سرمربی تیم ملی فوتبال نوجوانان:

این تیم با همه تیم‌های ملی پیشین فرق می‌کند

تیم ملی فوتبال نوجوانان ایران سال گذشته با اقتدار بی‌نظیری قهرمان آسیا شد و جواز حضور در جام‌جهانی را گرفت. جام‌جهانی نوجوانان، آبان امسال در کشور نیجریه برگزار می‌شود و ایران در مسیر موفقیت در این مسابقه‌ها، برنامه‌ها، اردوها و دیدارهای تدارکاتی مختلف و مناسبی را پشت‌سر می‌گذارد تا بر خلاف همه دوره‌های پیشین جام‌های جهانی بزرگسالان، جوانان و نوجوانان پس از برگزاری 3 بازی دور گروهی مقدماتی، با پذیرش اختلاف زیاد سطح فوتبال حریفان با ما، به کشور بازنگردیم. علی دوستی، سرمربی 43 ساله این تیم با وجود جوانی،‌ تجربه‌ای خوب در همراهی تیم‌های پایه داشته است. او علاوه بر پرورش و معرفی چهره‌های صاحب نامی چون مهدی مهدوی‌کیا، جواد کاظمیان و... به فوتبال ایران، همراه تیم‌های ملی پایه در جام‌های جهانی آرژانتین (جوانان)‌ و ژاپن هم حضور داشته است. دوستی به دنبال رفع مشکلاتی است که طی دوره‌های گذشته ما را از رسیدن به موفقیت بازمی‌داشت. آنچه در پی می‌آ‌ید، گفتگویی است که با این مربی پرانگیزه و کارآمد انجام داده‌ایم.
کد خبر: ۲۶۶۵۵۹

نوجوانان فوتبال با نتیجه خوب 5 بر یک، ‌تیم لیگ برتری استقلال اهواز را شکست دادند، چرا با تیمی بزرگسال بازی کردید؟

باید از خداداد عزیزی تشکر کنم که برای کمک به بچه‌های تیم ملی نوجوانان، بازی با این تیم را پذیرفت و از مربیان دیگر تیم‌های لیگ برتری یا دسته اولی خواهش می‌کنم در جهت کمک به بچه‌های خود به این تیم کمک کنند و با ما بازی تدارکاتی انجام دهند.

واقعیتی که با توجه به همراهی و حضورم با تیم‌های پایه پیشین در رقابت‌های جهانی، به آن دست پیدا کرده‌ام، این است که حریفان ما در آن مسابقه‌ها از نظر فیزیکی و آمادگی سطح بسیار بالاتری از حریفان آسیایی دارند و نسبت ما در مقابل آنها مثل دانش‌آ‌موزان راهنمایی به دبیرستانی است. وقتی بازیکنان آفریقایی با قد و قامت بالای 185 سانتی‌متر یا اروپایی‌ها و آمریکایی‌های تنومند روبه‌روی ما قرار می‌گیرند از حالا باید خودمان را برای چنین شرایطی مهیا کنیم و در برابر تیم‌های بزرگسال، شرایط مسابقه را تمرین و شبیه‌سازی کنیم تا تن و بدن بازیکنانمان قوی شود.

این مشابه‌سازی، شامل شرایط آب و هوایی و ... هم می‌شود. برای آن‌که تیم با شرایط جوی و محیطی آبان‌ماه نیجریه سازگار شود، اردو یا سفر خارجی به کشوری نزدیک آن در نظر گرفته‌اید؟

واقعیت این است که بچه‌های ما با وجود برخورداری از ظرفیت‌ها و عناصر فنی بالا، فاکتور مهم حضور در تورنمنتی مثل جام‌جهانی را ندارند. برای رفع این مشکل باید آنها را به تجربه‌ای بزرگ و نزدیک جام‌جهانی برسانیم. به فدراسیون فوتبال پیشنهاد کرده‌ایم طی 4 ماهی که تا مسابقات فرصت باقیمانده، ما را به کشوری همجوار نیجریه بفرستند تا شرایط آب و هوایی، طی کردن پروازهای طولانی‌مدت، مشکلات متعدد احتمالی، شرایط غذایی مشابه و ... را عملا تجربه کرده باشیم.

قرعه‌کشی گروه‌بندی مسابقه‌ها، چه زمانی انجام می‌شود تا حریفانمان را شناسایی کنیم؟

قرار است حوالی 20 تیر این کار انجام شود، ولی تجربه نشان می‌دهد در هر گروه 4 تیمی، معمولا یک تیم آسیایی مثل ما، با تیمی از آفریقا، تیمی از اروپا و تیم دیگری از قاره آمریکا همگروه می‌شود. بنابراین نیازمند دیدارهایی تدارکاتی با تیم‌هایی از این 3 قاره هستیم.

این دیدارهای تدارکاتی از مدت‌ها پیش آغاز شده‌اند. برنامه بعدی شما در همین مورد چیست؟

ما پس از حضور در الجزایر، ایتالیا و امارات تا چند روز دیگر راهی آلمان می‌شویم. قرار است آنجا با 4 یا 5 تیم بازی کنیم که از مهم‌ترین آنها بازی با تیم ملی نوجوانان آلمان است که قطعا برایمان خیلی مفید خواهد بود. همچنین قرار است با 2 تیم اروپایی وغیر آلمانی در آلمان روبه‌رو شویم. این مسافرت 15 روزه است.

جدای از مسافرت‌های تدارکاتی،‌ در ایران چه برنامه‌هایی را دنبال می‌کنید؟

قبل از سفر به ‌آلمان روی هماهنگی بازیکنان برای اجرای هر چه بهتر تاکتیک‌ها کار می‌کردیم. به هر حال در فرصت 4 ماهه‌ای که باقی است، برنامه‌ریزی‌هایی انجام داده‌ایم و با فشار سنگین بدنی در ماه‌‌های آینده، تیم را تا آبان به اوج آمادگی خواهیم رساند. الان می‌خواهیم مهارت‌هایمان را در کارهای ترکیبی و گروهی افزایش دهیم و به هماهنگی بالاتر تیمی برسیم.

انجام اردوهای بلندمدت در کنار فواید مشهودش، مشکلاتی را هم به دنبال خواهد داشت مثلا احتمال آسیب‌دیدگی و فرسودگی بازیکنان بویژه خستگی و کم‌انگیزگی را ایجاد خواهد کرد. چه آلترناتیوی را در این مورد در نظر گرفته‌اید؟ مشخصا آیا بازیکنانی از تیم قهرمان سال گذشته را تاکنون از دست داده‌اید و جایگزینان احتمالی، نظرتان را جلب کرده‌اند؟

خوشبختانه تمرین‌های بسیار سخت ما  که هر روز در 2 نوبت صبح و عصر برگزار می‌شوند  در کنار فشار خیلی زیاد و طاقت‌فرسا از آنجا که با حمایت و مساعدت مسوولان در کمپ تیم‌های ملی و امکانات خوب آن برگزار شده است، دارای نشاط و طراوت لازم بوده است. با این حال طبیعی است برخی بازیکنان در مراحلی دچار کاهش انگیزه شوند و باز خوشبختانه تلاش و زحمات زیاد مربیان پایه در سراسر کشور، ایران را دارای پتانسیلی فراوان در تولید بازیکنان خوب کرده است. در همین راستا هر 2 یا 3 ماه یک بار، پدیده‌ای در اقصی نقاط جغرافیای فوتبال کشورمان پیدا می‌شود که می‌تواند به بازیکن خوب و مطرحی تبدیل شود.

سرمربی یک تیم بزرگسال باشگاهی در ایران حدود 300 میلیون تومان دستمزد سالانه دارد؛ در حالی‌که سرمربی یک تیم پایه بیش از 150 تا 200 هزار تومان در ماه نمی‌گیرد

امروز ما بازیکنانی در تیم داریم که نام شهر یا روستای محل معرفی‌شان حتی قبلا به گوش خودم هم نخورده بود. مرتبا تلاش می‌کنیم تا بازیکنان با استعداد و پرانگیزه را به تیم اضافه کنیم. البته آنهایی هم که قبلا با ما بوده‌اند و دچار مشکل کاهش انگیزه شده‌اند، می‌‌توانند بعدها به اردو اضافه شوند. تمام تلاشمان را می‌کنیم تا بهترین‌ها را با آمادگی کامل، راهی رقابت‌های جهانی کنیم. وقتی استعدادهایی نظیر نکونام، مهدوی‌کیا، تیموریان، هاشمیان و شجاعی در معتبرترین لیگ‌های دنیا بازی می‌کنند، باید نتیجه بگیریم فوتبال ایران همچنان چشمه جوشانی در ساخت و معرفی بازیکنان دارای استاندارد جهانی محسوب می‌شود و باید برای پیدا کردن چنین بازیکنانی جستجو کرد. ما پر قدرت‌ترین و باهوش‌ترین‌ها را می‌خواهیم.

حتما با مشکلاتی هم روبه‌رو هستید؟

بله. جای تاسف است که ما به بازیکن 17 ساله ناچار می‌شویم تکنیک بیاموزیم در حالی که باید خیلی قبل از این، بازیکنان به تکامل رسیده باشند. اینجا جای کارهای تاکتیکی و هماهنگی بازیکنان است، ولی متاسفانه به دلیل مشکلات عمومی تیم‌های پایه در کشورمان و ندادن بهای لازم به آنها، به مشکل برمی‌خوریم. البته این مشکل مختص ما نیست و قضیه وقتی خیلی بغرنج می‌شود که با صرف هزینه‌‌ای کلان، مربی خارجی برای تیم ملی با تیم‌های دیگر بزرگسال می‌آوریم و او ناچار می‌شود با بازیکنانمان بغل پا کار کند یا با تمرین، شوت زدن را به آنها بیاموزد یا پاس بلند برای عوض کردن منطقه، بازی را! فکر می‌کنید در تیم ملی بزرگسالان ما چند نفر مثل علی کریمی پیدا می‌شوند که نقص تکنیکی نداشته باشند؟!

مشکلاتی که تیم‌های پایه با آن مواجهند و موجب چنین نقایصی می‌شود را باز کنید. به هر حال شما همیشه با همین تیم‌ها کار کرده‌اید و کاملا به دردشان آشنایید؟

ببینید معمولا یک سرمربی در یک تیم بزرگسال باشگاهی 300 میلیون تومان در سال دستمزد می‌گیرد در حالی که سرمربی یک تیم پایه شاید بین 150 تا 200 هزار تومان در ماه بگیرد. از مشاهده همین تفاوت شدید، به عمق مشکلات می‌توان نزدیک شد. وقتی مربی به کار دلگرمی نداشته باشد، چه توقعی از او می‌توان داشت؟ باید زمین‌های مناسب در اختیار این تیم‌ها قرار گیرد و بازی‌هایشان قبل از بازی‌های لیگ برتر و در حضور 10 یا 15 هزار تماشاچی حاضر در ورزشگاه که برای تماشای بازی لیگ می‌آیند، برگزار شود. یک بار هم بیاییم و دوره استعدادیابی برای مربیان برگزار کنیم. بگردیم و مربیان ساعی و پراستعداد را در سراسر کشور شناسایی کنیم، کلاس پیشرفته برایشان بگذاریم. آنها را به برزیل و ایتالیا بفرستیم و بعد ببینیم چه پیشرفت شگرفی در فوتبالمان پدید می‌آید. اگر از شعار دادن فاصله بگیریم و عملا کارهای ریشه‌ای انجام دهیم و به مربیان آنقدر بها دهیم که با جان و دل کار کنند طی 15 سال آینده از فوتبال آسیا جلو می‌افتیم و دیگر از ناکامی‌های پیاپی موجود فاصله خواهیم گرفت. البته با احترامی که برای برخی رسانه‌ای‌های صاحب شعور و مشرف به امور ورزش قائلم از برخی حاشیه‌پردازی‌ها و دور شدن و دور کردن جامعه و هواداران ورزش از مسائل اصلی، خیلی گله‌مندم. واقعا از پرداختن به مسائل پوچ و بی‌اهمیتی چون غذای مورد علاقه فلان بازیکن یا قهر و آشتی فلان مربی و بهمان بازیکن یا پرداختن به مسائل شخصی و حواشی زندگی شخصی یا حرفه‌ای افراد سرشناس فوتبال در رسانه‌ها، عصبانی می‌شوم. باید به وظیفه ارتقای فهم جامعه درباره مسائل واقعی و مهم ورزش توجه بیشتری شود تا بیش از این درجا نزنیم و عقب نرویم. شما همیشه آگاهانه به مسائل مهم و ریشه‌ای فوتبال ازجمله تیم‌های پایه اشاره کرده و اهمیت آن را درک و انعکاس داده‌اید، ولی چند درصد همکارانتان را می‌شناسید که در چنین سطح آگاهی کار کنند؟

نگرش به شما در بین مسوولان و مدیران فدراسیون چگونه است؟

خوشبختانه اکنون واقعا مدیران فدراسیون به این نگرش رسیده‌اند که آینده فوتبال ایران، توسط همین نوجوانان شکل می‌گیرد و لزوم توجه به آنها احساس می‌شود. الان به موازات حضور تیم زیر 12 سال ایران در بازی‌های سنگاپور، تیم 14 و 15 ساله‌های ایران هم به تمرین‌ها و اردوهای پی‌درپی‌اش در کمپ تیم‌های ملی ادامه می‌دهد. ما هم در تیم زیر 17 سال مطمئن شده‌ایم که تیممان رها نخواهد شد. چه علی دوستی در این تیم بماند و چه فرد دیگری در آینده با آن ادامه دهد، این تیم کار خود را دنبال خواهد کرد تا چند سال دیگر به تیم ملی قدرتمند بزرگسالان ایران تبدیل شود، قبل از آن هم باید در جوانان موفقیت را تجربه کند و به المپیک برود. به همین دلیل می‌گویم این تیم متفاوت‌ترین تیم ملی ایران است و با همه تیم‌های ملی دیگرمان فرق می‌کند.

آیا به چنین تفاوتی در ابعاد پرورش شخصیتی و اخلاقی بازیکنان هم توجه لازم شده است؟

مطمئن باشید حتی اگر این بازیکنان، تبدیل به بازیکنان درخشانی هم نشوند، سفیران بزرگی برای کشورمان خواهند شد. آنها مرتبا به لحاظ شخصیتی تربیت می‌شوند. آنها با خدا، پیامبر و شهدا کاملا آشنا می‌شوند تا اگر روزی در خارج کشور چشمشان به چیزی خورد، پایشان نلغزد و خود، فرهنگ، جامعه و ارزش‌هایشان را فراموش نکنند.

نکته خاصی وجود دارد که مایل به افزودنش باشید؟

خیلی خوشحال می‌شویم اگر از فکر و دانش همه کارشناسان و مربیان استفاده کنیم. این تیم آینده فوتبال ماست، اگر نقاط کور و مثبت تیم را شناسایی کنند و به ما انتقال دهند، لطف بزرگی کرده‌اند. می‌دانیم برای بهتر شدن 3، 4 یا 10 برابر تلاش کنیم. امیدواریم ما را در این مسیر همراهی و راهنمایی کنند. ما امیدواریم در سایه همین تلاش به مراحل بالایی جام جهانی صعود کنیم و برخلاف دوره‌های پیشین، دفاع جانانه‌ای از آبروی فوتبال ایران داشته باشیم.

مجید عباسقلی

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها