سهل انگاری غیر قابل اغماض

یک چیز دیگر را هم می‌دانم، می‌دانم که در کشور سوئد آمار سالانه کشته‌شدگان حوادث ترافیکی قرار بود تا سال 2010 دو رقمی شود. ظاهرا در حال حاضر این تعداد سه رقمی است، مثلا 237 نفر در سال.

حالا منظورم از این اخبار دقیقا خبری است که سرهنگ مهرابی، رئیس پلیس ترافیک شهری اعلام می‌کند: یک دستگاه خودروی سواری «پژو 206» در ساعت 25/3 بامداد روز پانزدهم آبان امسال در مسیر رشت به صومعه‌سرا در کمربندی جدیدالاحداث حاشیه شهر «فومن» با گاردریل جداکننده مسیر برخورد می‌کند و بر اثر این حادثه 2 نفر از سرنشینان به همراه راننده به نام‌های «رضا» 30 ساله، «ثریا» 30 ساله و «عزیزالله» 60 ساله در دم کشته می‌شوند و 3 سرنشین دیگر که همگی کودک بودند به بیمارستان انتقال می‌یابند که متاسفانه هر سه کودک نیز بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست می‌دهند.

قسمت بدتر ماجرا به اینجا برمی گردد که به گفته سرهنگ مهرابی، نبود علائم هشداردهنده راهنمایی یکی از دلایل این حادثه بوده است. به گفته او، طبق اطلاعات اولیه به دست آمده پیمانکار پروژه هنوز به طور کامل آن‌را تحویل وزارت راه نداده بود که بر این موضوع ایرادهایی وارد است، اما وزارت راه معتقد است این پروژه به صورت کامل تحویل شده و به همین دلیل گشایش یافته است.

حالا همه منظور این گزارش این است در کشوری که تعداد کشته شدگان حوادث ترافیکی‌اش، سالانه از 25 هزار نفر می‌گذرد و شمار آسیب دیدگان این حوادث هم از 400 تا 500 هزار نفر، چنین سهل انگاری‌هایی جایی برای اغماض ندارد.

اگر فقط بی‌احتیاطی‌های راننده هم عامل این حادثه باشد، نبود علائم هشداردهنده در مسیرهای پرتردد توجیه‌پذیر نیست. در واقع هرچند عامل و مکان حادثه، شمال کشور است، اما نه فقط جاده‌های شمال که جاده‌های دیگر نقاط کشور هم با کمبود و نبود علائم راهنمایی و هشداردهنده روبه‌روست. به نظر می‌رسد دلیل قربانی شدن حدود نیمی از جمعیت کشته‌شدگان این حوادث همین مساله است.

معمولا بعد از رسانه‌ای شدن چنین اخباری هم، مسوولان راهنمایی و رانندگی توپ را در میدان وزارت راه می‌اندازند، وزارت راهی‌ها، پیمانکاران و بخش خصوصی و... این داستان به شکل غم‌انگیزی ادامه دارد.