیروی خود را از نیروی شبکه‌های دیگر انتخاب کند وقتی این حق را به یک شبکه می‌دهند که گوینده بنا به سلیقه مدیر شبکه انتخاب شود و در شیفت‌های مختلف کار کند این قدرت انتخاب، برای یک شبکه یک امتیاز به حساب می‌آید و برای گوینده هم همین‌طور. چون می‌داند اگر به این شبکه بیاید، یعنی جزو گویندگان برتر بوده است. قدرت مانور گوینده بستگی به متن و قالب برنامه دارد، ولی از لحاظ تنوع موضوع پیام آزادی بیشتری نسبت به دیگر شبکه‌ها دارد.

چرا گوینده‌های رادیو به دنبال اجرای تلویزیونی و به نوعی گریز از رادیو هستند؟

من به عنوان گوینده خواسته‌هایی از مدیر شبکه ایی که در آن کار می‌کنم دارم همان طور که مدیر شبکه برای رسیدن به اهداف شبکه از من توقعاتی دارد. اگر توقعات ما در جهت اهداف شبکه برآورده نشود، مطمئنا مناسبات درستی صورت نمی‌گیرد و هر زمان آدم‌ها نادیده گرفته شوند و شخصیت واقعی آنها حذف شود، نمی‌توانند در خدمت شبکه‌ای باشند که باعث دلزدگی آنها شده است.

شما هم به دنبال رفتن به تلویزیون هستید؟

با توجه به این که همزمان با گویندگی رادیویی امکان اجرای تلویزیونی در شبکه‌های داخلی میسر نیست، من در شبکه جام‌جم برنامه مرز پر گهر را به‌طور زنده اجرا می‌کنم.

برنامه گردشگری محمدعلی اینالو شبکه 4 هم با صدای من روزهای شنبه پخش می‌شود. رادیو مانع اجرا و گویندگی تیزر و کارهای خارج از رسانه‌ای ما هم نیست.

توقع شما از مدیر رادیو چیست؟

من بعد از 17 سال کار در رادیو، هیچ‌گونه مدرکی که نشان‌دهنده ارتباط من با رادیو باشد ندارم.

مدیریت جدید ابتدا جلساتی با همه عوامل و برنامه‌سازان و مدیران رادیو گذاشتند تا از نزدیک با مشکلات همکاران آشنا شوند. تعامل خوبی بین ما برقرار شد، اما این حرکت خوب نتیجه‌ای در بر نداشت.

چندی پیش گروهی آمدند و سبک خاصی را در اجرای رادیویی ابداع کردند و طرفدارانی هم پیدا کردند اما الان رسانه خیلی با این نوع اجرا موافق نیست. شما با این سبک و با اجرای عامیانه موافقید؟

چیزی که به طرفش می‌رفتیم و الان هم گاه‌گاهی اتفاق می‌افتد، به نظر من عامیانه‌گویی نبود. اگر عامیانه و محاوره‌گویی باشد درست است، چون به این ترتیب ما به زبان مردم نزدیک‌تر می‌شویم، اما چیزی که به سمتش می‌رفتیم به نوعی زبان کوچه و بازاری بود؛ زبان قشر خاصی از مردم که بین ما هم پسندیده نبود.

وظیفه رسانه این نیست که همراه با ذوق مردم که ممکن است به خطا برود حرکت کند، وظیفه رسانه این است که به آن ذوق به خطا رفته جهت بدهد.

شنیده شدن به هر شکلی، واقعا نادرست است. باید دید مردم از این شنیده‌ها چه چیزی کسب می‌کنند. فقط شنیده شدن نیست، چون رسانه رسالتی دارد. رسانه باید مردم را جذب کند تا آنچه را که درست است به مخاطب بدهد.

زینت پستادست

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها