رفت و پشت حوصله نورها دراز کشید

شیرین‌کاری‌هایش روی صحنه جوانمرد را مجاب کرد برای کار بعدی‌اش نقشی را برای او کنار بگذارد. همین شد که خسرو شکیبایی شد حمید هامون ما! انگار تقدیر بود که جوانمرد پای او را به تئاتر باز کند و مهرجویی 25 سال بعدش کشفش کند و ما حرف‌های مهرجویی را با صدای خسرو شکیبایی برای همدیگر تعریف کنیم. شاید خسرو شکیبایی بعد از فیلم مهرجویی به ما شناخته شده بود، اما این فیلم اولین تجربه بازی‌اش نبود. 30 ساله که بود اولین بار در فیلم 16 میلی‌متری «کتیبه» بازی کرد، اما کسی ندیدش، اما سال 61 شانس به او روی خوش نشان داد و مسعود کیمیایی نقش کوتاهی را در فیلم «خط قرمز» به او سپرد. نقشی که اتفاقا به دلیل توقیف فیلم هیچ گاه به خوبی دیده نشد. نقش‌های بعدی او هم زیاد ماندگار نشدند. بازی در نقش دزد در فیلم «دزد و نویسنده» شاید مشهورترین نقش او در بازی‌های قبل از هامون بود، اما او در سال 68 تازه متولد شد. همین است که می‌گویم او هم نسل ماست.

شکیبایی بیش از 40 فیلم و چندین سریال تلویزیونی بازی کرد و از پرکارترین بازیگران این سال‌های سینمای ایران بود. او هر نقشی که را بگویید بازی کرد. از پلیس گرفته تا دزد، از روحانی گرفته تا روشنفکر، از قاتل و نزولخوار گرفته تا شوهر صبور و اهل خانواده و از عاشق گرفته تا فاسد، اما اگر خسرو شکیبایی تنها همین یک فیلم یعنی«هامون» را بازی می‌کرد، باز سزاوار ستایشی درخور بود.

شاید بسیاری از بازیگران دیگر آثار بیشتری خلق کرده‌اند یا در مجموع کیفیت و تنوع کار بازیگری‌شان بهتر و بیشتر از خسرو شکیبایی بوده است، اما آنچه خسرو شکیبایی را برای ما «خسرو شکیبایی» کرد، جان بخشیدن به «حمید هامون» نسل ما بود.