داستان فروریختن دندان های رودکی

این خبر در ایران بازتاب گسترده‌ای داشت حتی برخی خبرگزاری‌ها آن را به نقل از منابع آگاه و ناآگاه ساعاتی بعد تکذیب کردند و نوشتند که مقبره آسیب جدی ندیده و در تاجیکستان بشدت از آن محافظت می‌شود.

یکی از همین بازخوردهای سریع مربوط به رئیس مرکز گسترش زبان فارسی بود که ایشان در ابتدا ضمن اظهار بی‌اطلاعی از چنین رخدادی گفته بودند که در اسرع وقت این ماجرا را پیگیری می‌کنند که البته جای تقدیر فراوان دارد، چراکه بزرگانی چون ابوعبدالله رودکی اگرچه در جغرافیای مرزی و سیاسی امروز ایران قرار ندارند، اما جغرافیای بزرگ فرهنگی و هویتی ایران زمین وامدار و وابسته به چنین بزرگانی است که در طول تاریخ برگ‌های زرین و ارزشمندی بر ثروت ملی ما افزوده‌اند.

اما نکته دیگری هم در این میان وجود دارد و این نکته چیزی نیست جزء همان ضرب‌المثل معروف که می‌گوید: فریضه چو آمد، نافله برخاست. البته مسوولان محترم و از جمله رئیس مرکز گسترش زبان فارسی خیلی بهتر از نگارنده این سطور می‌دانند که مضمون و محتوای این ضرب‌المثل به‌گونه‌های مختلفی بیان شده مانند این که آنجا که آب است تیمم باطل است و ...

اما غرض آن است که ای کاش جناب رئیس مرکز گسترش زبان فارسی و دیگر مسوولان محترم و مرتبط در اسرع وقت یک نوک پا به طوس و آرامگاه حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی نیز بروند و نیم نگاهی به محوطه، سنگ‌های آرامگاه و حتی موزه‌ای که در زیرزمین آن وجود دارد بیندازند یا یک نوک پای دیگر به همدان و آرامگاه بوعلی و باباطاهر بروند که تقریبا از نظر معماری اصیل و جاذب و آثار فاخر فرهنگی عریان شده است. البته بناهای فرهنگی  تاریخی و آرامگاه‌های مختلف و متعدد دیگری نیز وجود دارد که به قول آقای رودکی نیاز به «ارتودنسی» فوری دارد.