تصاویری که در قاب تلویزیون نقش می‌بندند

نتایج به دست آ‌مده از تحقیقات گسترده‌تری که در این زمینه انجام شد حاکی از آن بود، این تغییرات ناشی از تابش نور خورشید بر بخشی از سیم بوده است که روی میزی در نزدیکی پنجره قرار داشته است. اگرچه در آن زمان محققان به اهمیت این یافته پی نبرده بودند، اما این یافته‌ها زمینه مناسبی را فراهم آورد تا محققان بتوانند امکان تبدیل نور به علائم الکتریکی را مورد بررسی و مطالعه قرار دهند. در سال 1880 میلادی یک محقق فرانسوی مقاله‌ای را به چاپ رساند که در آن به شرح چگونگی عملکرد تلویزیون‌هایی که پس از آن ساخته شد، پرداخته بود.
در این سیستم در رفتاری مشابه با حرکت چشم‌ها برای خواندن یک صفحه از متن این سلول بتدریج از گوشه سمت چپ تصویر به سمت راست حرکت کرده و بتدریج قسمت‌های پایین‌تر را نیز به همین ترتیب پویش می‌کند تا این‌که اطلاعات به دست آمده درباره میزان نور موجود در هر بخش از این تصویر را منتقل کرده و همه قسمت‌های مختلف تصویر را مورد بررسی قرار دهد. همزمان سیستم دیگری در کنار سیستم فرستنده قرار گرفته و به عنوان یک سیستم گیرنده تصویر اصلی را خط به خط بازسازی می‌کرد. به این ترتیب بعدها بیرد (Baird) در بریتانیا و چارلز بنکینز (Benkins) در آمریکا با الهام از نتایج به دست آمده از این یافته، نخستین سیستم‌های تلویزیونی را طراحی کردند. اگرچه بنکینز در سال 1922 موفق به ارسال یک تصویر ثابت با استفاده از امواج رادیویی شد، اما در سال 1925 بیرد موفق شد برای نخستین بار تصویر صورت یک فرد را به صورت زنده از طریق امواج رادیویی در سیستم تلویزیونی طراحی شده منتقل کند. واژه تلویزیون نیز نخستین بار توسط یک فرانسوی و در نمایشگاهی که در سال 1900 میلادی در پاریس برپا شده بود، ابداع و به همگان اعلام شد. اگرچه تلاش‌های انجام شده توسط این دو محقق با استقبال عمومی مواجه نشد، اما بتدریج در بسیاری از نقاط دنیا اقدامات مشابهی در این زمینه انجام شد تا این‌که در سال 1927 این فناوری جدید از سوی شرکت تلفن و تلگراف آمریکا به نمایش عمومی گذاشته شد و در سال 1928 میلادی تلویزیون‌های اولیه از سوی شرکت جنرال الکتریک ساخته و به بازار عرضه شدند. این در حالی است که همچنان تحقیقات دانشمندان برای ساخت سیستم‌های تلویزیونی پیشرفته ادامه دارد.

فرانک فراهانی