در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
مکث
ویلا رو به دماوند، سوئیت نوک قله
سال پیش همانهایی که قدم رنجه فرموده بودند تا به سینه گاه دماوند بروند تا این دیو سفید را ملی اعلام کنند، قول دادند که دماوند را ثبت جهانی کنند، هیجان آن ابهت عظیم که سینه همه را گرفت، همگی عکس گرفتند و خوشحال به خانه برگشتند. مسوولان محلی و غیر محلی که به خانه بازگشتند نکتهای در گوشهای از گسترهاین غرور ایرانی پنهان ماند که شاید بعد از نزدیک به یک سال این روزها سر باز کرده است.
معاملات املاکیهای دماوندی که این سالها سنجاق شدهاند به نوک قله، این روزها ویلای دو لوکس با دورنمای قله یا بهتر بگوییم با توجه به نزدیکی بیش از حد ویلاها به دماوند، خانههایی با نمای نزدیک به قله میفروشند و هیچ ارگان یا نهادی نمیتواند به ایشان بگوید بالای چشمتان آیا ابرویی هم روییده است و یا خیر؟
از ابروی ویلانشینان دماوند که بگذریم میرسیم به اینکه آن روزها دماوند برای ملی شدنش مشکلات زیادی داشت و بسیاری معتقد بودند که دماوند هیجان زده ملی اعلام شده است و باید منتظر میماندیم تا همه دغدغه ملی شدن این نماد ایرانی را پیدا کنند.
اما این روزها که خبر میرسد که میخواهند دماوند را آسفالت کنند، بر مخیله هیچ بنیبشری خطور نمیکند که آیا مگر میتوان در محیطی ثبت شده در فهرست آثار ملی خدشهای وارد کرد.
در همه جای دنیا در مورد آثار ثبت شده در فهرست ملی قانونی وجود دارد که وقتی اثری در این فهرست به ثبت میرسد تمامی دستگاههای مرتبط و یا غیر مرتبط با آن اثر ثبت شده به تکاپو میافتند که نگذارند که مشکلی بر آن اثر، مترتب شود.
اصلا یونسکو وقتی اثری را در فهرست جهانی به ثبت میرساند هر چند وقت یکبار از آن اثر بازدید میکند که مبادا خدشهای کوچک به آن اثر وارد شده باشد و همان شکلی که به ثبت رسیده باقی مانده باشد. حتی هر ساله پول میدهد که هزینه نگهداری اثر تاریخی شما هم با ما ولی اگر کوچکترین اهمالی در این زمینه صورت بگیرد ما آن را از این فهرست بیرون میآوریم.
اما این واقعیت بود که دماوند برای ملی شدنش کولهباری از مشکلات را به همراه داشت که نیمی بیشتر از آنها به دستگاههای غیر از میراث فرهنگی و گردشگری بر میگشت. سازمان محیط زیست و سازمان جنگلها و مراتع، فرمانداری دماوند و بسیاری از دستگاههای دیگر هم که به طورمستقیم و غیر مستقیم با این امر مرتبط بودند که از این میان تنها سازمان میراث فرهنگی به هر دلیل و عنوانی خواست که زودتر این اثر به فهرست آثار ملی ایران اضافه شود.
از این اشتیاق سازمان میراث فرهنگی برای ثبت این اثر بگذریم میرسیم به اینکه حتی همین سازمان نیز در بر آوردهایش نسبت به ثبت این اثر ملی کمی اشتباه کرد تا دامنه این کوه را از ارتفاع2200 متری به بالا ثبت ملی کند و این یعنی اینکه این روزها میخواهند از ارتفاع 2300 متری این اثر را آسفالت کنند.
این موضوع حتی از این دردناکتر میشود وقتی رئیس سازمان محیط زیست استان تهران میگوید که اصلا پیشنهاد آسفالت شدن این اثر توسط سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان مازندران در سفر هیات دولت بهاین منطقه طرح شده است که مورد موافقت نیز قرار گرفته است.
حریم درجهبندی شده برای یک اثر ثبت شده در فهرست آثار تاریخی اجازه ساخت و ساز یا هرگونه تخریب در حریمهای درجه یک و 2 و 3 آن را نمیدهد. اما سوال اصلی اینجاست که آیا سازمان میراث فرهنگی و گردشگری که این روزها کرور کرور بیانیه میدهد که هرگونه تعرضی را نسبت به دماوند محکوم میکند آیا از سال گذشته که این اثر را به ثبت رسانده است آیا بازدیدی دوباره هم از این اثر داشته است یا خیر؟
این جمله شاید تکراری باشد که جهانی شدن دماوند با همه این آسفالتکشیها هنوز دور از ذهن نیست، اما مطمئن باشید ثبت جهانی دماوند تنها به قیمت ویلای آدمهای ویلانشین دماوند میافزاید و بس. کاش دماوند قبل از هر چیز بومی میشد. ملی و جهانیاش بماند برای روزی دیگر.
مهدی نورعلیشاهی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
